Magda Linette (ur. 12 lutego 1992 w Poznaniu) – polska tenisistka, reprezentantka kraju w Pucharze Billie Jean King oraz na Igrzyskach Olimpijskich 2016 w Rio de Janeiro i 2020 w Tokio. Zwyciężczyni trzech turniejów WTA w grze pojedynczej i dwóch w grze podwójnej. Trzecia najwyżej klasyfikowana polska zawodniczka w historii rankingu WTA. Półfinalistka wielkoszlemowego Australian Open 2023 w grze pojedynczej i French Open 2021 w grze podwójnej. == Kariera tenisowa == === Początki === Pierwsze treningi rozpoczęła w wieku pięciu lat. Trenerem został jej ojciec Tomasz, który do dziś zawodowo uczy gry w tenisa. Jej następnymi szkoleniowcami byli Michał Dembiński, Jakub Rekoś oraz Jakub Piter. W 2006 została mistrzynią Europy do lat 14 oraz srebrną medalistką Drużynowych Mistrzostw Europy do lat 16. W 2007 wygrała turniej o Puchar Prezesa Grunwaldu. Rok później razem z Mateuszem Szmigielem zwyciężyli w narodowych mistrzostwach Polski w grze mieszanej. W Moskwie w parze z Paulą Kanią wygrała Mistrzostwa Europy do lat 16. W 2009 r. została wicemistrzynią kraju, w finale przegrywając z Aleksandrą Rosolską 1:6, 6:7(2). Również tego roku uzyskała status profesjonalny. === 2010–2014 === W maju 2010 otrzymała „dziką kartę” do turnieju eliminacyjnego Polsat Warsaw Open, gdzie przegrała w drugiej rundzie z rozstawioną z numerem 1. Anną Czakwetadze. 13 czerwca wygrała swój pierwszy turniej ITF w Szczecinie. W sumie, od czerwca do września, startując w siedmiu turniejach, w sześciu doszła do finału, z czego w czterech wygrała. Poza zwycięstwem w stolicy województwa zachodniopomorskiego, okazała się najlepsza w Hechingen, Versmold i Katowicach. W meczach o tytuł uległa w Toruniu i Zagrzebiu. Odniosła 21 zwycięstw z rzędu, co było najdłuższą serią zwycięstw w historii polskiego tenisa zawodowego. W listopadzie wystąpiła w finale singla i debla (wraz z Paulą Kanią) w Zawadzie. W 2010 najwyżej wspięła się na 176. miejsce, tym samym będąc drugą Polką, po Agnieszce Radwańskiej w rankingu WTA. Rok zakończyła na 194. pozycji z bilansem meczów 42-10. W 2011, po raz pierwszy w karierze, została powołana do reprezentacji w rozgrywkach Fed Cup. W dniach 2–5 lutego w Ejlacie Polki przystąpiły do rywalizacji w ramach Grupy I Strefy Euro-Afrykańskiej. Linette w swoim debiucie, w meczu z Bułgarią, poniosła porażkę z Elicą Kostową 4:6, 6:4, 6:7(5). Następnie przegrała również swoją singlową grę przeciwko Julji Gluszko 5:7, 3:6. Mimo tego, Polki pokonały zespół Izraela 2:1. Premierowego zwycięstwa Linette dla reprezentacji doczekała się za trzecim podejściem – w meczu z Luksemburgiem wygrała z Anne Kremer 6:1, 6:1. W barażach o miejsca w Grupie Światowej Polki zmierzyły się z Białorusinkami. Linette uległa Woldze Hawarcowej 6:7(3), 6:7(0). W kolejnych miesiącach czterokrotnie, bez powodzenia, walczyła o tytuł gry podwójnej w cyklu ITF. Z różnymi partnerkami dotarła do finałów w Casablance, Rzymie, Mestre i ponownie z Kanią w Zawadzie. W zestawieniu kończącym sezon uplasowała się na 248. miejscu. W 2012 osiągnęła finały w turniejach ITF, we Florencji i Kristinehamn oraz wygrała w Pradze, zdobywając singlowy tytuł po ponad dwuletniej przerwie. W stolicy Czech wystąpiła również w finale debla, wraz z Kateřiną Kramperovą. Dodatkowo w grze podwójnej, z partnerującą jej Katarzyną Piter zwyciężyły w Ystad, Équeurdreville i Ankarze. Zdobyła także tytuł w Limoges, w parze z Sandrą Zaniewska. Na zakończenie sezonu została sklasyfikowana na 296. miejscu. W maju 2013 w Civitavecchii dotarła do finału gry pojedynczej i podwójnej w turnieju ITF. Tydzień później, wraz z Chanel Simmonds zwyciężyła w Johannesburgu. W tym samym miesiącu po raz pierwszy wystąpiła w turnieju głównym zawodów cyklu WTA Tour. W Strasburgu udanie przeszła przez trzystopniowe kwalifikację; pokonała w nich Palinę Piechawę 6:0, 6:3, Lenkę Juríkovą 6:2, 6:4 i Mašę Zec-Peškirič 6:2, 6:0. W swoim debiutanckim meczu w głównej drabince, jako 241. rakieta świata zwyciężyła klasyfikowaną na 76. pozycji Olgę Puczkową 6:4, 7:6(2). W drugiej rundzie uległa jednak późniejszej zwyciężczyni, Alizé Cornet, 3:6, 4:6. Na przestrzeni czerwca i lipca, w parze z Paulą Kanią wygrała turnieje ITF w Mariborze i Toruniu. W Baku, po raz kolejny w sezonie udanie przeszła przez turniej eliminacyjny w rozgrywkach WTA. Wygrała w nim z Inés Ferrer 7:6(9), 6:7(5), 6:3 i Iryną Buriaczok 6:2, 7:5. W turnieju głównym, na otwarcie pokonała zeszłoroczną finalistkę Julię Cohen 6:2, 6:3. Następnie zwyciężyła z Kristýną Plíškovą 3:6, 6:1, 6:2, w kolejnym meczu przegrywała 3:6, 1:4 z Ons Jabeur. Tunezyjka jednak poddała spotkanie z powodu kontuzji prawej kostki, tym samym Linette dotarła do premierowego półfinału w rozgrywkach głównego cyklu. W meczu o finał została pokonana przez Szachar Pe’er 1:6, 1:6. Za występ w stolicy Azerbejdżanu otrzymała 140 punktów do rankingu i awansowała z 226. na 159. miejsce, poprawiając swój dotychczasowy najlepszy rezultat. W cyklu ITF, we wrześniu osiągnęła finał debla w Loughborough. Natomiast w październiku, również w grze podwójnej, wywalczyła trofeum w Limoges. W zestawieniu kończącym sezon rozgrywek na poziomie WTA zajęła 148. pozycję. W listopadzie i grudniu z powodzeniem występowała w turniejach rangi ITF. Osiągnęła finały w Nantes i Navi Mumbai, oraz zwyciężyła w Pune. Dzięki tym rezultatom w notowaniu z 23 grudnia znalazła się na 123. miejscu. W kwietniu 2014 zanotowała występ w turnieju głównym w Katowicach. Odpadła w pierwszej rundzie, ponosząc porażkę z Klárą Koukalovą 4:6, 3:6. Osiągnęła ćwierćfinał zawodów w Kuala Lumpur, w którym przegrała z drugą najwyżej rozstawioną Zhang Shuai 2:6, 6:2, 1:6. W cyklu ITF, w maju razem z Amrą Sadiković doszła do finału w Edgbaston. Natomiast w październiku zdobyła tytuł w Goyang. Następnie wygrała turniej kategorii WTA Challenger Tour w Ningbo. W drodze po tytuł zwyciężyła z Szachar Pe’er 6:4, 3:6, 6:3, Xu Yifan 6:1, 6:4, oraz Zheng Saisai 1:6, 7:5, 6:3. W meczu półfinałowym okazała się lepsza od Pauli Kani 6:1, 6:1, a w finale pokonała Wang Qiang wynikiem 3:6, 7:5, 6:1. Był to dla Polki największy sukces w dotychczasowej karierze. Za ten triumf zainkasowała 160 rankingowych punktów. Następnie dotarła do ćwierćfinału Challangera w Tajpej, tym samym osiągając serię 12 wygranych spotkań z rzędu. Zatrzymała ją Anna-Lena Friedsam. Linette zakończyła sezon na 117. pozycji. === 2015 === Na początku sezonu, po przegranych w eliminacjach do turniejów w Shenzhen i wielkoszlemowego Australian Open, odniosła 11 zwycięstw z rzędu, w zawodach z cyklu ITF. Wygrała turnieje w Grenoble i Nowe Delhi. Została zatrzymana w drugiej rundzie w Aurangabadzie, przez Dalilę Jakupović. W marcu Linette wystartowała w zawodach WTA w Kuala Lumpur. Na początek przeszła przez eliminację, pokonując Sopię Szapatawą 6:3, 7:5 i Fangzhou Liu 6:2, 6:1. W głównej drabince pokonała Wang Qiang. W drugiej rundzie, po ponad 3 godzinach walki, uległa Kurumi Narze 5:7, 7:5, 6:7(6). W Katowicach również przystąpiła do turnieju eliminacyjnego. Jako rozstawiona z 1. otrzymała wolny los w pierwszej rundzie. Następnie wygrała z Ludmyłą Kiczenok, która skreczowała przy stanie 6:1, 4:0 dla Polki. Zwyciężając Jelizawietę Kuliczkową 6:4, 5:7, 7:5, zapewniła sobie awans do turnieju głównego. W nim pokonała Annę-Lenę Friedsam 7:6(5), 6:4. W drugiej rundzie przegrała z późniejszą finalistką Camilą Giorgi 7:6(3), 2:6, 3:6. W grze podwójnej, razem z Alizé Cornet dotarły do półfinału. Po turnieju w Katowicach zadebiutowała w gronie stu najlepszych tenisistek świata. Awansowała na 99 pozycję, zostając dziewiątą w historii Polką w Top 100 rankingu WTA. W maju, po raz pierwszy w karierze wystąpiła w turnieju głównym imprezy Wielkoszlemowej. Na Roland Garros odpadła w pierwszej rundzie po porażce z Flavią Pennettą 3:6, 7:5, 1:6. Polce udało się natomiast wygrać jeden mecz w turnieju debla. Część sezonu rozgrywana na kortach trawiastych, przyniosła Poznaniance premierowe zwycięstwo na tej nawierzchni w głównym cyklu. W Nottingham pokonała Danielę Hantuchovą 6:2, 4:6, 7:6(4). Następnie jednak, nie wykorzystała 8 piłek meczowych i uległa Lauren Davis 7:5, 6:7(13), 2:6. Osiągnęła finał turnieju ITF Ilkley. W meczu o tytuł lepsza okazała się Anna-Lena Friedsam. Na Wimbledonie w swoim debiucie poddała spotkanie z Kurumi Narą. Poślizgnęła się przy jednej z akcji, odczuwając przez to ból, który uniemożliwił jej ukończenie pojedynku; Japonka prowadziła 3:6, 6:3, 4:3. Wraz z Mandy Minellą przeszły dwustopniowe eliminację gry podwójnej, później jednak nie sprostały parze Tímea Babos-Kristina Mladenovic 4:6, 1:6. Zrezygnowała z występu w Bukareszcie. Następnie otrzymała „dziką kartę” od organizatorów turnieju w Baku. Powróciła do azerskiej stolicy po zeszłorocznej absencji. Przegrała jednak w pierwszej rundzie z Aleksandrą Panową 4:6, 1:6. W Waszyngtonie miała pewne miejsce w drabince. Na otwarcie uległa późniejszej mistrzyni turnieju Sloane Stephens 2:6, 1:6. W Toronto i New Haven odpadła w eliminacjach. Pierwszy mecz w Wielkoszlemowym turnieju wygrała podczas US Open. W Nowym Jorku pokonała Urszulę Radwańską 7:6(3), 6:1. W drugiej rundzie przegrała z jej starszą siostrą Agnieszką 3:6, 2:6. Z turnieju gry podwójnej odpadła po pierwszym spotkaniu. Polka wycofała się z udziału w Challangerze w Dalian. Następnie wystąpiła w Tokio. Odpadła tam w pierwszej rundzie debla. W singlu, na otwarcie zrewanżowała się Lauren Davis 6:3, 6:2. W kolejnych meczach pokonała, rozstawioną z numerem 2. Zarinę Dijas 6:2, 7:5 i Hsieh Su-wei 6:3, 6:3. Linette po raz drugi w karierze znalazła się w półfinale zawodów głównego cyklu. Zwyciężyła w nim rozstawioną z 6. Christinę McHale 3:6, 6:4, 6:3. W swoim debiutanckim finale WTA nie sprostała Yaninie Wickmayer 6:4, 3:6, 3:6. Po turnieju w stolicy Japonii awansowała na najwyższą w karierze 64. pozycję. W swoim kolejnym występie w Kantonie, ponownie trafiła na Wickmayer. Tym razem już w pierwszej rundzie przegrała z Belgijką 4:6, 4:6. Nie dostała się do turniejów w Wuhan i Pekinie. W e