Władysław Marcin Kosiniak-Kamysz (ur. 10 sierpnia 1981 w Krakowie) – polski lekarz, samorządowiec i polityk, doktor nauk medycznych. Od 2015 prezes Polskiego Stronnictwa Ludowego, poseł na Sejm VIII, IX i X kadencji (od 2015). Kandydat na urząd prezydenta RP w pierwszych i drugich wyborach w 2020. W latach 2011–2015 minister pracy i polityki społecznej, od 2023 wiceprezes Rady Ministrów i minister obrony narodowej. == Życiorys == === Wykształcenie i działalność zawodowa === Absolwent II Liceum Ogólnokształcącego im. Króla Jana III Sobieskiego w Krakowie. W 2006 ukończył studia na Wydziale Lekarskim Collegium Medicum Uniwersytetu Jagiellońskiego. Został asystentem w Katedrze Chorób Wewnętrznych i Medycyny Wsi CM UJ. W 2010 na macierzystej uczelni uzyskał stopień doktora nauk medycznych na podstawie pracy zatytułowanej Związek zmienności genu kodującego cyklohydrolazę GTP l z funkcją śródbłonka naczyniowego u chorych z cukrzycą typu 2. Podjął praktykę w zawodzie lekarza, powrócił do niej w 2021 w trakcie pandemii COVID-19 jako wolontariusz w Szpitalu Specjalistycznym im. Józefa Dietla w Krakowie. === Działalność polityczna === ==== Działalność do 2015 ==== Od 2000 związany z Polskim Stronnictwem Ludowym. Był jednym ze współtwórców Forum Młodych Ludowców. W latach 2008–2012 pełnił funkcję sekretarza Naczelnego Komitetu Wykonawczego PSL. W wyborach samorządowych w 2010 kandydował do Rady Miasta Krakowa. Mandat radnego uzyskał w miejsce Jacka Majchrowskiego, wybranego na urząd prezydenta tego miasta (startował z listy jego komitetu wyborczego). Pracował w Komisji Rodziny i Polityki Społecznej, Komisji Zdrowia i Profilaktyki oraz Uzdrowiskowej, Komisji Mienia i Przedsiębiorczości. 10 listopada 2011 został oficjalnym kandydatem PSL na urząd ministra pracy i polityki społecznej w koalicyjnym drugim rządzie Donalda Tuska. 18 listopada został zaprzysiężony na urząd ministra pracy i polityki społecznej. Dzień później zrzekł się mandatu radnego Krakowa. 1 grudnia 2012 został wiceprezesem PSL. W wyborach do Parlamentu Europejskiego w 2014 był liderem listy PSL w okręgu nr 9 (województwo podkarpackie), nie uzyskując mandatu eurodeputowanego, zdobywając 12 667 głosów. 22 września 2014 ponownie objął stanowisko ministra pracy i polityki społecznej w ramach rządu Ewy Kopacz. W wyborach parlamentarnych w 2015 otworzył listę PSL do Sejmu w okręgu tarnowskim. Otrzymał 12 171 głosów, uzyskując tym samym mandat posła na Sejm VIII kadencji. W maju 2012 został przewodniczącym Rady Głównej Krajowego Zrzeszenia LZS; funkcję tę pełnił do listopada 2021. ==== Działalność w latach 2015–2023 ==== 7 listopada 2015 Rada Naczelna PSL wybrała go na stanowisko prezesa partii. Z początkiem nowej kadencji parlamentu został także wybrany na przewodniczącego klubu parlamentarnego PSL. Był następnie wybierany na prezesa PSL przez partyjne kongresy 19 listopada 2016 i 4 grudnia 2021. 16 listopada 2015 zakończył pełnienie funkcji ministra. W kwietniu 2017 wybrany w skład zarządu PKOl (z ramienia LZS). W lutym 2018, w wyniku połączenia klubu PSL z kołem Unii Europejskich Demokratów, stanął na czele federacyjnego klubu poselskiego PSL-UED, przekształconego w lipcu 2019 w klub parlamentarny PSL – Koalicja Polska. W wyborach w 2019 z powodzeniem ubiegał się o poselską reelekcję, otrzymując 33 784 głosy. 12 listopada 2019 ponownie stanął na czele klubu parlamentarnego tworzonego przez swoje ugrupowanie (pod nazwą Koalicja Polska – Polskie Stronnictwo Ludowe – Kukiz’15, a od listopada 2020 pod nazwą Koalicja Polska – PSL, UED, Konserwatyści). W grudniu 2019 oficjalnie zadeklarował, że będzie ubiegał się o urząd prezydenta RP w wyborach w 2020. Oprócz PSL poparły go inne podmioty Koalicji Polskiej – m.in. Kukiz’15 oraz partie: UED i Ślonzoki Razem. Na początku marca 2020 Państwowa Komisja Wyborcza zarejestrowała jego kandydaturę, jednak zaplanowane na maj głosowanie ostatecznie się nie odbyło. W czerwcu 2020 PKW zarejestrowała jego kandydaturę na powtórzone wybory w tymże miesiącu. W pierwszej turze otrzymał 459 365 głosów (2,36%), zajmując 5. miejsce spośród 11 kandydatów. Przed drugą turą zasugerował poparcie Rafała Trzaskowskiego. ==== Działalność od 2023 ==== Przed wyborami parlamentarnymi w 2023 współtworzył koalicję Trzecia Droga. W wyborach tych ponownie uzyskał mandat poselski, otrzymując 50 139 głosów. 12 grudnia 2023 Sejm X kadencji wybrał go na urzędy wicepremiera i ministra obrony narodowej w trzecim rządzie Donalda Tuska. Następnego dnia został przez prezydenta RP Andrzeja Dudę powołany na te stanowiska. 15 listopada 2025 po raz kolejny wybrano go na prezesa ludowców. == Życie prywatne == Jest wnukiem Władysława (żołnierza 13 Pułku Ułanów Wileńskich i Batalionów Chłopskich), synem Andrzeja Kosiniaka-Kamysza (ministra zdrowia w rządzie Tadeusza Mazowieckiego), a także bratankiem Zenona i Kazimierza Kosiniaków-Kamyszów. Kuzynką jego dziadka była Stefania Łącka. Od 2009 był żonaty z Agnieszką, z którą rozwiódł się w 2016. W 2019 ożenił się z Pauliną Wojas (z wykształcenia dentystką), córką wójta gminy Gdów Zbigniewa Wojasa. Mają troje dzieci: Zofię (ur. 2019), Różę (ur. 2020) i Stanisława (ur. 2024). Deklaruje się jako katolik. == Odznaczenia i wyróżnienia == Odznaka okolicznościowa MON – 2023, ex officio Mistrz Riposty Szkła kontaktowego (2018) Tytuł „Człowieka Roku” Forum Ekonomicznego (2024) == Wyniki wyborcze == == Przypisy == == Linki zewnętrzne == Strona sejmowa posła X kadencji. [dostęp 2025-05-12].