Hanna Kamila Wróblewska (ur. 5 czerwca 1968 w Olsztynie) – polska historyczka sztuki i kuratorka, w latach 2010–2021 dyrektorka Zachęty Narodowej Galerii Sztuki, w latach 2024–2025 minister kultury i dziedzictwa narodowego w trzecim rządzie Donalda Tuska. == Życiorys == Ukończyła historię sztuki na Uniwersytecie Warszawskim. Jeszcze w trakcie studiów w 1989 została przewodniczką w Zachęcie Narodowej Galerii Sztuki. Pracowała następnie w tej instytucji jako edukatorka i kuratorka wystaw. W 2010 objęła stanowisko dyrektorki Zachęty, które zajmowała do końca 2021. Pełniła też funkcję komisarza Pawilonu Polskiego na Biennale w Wenecji. Zasiadała w Kapitule Nagrody Sztuki im. Marii Anto i Elsy von Freytag-Loringhoven. Weszła w skład rady programowej Centrum Nauki Kopernik w Warszawie oraz rady Muzeum Sztuki w Łodzi. W 2022 została zastępczynią dyrektora Muzeum Getta Warszawskiego ds. naukowych i wystawienniczych. W 2023 objęła funkcję dyrektorki Departamentu Narodowych Instytucji Kultury w Ministerstwie Kultury i Dziedzictwa Narodowego. 10 maja 2024 premier Donald Tusk ogłosił jej nominację na urząd ministra kultury i dziedzictwa narodowego. 13 maja tego samego roku została powołana na tę funkcję przez prezydenta RP Andrzeja Dudę. Sprawowała ją do 24 lipca 2025. == Wystawy == W Zachęcie była kuratorką m.in. następujących wystaw: Andrzej Wróblewski. Retrospektywa (1995), Panoptykon. Architektura i teatr więzienia (2005), Rewolucje 1968 (2008), Katarzyna Kozyra. Casting (2010), Marlene Dumas. Miłość nie ma z tym nic wspólnego (2012), Sarkis. Tęcza anioła (2017). == Wyróżnienia == Nagroda Krytyki Artystycznej im. Jerzego Stajudy (1999) == Przypisy ==