Fernando Alonso Díaz ( odsłuchaj) (ur. 29 lipca 1981 w Oviedo) – hiszpański kierowca wyścigowy, startujący w mistrzostwach świata Formuły 1. Od sezonu 2023 kierowca zespołu Aston Martin, dwukrotny mistrz świata (2005, 2006) i trzykrotny wicemistrz świata Formuły 1 (2010, 2012, 2013) oraz drugi wicemistrz w sezonie (2007). Dwukrotny zwycięzca 24-godzinnego wyścigu Le Mans (2018, 2019). == Życiorys == === Karting === Jako dziecko, Alonso brał udział w zawodach kartingowych w Hiszpanii, popierany przez ojca, zagorzałego fana wyścigów, który również był jego mechanikiem. Jego rodzina nie miała środków finansowych do rozwoju kariery Alonso w sportach motorowych, ale jego zwycięstwa przyciągnęły sponsorów i wymagane fundusze. Alonso zdobył cztery mistrzostwa Hiszpanii, back-to-back w kategorii juniorów, w latach 1993 i 1996 zdobył mistrzostwa oraz Puchar Świata Juniorów w 1996 roku. Zdobył hiszpański i włoski tytuł mistrza w 1997 roku i w 1998 roku. === Początki kariery === W październiku 1998 roku, Alonso został zaproszony na trzydniowe testy z zespołem Adriana Camposa w World Series by Nissan. Lepsze czasy od Marca Gené oznaczały, iż Alonso podpisze kontrakt na starty w zespole Camposa. Tak też się stało. Alonso w swoim pierwszym sezonie startów w World Series by Nissan zdobył mistrzowski tytuł, co otworzyło mu drogę do Formuły 3000, która była ostatnim krokiem do startów w F1. Hiszpan w Formule 3000 dołączył do zespołu Astromega i był najmłodszym kierowcą startującym w tej serii. Sezon zakończył na czwartym miejscu w klasyfikacji generalnej za Bruno Junqueirą, Nicolasem Minassianem oraz Markiem Webberem. === Formuła 1 === ==== 2001: Minardi ==== Alonso zadebiutował w Formule 1 z zespołem Minardi w 2001 roku. Alonso w ciągu sezonu nie zdobył ani jednego punktu za sprawą słabego bolidu Minardi PS01, jednakże w kwalifikacjach zdarzał się być szybszy od innych kierowców z mocniejszym sprzętem. Podczas kwalifikacji do Grand Prix Australii okazał się być szybszym o 2,6 sekundy od swojego partnera zespołowego Tarso Marquesa. Ten sam wyczyn udało mu się powtórzyć podczas kwalifikacji do Grand Prix San Marino. Po sezonie Alonso wpadł w oko szefom mocniejszych zespołów jak Sauber, który szukał zastępcy Kimiego Raikkonena, czy Jaguar Racing. Miesiąc później zostało potwierdzone, że Felipe Massa podpisał kontrakt z Sauberem. We wrześniu 2001 roku jego menedżer Flavio Briatore miał w planach zatrudnić Hiszpana do Benettona. Wszystko pokrzyżowało bankructwo zespołu, który został kupiony przez Renault. Ostatecznie Alonso musiał się zadowolić funkcją kierowcy testowego Renault przez sezon 2002. === 2002–2006: Renault === ==== 2002 i 2003 ==== Alonso jako tester Renault przejechał bolidem 1642 okrążenia podczas testów. W sezonie 2003 Fernanda zatrudniono jako kierowcę etatowego Renault, jego partnerem został Jarno Trulli. W Grand Prix Malezji Fernando Alonso zdobył pierwsze w karierze Pole Position, wyścig zakończył na trzecim miejscu, tak jak następny w Brazylii. W swoim domowym wyścigu w Hiszpanii zdobył drugie miejsce. Podczas trzynastej rundy sezonu, Grand Prix Węgier, Alonso odniósł pierwsze w karierze zwycięstwo, a także pierwsze dla odrodzonego Renault. Sezon zakończył na szóstym miejscu z dorobkiem 55 punktów i czterema miejscami na podium. ==== 2004 ==== Przed sezonem 2004, Renault przedłużyło kontrakt z Hiszpanem do sezonu 2006. Podczas Grand Prix Australii, Niemiec oraz Węgier, Alonso zajął trzecie miejsca. W kwalifikacjach do Grand Prix Francji zdobył drugie w swej karierze Pole Position, wyścig zakończył na drugim miejscu. Podczas Grand Prix Stanów Zjednoczonych na zakręcie nr 13, doszło do wypadku z udziałem Alonso przez przebicie przedniej opony. Flavio Briatore, szef Hiszpana oświadczył w jednym z wywiadów, iż nie zamierza przedłużać kontraktu z Trullim, który niedługo później podpisał kontrakt z Toyotą. Ostatecznie trzy rundy przed końcem sezonu nowym partnerem zespołowym Alonso został mistrz świata Formuły 1 z sezonu 1997, Jacques Villeneuve. Alonso zakończył sezon z dorobkiem 59 punktów na czwartym miejscu. ==== 2005 ==== W sezonie 2005 partnerem zespołowym Hiszpana został Włoch, Giancarlo Fisichella. W rozpoczynającym sezon Grand Prix Australii, Alonso stanął na najniższym stopniu podium. W następnych trzech wyścigach, czyli Malezji, Bahrajnie oraz San Marino, odniósł zwycięstwa. Nowy główny rywal zespołu, czyli McLaren odniósł zwycięstwa w Hiszpanii oraz Monako za sprawą ich kierowcy Kimiego Räikkönena. Podczas Grand Prix Europy, Raikkonen był bliski zwycięstwa, lecz nagła awaria zawieszenia zatrzymała go, oddając zwycięstwo w ręce Fernando Alonso. Następne w kalendarzu było Grand Prix Kanady, którego nie udało się Alonso ukończyć z powodu poślizgu i uderzenia w bandę. W Grand Prix USA nie wystartował z powodu kontrowersji wynikającej z wybuchu opon Michelin na zakręcie nr 13 z których korzystał zespół Renault. Do wyścigu wystartowali tylko Michael Schumacher, Rubens Barrichello, Tiago Monteiro, Narain Karthikeyan, Patrick Friesacher oraz Christijan Albers. Kolejnym Grand Prix było Grand Prix we Francji, gdzie Alonso odniósł kolejne zwycięstwo. W następnym wyścigu na Silverstone w Wielkiej Brytanii, dojechał drugi za Juanem Pablo Montoyą. W Niemczech dojechał pierwszy, a do następnego wyścigu na Węgrzech zakwalifikował się szósty, lecz po kolizji z Ralfem Schumacherem dojechał jedenasty. W następnych trzech wyścigach, czyli w Turcji, Belgii i Włoszech był drugi. Główny rywal Alonso w walce o tytuł, czyli Kimi Raikkonen wygrał wyścigi na Węgrzech, w Turcji oraz Belgii. Następnym był wyścig w Brazylii, gdzie Alonso dojeżdżając trzeci za Raikkonenem już zdobył mistrzowski tytuł. Następne Grand Prix odbyły się w Japonii i w Chinach. W Japonii dojechał trzeci, a w Chinach pierwszy. Sezon zakończył na pierwszym miejscu z dorobkiem 133 punktów. W 2005 roku został odznaczony Sportową Nagrodą Księcia Asturii za mistrzowski tytuł zdobyty w F1. 19 grudnia 2005 roku zespół McLaren ogłosił podpisanie kontraktu z Alonso na starty od sezonu 2007. ==== 2006 ==== Na sezon 2006 partnerem Hiszpana pozostał Giancarlo Fisichella. Alonso sezon rozpoczął od zwycięstwa w Bahrajnie. Następnie zajął drugie miejsce w Malezji, a potem znów odniósł zwycięstwo w Australii. Po nieudanych kwalifikacjach Alonso, wyścig w San Marino zakończył na piątym miejscu. W następnym Grand Prix było już lepiej, na torze Nurburgring podczas Grand Prix Europy dojechał drugi. Potem rozpoczęła się dominacja Hiszpana, gdzie wygrał cztery wyścigi z rzędu w Hiszpanii, Monako (gdzie doszło do słynnej kontrowersji z udziałem Michaela Schumachera, który ustawił bolid w poprzek aby zwiększyć przewagę nad Alonso, który będzie musiał zwolnić. Niemiec ostatecznie został ukarany karą Stop & Go.), Wielkiej Brytanii oraz Kanadzie. Dominację Alonso zatrzymał Michael Schumacher, który odniósł zwycięstwo na torze w Stanach Zjednoczonych, Francji oraz w Niemczech. Na Węgrzech Schumacher został sklasyfikowany na ósmym miejscu a Alonso nie ukończył wyścigu z powodu awarii silnika. Sensacyjnym zwycięzcą został Jenson Button. Następne Grand Prix odbywało się w Turcji gdzie Alonso dojechał drugi za Felipe Massą, którego było to pierwsze zwycięstwo w karierze. Następnego wyścigu na torze Monza we Włoszech, Alonso ponownie nie ukończył za sprawą awarii silnika. Następny wyścig w Chinach ukończył na drugim miejscu za swoim największym rywalem Michaelem Schumacherem. W Japonii Alonso odniósł kolejne zwycięstwo za sprawą awarii silnika w bolidzie Schumachera. W ostatnim wyścigu sezonu w Brazylii dojechał drugi za Felipe Massą i przed Jensonem Buttonem. To drugie miejsce dało mu drugi mistrzowski tytuł w jego karierze. Udało się również zdobyć mistrzowski tytuł wśród konstruktorów z pięcioma punktami przewagi nad Ferrari. Po pięciu sezonach spędzonych w Renault, Alonso odszedł do McLarena. === 2007: McLaren === 31 grudnia 2006 roku wygasał kontrakt Hiszpana z Renault, lecz jeszcze przed jego wygaśnięciem, przejechał 95 okrążeń w białym kombinezonie i kasku w McLarenie MP4-21. Kilka dni później ogłoszono iż partnerem Alonso będzie Lewis Hamilton oraz że Alonso będzie zarabiał 40 mln dolarów. Podczas swojego pierwszego startu w nowym zespole, czyli Grand Prix Australii, dojechał drugi za Kimim Raikkonenem który przeszedł do Ferrari, i przed swoim nowym partnerem zespołowym Lewisem Hamiltonem. W swoim drugim starcie dla McLarena, Alonso zwyciężył w wyścigu na torze Sepang w Malezji. Następny wyścig w Bahrajnie ukończył na piątym miejscu za Lewisem Hamiltonem. W swoim domowym wyścigu w Hiszpanii dojechał trzeci, a w następnym Grand Prix w Monako po raz drugi zwyciężył w sezonie. Grand Prix w Kanadzie było jak dotychczas najgorszym występem w tym sezonie Hiszpana. Dojechał w nim siódmy przez problemy z samochodem w końcówce wyścigu. Tymczasem sensacyjne zwycięstwo odniósł jego partner, debiutant, Lewis Hamilton. W następnym wyścigu na torze Indianapolis w Stanach Zjednoczonych przyjechał na metę za Lewisem Hamiltonem na drugim miejscu. We Francji powtórzył wynik z Kanady dojeżdżając na siódmym miejscu. Kolejnym wyścigiem było Grand Prix Wielkiej Brytanii gdzie zameldował się na mecie drugi. W kolejnym wyścigu na torze Nurburgring dojechał pierwszy wygrywając po raz trzeci w tym sezonie. W Grand Prix Węgier był czwarty, a w Turcji trzeci. Po Grand Prix Turcji, w gazetach pojawiały się plotki iż stosunki między Alonso a zespołem drastycznie spadły przez kontrowersje wynikające z faworyzowaniem przez zespół Lewisa Hamiltona któremu przez pewien okres lepiej się wiodło niż Alonso. Pojawiły się również plotki iż obie strony, czyli Alonso i McLaren negocjują rozwiązanie kontraktu. Następnym wyścigiem w kalendarzu było Grand Prix Włoch gdzie po raz czwarty w sezonie Hiszpan odniósł zwycięstwo. W Belgii dojechał trzeci a wyścigu w Japonii przez rozbicie bolidu na bardzo śliskim torze nie ukończył. W Następnym wyścigu w Chinach był drugi, a w Brazylii trzeci. Sezon zak