II wojna światowa zebrała najobfitsze żniwo życia ludzkiego w historii świata. W ciągu 6 lat wojny zginęło ponad 60 milionów ludzi, co stanowiło około 3% całkowitej liczby ludności na świecie (ok. 2,3 miliarda). Poniższe tabele przedstawiają straty ludzkie poniesione przez poszczególne państwa. Liczba ofiar śmiertelnych jest szacunkowa i waha się w zależności od źródła, pomiędzy 50 milionami a ponad 80 milionami ofiar. Wyższa wartość – 80 milionów ofiar śmiertelnych zawiera także zmarłych w wyniku chorób i głodu związanych z konfliktem zbrojnym. Całkowita liczba zabitych cywilów wyniosła około 50–55 milionów ludzi, z czego 19–28 milionów zmarło w wyniku głodu i chorób. Całkowita liczba ofiar militarnych wynosiła 21–25 milionów, w tym około 5 milionów zmarłych w niewoli jeńców wojennych. Ostatnie badania naukowe rzuciły nowe światło na kwestię liczby ofiar II wojny światowej. Badania przeprowadzone w Rosji po rozpadzie ZSRR doprowadziły do rewizji dotychczasowych szacunków na temat liczby ofiar wojny z krajów Związku Radzieckiego. Według rządu rosyjskiego straty ludzkie ZSRR wewnątrz jego powojennych granic wyniosły 26,6 miliona osób. W sierpniu 2009 roku IPN oszacował, że liczba polskich ofiar II wojny światowej wynosi pomiędzy 5,6 a 5,8 miliona ludzi. Historyk Rüdiger Overmans z Militärgeschichtliches Forschungsamt (MGFA) opublikował w 2000 roku badanie, w którym szacuje, że militarne straty ludzkie Niemiec – zabitych i zaginionych wyniosły 5,3 miliona osób. == Klasyfikacja ofiar == Szacowanie liczby zgonów wywołanych wojną lub innymi brutalnymi konfliktami jest kontrowersyjne. Różni historycy przedstawiają wiele różnych szacunków liczby ofiar II wojny światowej. Autorzy książki „Oxford Companion to World War II” utrzymują, że „szacunki liczby zabitych są notorycznie zawodne”. Poniższa tabela przedstawia informacje na temat liczby ofiar z każdego państwa wraz z informacją na temat liczby ludności, w celu zaprezentowania relatywnego wpływu strat ludzkich na populację. W przypadku, gdy źródła różnią się w szacunkach liczby ofiar, podano zakres wartości w celu zaznaczenia, że nad ostateczną liczbą toczy się dyskusja naukowców. Ofiary militarne składają się z poległych w walce (PWW), zaginionych w walce (ZWW) oraz ofiar śmiertelnych będących wynikiem wypadków, chorób oraz śmierci jeńców wojennych w niewoli. Ofiary cywilne składają się z ofiar nalotów bombowych, Holokaustu, niemieckich zbrodni wojennych, japońskich zbrodni wojennych, przesiedleń i zesłań w ZSRR, innych zbrodni wojennych oraz ofiar głodu i chorób związanych z wojną. Źródła liczby ofiar poszczególnych narodowości zostały oszacowane przy użyciu różnych metodologii, a ofiary cywilne będące wynikiem głodu i chorób nie są wliczone w wartości podane dla Niemiec, Japonii oraz kilku innych narodowości. Podane liczby są liczbami rzeczywistych zgonów, hipotetyczne straty będące wynikiem spadku liczby urodzeń nie zostały uwzględnione. Rozróżnienie pomiędzy ofiarami militarnymi a cywilnymi, będącymi bezpośrednim wynikiem konfliktu zbrojnego oraz strat ubocznych nie zawsze jest oczywiste. Dla państw, które ucierpiały w wyniku dużych strat, takich jak ZSRR, Chiny, Polska, Niemcy i Jugosławia, źródła są w stanie podać jedynie szacunkowy całkowity ubytek populacji będący wynikiem wojny oraz uśrednione rozbicie tej liczby na ofiary działań wojskowych, zbrodni przeciwko ludzkości oraz głodu będącego wynikiem wojny. Poniższa tabela zawiera 19–25 milionów ofiar głodu w ZSRR, Chinach, Indonezji, Wietnamie, Filipinach oraz Indiach, które często są pomijane w tego typu zestawieniach. === Ofiary II wojny światowej w poszczególnych państwach === Liczba ofiar Chin nie jest dokładnie znana. Liczby zostały zaokrąglone do setek lub wyższych wartości; Do ofiar militarnych zalicza się poległych z regularnych sił militarnych w wyniku walk oraz innych powodów. Ofiary wśród partyzantów i ruchu oporu zostały podliczone wspólnie z ofiarami militarnymi; Siły zbrojne różnych narodowości są traktowane jako całość. Na przykład ofiary narodowości austriackiej, francuskiej lub innych obcokrajowców służących w Wehrmachcie w Europie Wschodniej są przedstawione jako niemieckie ofiary militarne; Oficjalne statystyki ofiar opublikowane przez rządy USA, Francji oraz Wielkiej Brytanii nie podają szczegółów dotyczących narodowości, rasy, czy wyznania poległych; Do ofiar cywilnych zaliczono ofiary nalotów strategicznych, niemieckich zbrodni wojennych, japońskich zbrodni wojennych, alianckich zbrodni wojennych, zesłań w ZSRR oraz głodu i chorób będących wynikiem konfliktu zbrojnego. Źródła bibliograficzne nie zawsze zawierają informacje o dokładnej przyczynie lub rodzaju przyczyn śmierci ofiar. == III Rzesza == Straty ludzkie III Rzeszy w II wojnie światowej. Niemieckie źródła bibliograficzne nie podają liczby poborowych w niemieckiej armii będących obywatelami radzieckimi. Rosyjski historyk Grigorij Kriwoszejew podaje liczbę 215 000 ofiar wśród „własowców, Bałtów i muzułmanów etc.” służących w niemieckich siłach. == ZSRR == Szacunkowa liczba ofiar w republikach Związku Radzieckiego Liczba ludności ZSRR – 194,09 miliona pochodzi z radzieckich źródeł. Ostatnie badania opublikowane w Rosji wskazują, że rzeczywista liczba ludności ZSRR w 1940 roku wynosiła 192 598 000. Liczba ludności ZSRR objęła także 20 268 000 osób zamieszkałych na terenach anektowanych przez ZSRR w latach 1939–1945. Według Sergeia Maksudova, rosyjskiego demografa żyjącego na zachodzie, liczba ludności na terenach zaanektowanych przez ZSRR wynosiła 23 miliony, ale radzieckie źródła biorą pod uwagę ludność, która wyemigrowała z ZSRR, co zmniejszyło całkowitą liczbę ludności do 20 milionów. Liczby podane dla Białorusi, Ukrainy i Litwy zawierają około dwa miliony ofiar cywilnych, które są także wymienione w polskich źródłach jako obywatele polscy. Polska historyczka Krystyna Kersten oszacowała liczbę około 2 milionów ofiar na polskich terenach okupowanych przez ZSRR. Formalny transfer terytoriów okupowanych przez ZSRR nastąpił w wyniku umowy granicznej pomiędzy Polską a ZSRR z 16 sierpnia 1945 roku. Według Erlikman do ofiar wojny należy dodać 1 700 000 ofiar radzieckich represji (200 000 poddanych egzekucji, 4 500 000 osadzonych w więzieniach i łagrach – z których: 1 200 000 zmarło, 2 200 000 deportowano – z których 300 000 zmarło). === Inwalidzi wojenni === W czasie drugiej wojny światowej w Związku Radzieckim rannych zostało około 30 000 000 ludzi, Władze państwowe nie przewidziały żadnej pomocy dla tych okaleczonych młodych ludzi. Osobom niepełnosprawnym rzadko udawało się nawet znaleźć pracę lub w jakikolwiek sposób im pomóc, albo mieli bardzo małą emeryturę, albo (częściej) jej w ogóle nie mieli — a ci niepełnosprawni, którzy nie mieli współczujących krewnych, byli zmuszani żebrać na ulicach, cicho prosząc o jałmużnę obok sklepów i placów. Po powrocie z wojny zauważyli jak podle zostali potraktowani, na piersiach mieli ordery i medale za obronę ojczyzny, a ojczyzna im nie pomogła. Zamiast pomagać inwalidom wojennym, postanowiono po prostu pozbyć się ich ponieważ „psuli pogląd na szczęście socjalistyczne”. Dlatego od 1946 r. zaczęto tych ludzi wyłapywać i wywozić poza tereny miasta. Szkoły z internatem, do których wysyłano osoby niepełnosprawne, podlegały Ministerstwu Spraw Wewnętrznych i najbardziej przypominały struktury gułagu. Byłym żołnierzom zabierano książeczki wojskowe, dowody osobiste i paszporty (nie były to paszporty, umożliwiające wyjazd za granicę, lecz paszporty uprawniające do przemieszczania się w granicach ZSRR). Same instytucje były zamknięte, nie było programów rehabilitacyjnych, nie było odpowiedniej opieki dla osób niepełnosprawnych, a już i tak skromna treść została splądrowana przez personel, krótko mówiąc, jedynym zadaniem tych instytucji było jak najszybsze wysłanie „niechcianych ludzi” do grobu. Jednym z miejsc wypędzenia „niepotrzebnych ludzi” była wyspa Wałaam. Ogólnie rzecz biorąc, było ich kilkadziesiąt, ale Wałaam był prawdopodobnie jednym z najbardziej znanych — zwłaszcza dlatego, że artyści przyjeżdżali do ludzi, którzy byli tam wysyłani i robili rysunki — tak, żeby przynajmniej pozostała z nich jakaś pamięć. == Holokaust == Główny artykuł: Holokaust === Żydzi === Termin Holocaust jest używany głównie w stosunku do ludobójstwa około 6 milionów europejskich Żydów podczas II wojny światowej. Martin Gilbert szacuje, że ofiarami Holocaustu było 5,7 miliona (78%) z 7,3-milionowej populacji Żydów w okupowanej przez Niemców Europie. Liczbę ofiar śmiertelnych wśród Żydów szacuje się na 4,9 do 5,9 miliona. Zalicza się do nich: Zabitych w niemieckich nazistowskich obozach koncentracyjnych: według badaczy IPN w niemieckich nazistowskich obozach koncentracyjnych zginęło 2 830 000 Żydów: w Oświęcimiu – 1 100 000 ofiar śmiertelnych, w Treblince – 850 000, w Bełżcu – 500 000, w Sobiborze – 150 000, w Chełmnie – 150 000, w Lublinie – 80 000. Raul Hilberg szacuje liczbę Żydów zamordowanych w obozach zagłady, wliczając rumuńskie Naddniestrze na 3 miliony osób. W ZSRR liczbę Żydów zamordowanych przez Einsatzgruppen w rejonie działalności mobilnych grup zabójców szacuje się na 1,4 miliona. Liczbę Żydów zmarłych w gettach w okupowanej przez Niemców Europie szacuje się na 700 000. Jad Waszem zidentyfikował nazwiska czterech milionów żydowskich ofiar Holocaustu. ==== Ofiary śmiertelne Holokaustu pochodzenia żydowskiego w poszczególnych państwach ==== W okresie od 1933 r. do 1939 r. około 400 000 Żydów zbiegło z Niemiec, Austrii oraz Czechosłowacji. Część uchodźców znajdowała się w Europie Zachodniej w 1940 roku, gdy Niemcy rozpoczęli okupację. W 1940 roku żydowscy uchodźcy znajdowali się w następujących państwach, zaatakowanych przez Niemców: 30 000 w Holandii, 30 000 we Francji, 12 000 w Belgii, 5000 we Włoszech, 2000 w Danii, 2000 w Norwegii. W Holandii populacja Żydów w 1940 r. była zwiększona do 140 000 osób w wyniku napływu uchodźców, z czego 8000 holenderskich Żydów pozostających w mieszanych