# Ove Fundin ## Biografia i kariera sportowa **Ove Fundin** (ur. 23 maja 1933 w Tranås) – szwedzki żużlowiec, występujący również na długim torze, uważany za jednego z najwybitniejszych zawodników w historii tego sportu. Karierę międzynarodową rozpoczął w 1951 roku, a przez kolejne dwie dekady dominował na torach klasycznych oraz długich. Fundin piętnastokrotnie brał udział w finałach Indywidualnych Mistrzostw Świata (IMŚ). Pięć razy zdobywał tytuł mistrza świata (1956, 1960, 1961, 1963, 1967). Oprócz tego, dwukrotnie kończył zawody na drugim miejscu (1957, 1958, 1959) oraz trzykrotnie na trzecim (1962, 1964, 1965). Łącznie dziesięć razy z rzędu, w latach 1956–1965, stawiał na podium finałów IMŚ – co do dziś czyni go jednym z dwóch żużlowców w historii, którzy osiągnęli ten wyczyn (obok Jasona Crumpa). Jego ostatni występ w finale indywidualnym miał miejsce w 1969 roku. ## Sukcesy reprezentacyjne i drużynowe Sukcesy Fundina nie ograniczały się do rywalizacji indywidualnej. Reprezentował Szwecję w drużynowych mistrzostwach świata, gdzie jedenastokrotnie wystąpił w finałach. Złote medale drużynowe mistrzostw świata zdobył pięciokrotnie – w 1960 roku w Göteborgu, w 1962 roku w Slaný, w 1963 roku w Wiedniu, w 1964 roku w Abensbergu oraz w 1970 roku w Londynie. Dwukrotnie kończył zawody na drugim miejscu (1961, 1965, 1968) oraz jeden raz na trzecim (1966). W 1970 roku wystąpił również w finale mistrzostw świata par w Malmö. W parze z Bengtem Janssonem zdobył srebrny medal, ustępując jedynie parze zakończyła się zwycięstwem duńskiej załogi. ## Wyścigi na długim torze Oprócz tradycyjnego żużla, Fundin odnosił sukcesy w długodystansowych wyścigach na torach żużlowych. W 1961 roku w Oslo zdobył tytuł wicemistrza Europy na długim torze, ustanawiając tym samym swoją wszechstronność jako zawodnika. ## Kariera klubowa Szwedzka prasa często podkreślała jego przynależność do dwóch głównych klubów w kraju: **Filbyterna Linköping** (1951–1957) oraz **Kaparna Göteborg** (1958–1971), dla którego występował najdłużej. W Wielkiej Brytanii bronił barw m.in. **Norwich Stars** (1955–1964), **Belle Vue Aces** (1967), czy **Wembley Lions** (1970). Doświadczenie międzynarodowe zawdzięczał również występom w RPA, gdzie reprezentował **West Rand Rockets** (1957), a także **Long Eaton Archers** (1966). ## Sukcesy na arenie krajowej Na arenie krajowej Fundin był nieprawdopodobnie dominujący. Aż dziewięciokrotnie (w latach: 1956, 1957, 1960, 1962, 1964, 1966, 1967, 1969, 1970) zdobywał tytuł Indywidualnego Mistrza Szwecji, co świadczy o jego przewadze nad rodzimymi rywalami. W 1961 roku został wybrany najlepszym szwedzkim sportowcem roku, co stanowiło ostateczne potwierdzenie jego statusu legendy żużlowej na arenie międzynarodowej. ## Życie prywatne i działalność po zakończeniu kariery Po zakończeniu aktywnej kariery Ove Fundin przeniósł się na południe Francji, gdzie odnalazł spokój oddając się pasji – golfowi. Często spotyka się ze starymi znajomymi z czasów sportowych oraz odwiedza swoje dzieci, z którymi przez wiele lat spędzał zaledwie fragmenty życia z powodu intensywnych obozów treningowych i turniejów w całej Europie. Sam przyznaje, że pragnie teraz wynagrodzić im lata swojej nieobecności. W 2001 roku został patronem **Ove Fundin Trophy** – pucharu, który od tamtej pory wręczany jest zwycięzcy Drużynowego Pucharu Świata. Tym samym jego imię na stałe zrosło z najważniejszymi wydarzeniami w kalendarzu sportowym. ## Dziedzictwo sportowe Ove Fundin pozostaje jedną z najbardziej rozpoznawalnych postaci w historii żużla, nie tylko w Szwecji, ale na całym świecie. Jego technika, wyczucie toru oraz umiejętność radzenia sobie pod ogromną presją w finałowych rozgrywkach uczyniły z niego wzór do naśladowania dla kolejnych pokoleń zawodników. Obecnie, mimo upływu lat, wciąż cieszy się ogromnym szacunkiem wśród fanów sportów motorowych, a jego statystyki są regularnie przypominane w mediach, gdy tylko debatuje się o temacie „najwybitniejszych żużlowców wszech czasów”.