Jedna bitwa po drugiej (ang. One Battle After Another) – amerykański film typu czarna komedia i akcji z 2025 roku, wyreżyserowany przez Paula Thomasa Andersona na podstawie własnego scenariusza oraz wyprodukowany przez jego wytwórnię Ghoulardi Film Company. Jest inspirowany powieścią Thomasa Pynchona Vineland (1990). Opowiada historię Pata Calhouna (Leonardo DiCaprio), dawnego rewolucjonisty, który usiłuje uratować córkę, ściganą przez skorumpowanego wojskowego. Jego światowa premiera odbyła się 8 września 2025, a 26 września 2025 trafił na ekrany kin w dystrybucji Warner Bros. Pictures. Został pozytywnie odebrany przez krytyków filmowych oraz otrzymał liczne nagrody i nominacje. Wygrał 6 Nagród Akademii Filmowej (Oscarów), w tym dla najlepszego filmu, 6 Nagród Brytyjskiej Akademii Filmowej (BAFTA), w tym dla najlepszego filmu, i 4 Złote Globy, w tym dla najlepszego filmu komediowego lub musicalu. Pobił również rekord największej liczby nominacji w historii Actor Awards (7). == Fabuła == Pat Calhoun i Perfidia Beverly Hills są skrajnie lewicowymi rewolucjonistami, członkami komórki aktywistów French 75, która atakuje więzienia dla migrantów na granicy amerykańsko-meksykańskiej. Po narodzinach ich córki, Charlene, Pat usiłuje przekonać Perfidię do spokojnego trybu życia. Perfidia ich porzuca, by kontynuować rewolucyjną działalność. Zostaje aresztowana, ale dzięki wstawiennictwu oficera Stevena J. Lockjawa unika więzienia w zamian za podanie nazwisk członków French 75. Pat i Charlene otrzymują fałszywe tożsamości jako Bob i Willa Ferguson. 16 lat później Lockjaw postanawia zabić Willę, by ukryć swój związek z Perfidią z przeszłości. Nastolatka zostaje uprowadzona, a Bob usiłuje ją uratować. == Obsada == === Polski dubbing === Obsada polskiego dubbingu: == Produkcja == === Preprodukcja === Paul Thomas Anderson planował zekranizowanie powieści Thomasa Pynchona Vineland (1990) od pierwszych lat XXI wieku. Uważał jednak, że jego uwielbienie dla książki stanie na przeszkodzie do realizacji należytej adaptacji. Zamiast wiernej ekranizacji, rozważał dwa pomysły: o filmie akcji z pościgiem samochodowym i o filmie poświęconym „kobiecej rewolucji”. Ostatecznie film powstał jako mieszanina dwóch pomysłów z wybranymi elementami Vineland, w szczególności motywem relacji ojca z córką. W czerwcu 2023 dziennikarz Eric Kohn z portalu IndieWire poinformował nieoficjalnie, że Anderson planuje zrealizować swój następny film z wytwórnią Warner Bros. Pictures, a w jego obsadzie znajdą się Joaquin Phoenix, Viggo Mortensen i Regina Hall. W styczniu portal Deadline Hollywood doniósł, że zdjęcia do filmu rozpoczną się w tym samym roku, a główne role zagrają w nim Leonardo DiCaprio, Sean Penn i Hall. Poinformował także, że Anderson napisał scenariusz oraz będzie jego reżyserem i producentami, zaś współproducentami będą Sara Murphy i Adam Somner. W lutym 2024 magazyn „The Hollywood Reporter” doniósł, że do obsady dołączyli Teyana Taylor, Alana Haim, Wood Harris, Shayna McHayle i debiutująca na ekranie Chase Infiniti. Według nieoficjalnych doniesień medialnych, DiCaprio zarobił za występ swoje standardowe honorarium w wysokości 25 milionów dolarów. Kierownikiem castingu do filmu była Cassandra Kulukundis. Casting Infinity do roli Willi Ferguson trwał sześć miesięcy i obejmował liczne etapy, w tym testy kamerowe oraz czytanie scenariusza z DiCaprio i Hall. W ramach przygotowań uczyła się przez kilka miesięcy karate i mieszanych sztuk walki, dzięki czemu mogłaby zagrać własne ujęcia kaskaderskie oraz sceny z udziałem Penna. Kulukundis wspominała, że wybrała Infinity dzięki jej umiejętności tańca i chemii z DiCaprio. === Zdjęcia === Okres zdjęciowy rozpoczął się w styczniu 2024 w Kalifornii. Pierwszy, 11-dniowy etap zdjęć miał miejsce w Hrabstwie Humboldt, w miejscowościach: Arcata, Cutten, Eureka, Kneeland i Trinidad. Brali w nim udział lokalni eksperci, w tym pracownicy sklepu Sisters of the Valley. Członkowie ekipy wzięli udział w studniówce szkoły Eureka High School, której uczniowie wystąpili jako statyści. 3 lutego 2024 zdjęcia przeniosły się do Sacramento, gdzie odbywały się w Sacramento County Administration Building i Sacramento County Superior Court. Aby zrobić miejsce dla filmowców, z terenu został usunięty obóz dla bezdomnych. Sceny zewnętrzne osadzone w Christmas Adventurers Club zostały nakręcone w dawnej posiadłości Ronalda Reagana w Sacramento. Zdjęcia zostały zawieszone na 2,5 miesiąca, ponieważ Benicio del Toro kręcił w Berlinie film Fenicki układ. Po powrocie do Stanów miał dziesięć dni na przygotowania do Jednej bitwy za drugą. Zdjęcia odbywały się w maju 2024 w Anza-Borrego Desert State Park i Borrego Springs, a następnie w czerwcu 2024 w El Paso, w tym na El Paso Streetcar. Film był także kręcony na terenie La Purisima Mission w Lompoc oraz w San Diego, między innymi w Westgate Hotel i w Otay Mesa, niedaleko granicy amerykańsko-meksykańskiej. Operatorem filmowym był Michael Bauman, który uprzednio współpracował z Andersonem przy filmach Nić widmo (2017) i Licorice Pizza (2021). Kręcił na taśmie 35 mm, przy czym pomiędzy 75% a 80% filmu zarejestrował korzystając z kamer VistaVision. W wywiadzie dla magazynu „The Hollywood Reporter” powiedział: „W Jednej bitwie [po drugiej] zawsze chodziło o ruch. Film musiał być kręcony z ręki, kamera musiała być na Steadicamie, musiała być przymocowana do samochodów i musiała się bujać”. Swoją pracę nad filmem opisał jako „bycie na ostrzu noża” ze względu na liczne zdjęcia plenerowe, a nie w studiu. Wspominał, że Anderson pragnął realizację czegoś w stylu „szorstkości stylistycznej” filmów lat 70., takich jak Francuski łącznik (1971) czy Ostatnie zadanie (1973). VistaVision scharakteryzował jako idealne rozwiązanie dla scen akcji, zwłaszcza finałowego pościgu samochodowego, ponieważ „pozwala na znacznie większą przestrzeń negatywną, a każda klatka jest dwa razy większa, dzięki czemu obraz jest znacznie bogatszy”. W kwestii kolorystyki i oświetlenia, inspirację dla Baumana i Andersona stanowiła twórczość Wonga Kar-Wai oraz filmy Milczenie owiec (1991) i Francuski łącznik. === Postprodukcja === Montażystą filmu był Andy Jurgensen, z którym Anderson pracował uprzednio nad filmem Licorice Pizza (2021). Wspominał, że aby sprostać oczekiwaniom Andersona, musiał zachować „płynność”. Był obecny na planie i oglądał wstępne nagrania na pożyczonym od Warner Bros. Pictures projektorze VistaVision, dzięki czemu mógł się przygotowywać do pracy nad montażem. W szczególności towarzyszył ekipie podczas kilkudniowych zdjęć finałowej sceny pościgu samochodowego, kręconej bez użycia scenorysów, przygotowując zdjęcia i nagrania z różnych perspektyw. Wspominał, że dodawał do niej elementy jeszcze w ostatnich fazach montażu. W sierpniu 2024 magazyn „The Wall Street Journal” doniósł, że ostateczny budżet filmu przekroczył 140 milionów dolarów, co było najwyższą sumą w całym dorobku Andersona. Dodał, że w ocenie kierownictwa Warner Bros. taki budżet był usprawiedliwiony ze względu na historię wyników box office filmów Leonarda DiCaprio. W tym samym miesiącu media podały plotki, że film stanowi adaptację powieści Vineland i nie otrzymał jeszcze tytułu, ale możliwą opcją jest The Battle of Baktan Cross. W styczniu 2025 odbyły się pokazy testowe, na które Anderson zgodził się po raz pierwszy od czasu filmu Boogie Nights (1997). Jurgensen wspominał, że pokazy testowe miały na celu zbadanie, czy film dobrze się sprawdza jako komedia oraz jak odbierane są jego wątki rasowe i polityczne, a przedstawiciele Warner Bros. nie wywierali presji na zmiany w montażu. Po pokazach Anderson skrócił film o osiem do dziesięciu minut. W sierpniu 2025 magazyn „Variety” doniósł, że choć według Warner Bros. budżet wyniósł 130 milionów dolarów, w rzeczywistości był on wysokości 175 milionów dolarów. W napisach końcowych znalazła się dedykacja dla jednego z jego producentów, Adama Somnera, który zmarł w listopadzie 2024. === Muzyka === W 2024 media poinformowały, że muzykę do filmu skomponuje gitarzysta Radiohead Jonny Greenwood. Była to jego szósta współpraca z Andersonem. Dodatkowo dwa utwory skomponował Jon Brion. Muzyka została nagrana przez London Contemporary Orchestra, dyrygowaną przez Hugha Brunta. Album ze ścieżką dźwiękową został wydany 26 września 2025 nakładem wytwórni Nonesuch Records. == Marketing == Według doniesień magazynu „Variety”, kampania reklamowa filmu kosztowała wytwórnię Warner Bros. Pictures 70 milionów dolarów. W lutym 2026 czasopismo doniosło, że dodatkowo między 14 a 16 milionami dolarów zostało wydane na kampanię pod kątem nagród filmowych. 19 marca 2025 Warner Bros. podała kalendarz nadchodzących premier, potwierdzający tytuł filmu. 27 marca 2025 opublikowała jego pierwszy zwiastun. Tego samego dnia Leonardo DiCaprio uruchomił swój kanał w serwisie YouTube, na którym zamieścił zwiastun. W kwietniu DiCaprio, Regina Hall i Teyana Taylor zaprezentowali więcej fragmentów filmu podczas imprezy branżowej CinemaCon. 24 lipca 2025 został opublikowany drugi zwiastun. Tego samego dnia w mediach społecznościowych filmu została podana informacja o współpracy z grą komputerową Fortnite Creative. Użytkownicy gry mogli odbyć rozgrywki w miejscach stylizowanych na sceny z filmu. == Dystrybucja == === Kino === 12 marca 2024 wytwórnia Warner Bros. Pictures wyznaczyła premierę filmu na 8 sierpnia 2025. 19 marca 2025 poinformowała o przeniesieniu jej na 26 września 2025, co, w ocenie prasy, było spowodowane bliskością do sezonu nagród filmowych. Uroczysta premiera z udziałem obsady i twórców odbyła się 8 września 2025 w Grauman’s Chinese Theatre w Los Angeles. Kolejne pokazy premierowe z obsadą i twórcami odbyły się 16 września 2025 na Leicester Square w Londynie, 18 września 2025 na Toreo Parque Central w Meksyku i 21 września 2025 w Film at Lincoln Center w Nowym Jorku. 23 września 2025 odbył się pokaz na festiwalu filmowym Fantastic Fest w Austin. Film trafił do kin w formatach 4DX, IMAX (w tym IMAX