Lleyton Glynn Hewitt (ur. 24 lutego 1981 w Adelaide) – australijski tenisista. W latach 2001–2003, przez 80 tygodni był liderem rankingu światowego ATP. W zawodowym tenisie zadebiutował w styczniu 1997 podczas Australian Open meczem z Sergim Bruguerą. Zwyciężył w dwóch turniejach Wielkiego Szlema: US Open w 2001 oraz Wimbledonie w 2002. Dwukrotnie wygrywał kończący sezon Tennis Masters Cup (2001 i 2002). Pierwsze turniejowe zwycięstwo odniósł w Adelaide w 1998 roku, a ostatnie w lipcu 2014 roku w Newport. W sumie wygrał 30 zawodów z cyklu ATP World Tour w grze pojedynczej. Od połowy listopada 2001 roku do połowy czerwca 2003 roku był liderem rankingu ATP Entry, z wyjątkiem dwóch tygodni, kiedy prowadził Andre Agassi. W grze podwójnej wygrał 3 turnieje ATP World Tour, w tym US Open z 2000 roku. Australijczyk jest zdobywcą Pucharu Davisa z 1999 i 2003 roku. Był również finalistą rozgrywek w 2000 i 2001 roku. Ponadto zwyciężył w Drużynowym Pucharze Świata w roku 2001 oraz był finalistą mikstowego Pucharu Hopmana z 2003 roku. W 2021 został uhonorowany miejscem w Międzynarodowej Tenisowej Galerii Sławy. == Kariera tenisowa == === Lata juniorskie === W gronie juniorów zadebiutował w styczniu roku 1996 podczas Australian Open. Pierwszy turniej w tej kategorii wygrał podczas austriackiego Fischer Junior Open w grze podwójnej. W tym samym roku zwyciężył w Młodzieżowych Mistrzostwach Świata, grając wspólnie z Nathanem Healeyem. W 1997, w deblu odniósł kolejne turniejowe zwycięstwo, tym razem w rozgrywkach 21st Victorian Junior Championships na kortach twardych w Szwajcarii. Partnerem Hewitta był Nathan Healey. W kwietniu, w grze pojedynczej zatriumfował na Filipinach, w turnieju 8th Mitsubishi Lancer Int. Junior Champs of Philippines. W finale pokonał Wesleya Whitehouse’a 6:4, 6:3. W grze podwójnej wygrał (w parze z Healeyem) rozgrywki Japan Open Junior Championships w Tokio. W lipcu wygrał brytyjski LTA Int. Junior Championships, East Molesey w grze podwójnej. Australijczyk najwyżej sklasyfikowany był w juniorskim rankingu singlistów na 17. pozycji (31 grudnia 1997), a klasyfikacji deblistów na 13. miejscu (31 grudnia 1997). === Sezony 1997–1998 === Pierwszy start Australijczyka w zawodowym Tourze miał miejsce podczas wielkoszlemowego Australian Open. Miał wtedy niespełna 17. lat i tym samym został najmłodszym tenisistą w historii Wielkiego Szlema. Najpierw przeszedł eliminacje, a w I rundzie zagrał z Sergim Bruguerą, z którym przegrał 3:6, 4:6, 3:6. W tym samym roku osiągnął finał australijskiego turnieju z serii ITF Futures (futures F4). Pierwszy tytuł rozgrywek ATP World Tour Hewitt wywalczył w rodzinnym Adelaide w styczniu 1998 roku, pokonując po drodze m.in. Andre Agassiego 7:6, 7:6 oraz w finale 3:6, 6:3, 7:6 Jasona Stoltenberga. W Australian Open odpadł jak przed rokiem w I etapie. Tego roku po raz pierwszy wystąpił w turnieju rangi ATP Masters Series, najpierw w Indian Wells, a potem w Miami (przegrywał w I rundach). W październiku doszedł do finału rozgrywek z cyklu ATP Challenger Tour w Hongkongu. Mecz o tytuł oddał walkowerem Danielowi Nestorowi. Na koniec sezonu wygrał rozgrywki ATP Challenger Tour w Perth, pokonując w finale Marka Drapera 6:4, 6:4. Sezon ukończył blisko pierwszej setki rankingu światowego – był na 113. miejscu. Wraz z końcem roku szkoleniowcem Hewitta przestał być Peter Smith, a zastąpił go Darren Cahill. === Sezon 1999 === W nowym sezonie Australijczyk osiągał kolejne sukcesy. Najpierw po raz drugi z rzędu awansował do finału w Adelaide. Pojedynek o tytuł przegrał z Thomasem Enqvistem 6:4, 1:6, 2:6, a podczas Australian Open uzyskał II rundę. Na początku marca awansował do kolejnego finału w sezonie, w Scottsdale. Wcześniej pokonał nr 5. w rankingu, Patricka Raftera. W meczu o tytuł przeciwnikiem Hewitta był Jan-Michael Gambill, który wygrał rywalizację 7:6(2), 4:6, 6:4. W maju tenisista australijski zdobył swój drugi tytuł, na twardych kortach w Delray Beach, pokonując w finale Xaviera Malisse’a 6:4, 6:7(2), 6:1. Tego roku zadebiutował również w paryskim Roland Garrosie, lecz przegrał w I rundzie z Martínem Rodríguezem 6:4, 4:6, 4:6, 6:4, 4:6. W przygotowawczym do Wimbledonu turnieju rozgrywanym na kortach Queen’s Clubu Hewitt uzyskał półfinał, w którym nie sprostał trzeciemu zawodnikowi na świecie, Pete’owi Samprasowi. W samym Wimbledonie Hewitt doszedł do III rundy, gdzie uległ Borisowi Beckerowi 1:6, 4:6, 6:7(5). Ten sam rezultat powtórzył w US Open. Podczas azjatyckiego tournée Australijczyk awansował do półfinału imprezy w Singapurze. Na dywanowych kortach w Lyonie awansował do finału, pokonując po drodze m.in. Rogera Federera. W pojedynku o mistrzostwo nie sprostał Nicolasowi Lapenttiemu przegrywając 3:6, 2:6. Rok 1999 Hewitt skończył na 24. miejscu w rankingu ATP Entry System. === Sezon 2000 === Rok 2000 Hewitt zaczął wygrywając turniej w Adelaide. W finale zrewanżował się Thomasowi Enqvistowi za porażkę z 1999, zwyciężając 3:6, 6:3, 6:2. Hewitt osiągnął również finał w rozgrywkach deblowych. Będąc w parze z Sandonem Stollem przegrali decydujący o tytule mecz z parą Todd Woodbridge-Mark Woodforde. Drugi w sezonie triumf w singlu Hewitt odniósł w Sydney, wygrywając w finale z Jasonem Stoltenbergiem 6:4, 6:0. Z kolei w deblu ponownie uzyskał finał, ponownie tworząc parę z Sandonem Stollem. W finale po raz kolejny ulegli Woodbridge’owi i Woodforde’owi. W Australian Open doszedł do IV rundy, w której przegrał z Magnusem Normanem. W marcu Hewitt wygrał turniej w Scottsdale, pokonując w finale Tima Henmana 6:4, 7:6. We wcześniejszych etapach rozgrywek zdołał wyeliminować m.in. Marcelo Ríosa i Juana Carlosa Ferrero. Pierwszy półfinał turnieju kategorii ATP Masters Series Australijczyk osiągnął w Miami. Pojedynek o finał przegrał z Pete’em Samprasem. Okres gry na nawierzchni ceglanej Hewitt rozpoczął od awansu do półfinału w Rzymie (porażka z Magnusem Normanem). We French Open dotarł do IV rundy, gdzie uległ Albertowi Coscie. W czerwcu Hewitt wygrał turniej na kortach londyńskiego Queen’s Clubu, gdzie w finale pokonał Pete’a Samprasa 6:4, 6:4. Po tym triumfie Australijczyk przystąpił do Wimbledonu, jednak odpadł już w I rundzie, po porażce 3:6, 2:6, 5:7 z Janem-Michaelem Gambillem. Podczas cyklu US Open Series Hewitt dotarł do półfinału rozgrywek w Indianapolis, gdzie w pojedynku o finał uległ Gustavo Kuertenowi. Australijczyk wystartował również w konkurencji debla i odniósł wraz Sandonem Stollem swoje pierwsze turniejowe zwycięstwo w karierze. W finale australijska para pokonała duet Jonas Björkman-Maks Mirny. Ostatni wielkoszlemowy turniej, US Open rozpoczął od zwycięstwa w czterech setach nad Andreasem Vinciguerrą. Przez dalsze etapy imprezy przechodził nie tracąc seta. W półfinale zmierzył się z Samprasem, który wynikiem 7:6(7), 6:4, 7:6(5) pokonał Australijczyka. Razem z Maksem Mirnym Hewitt wziął udział również w grze podwójnej i odniósł zwycięstwo w zawodach, pokonując w finałowym pojedynku 6:4, 5:7, 7:6(5) parę Ellis Ferreira-Rick Leach. Pod koniec października Hewitt doszedł do półfinału rozgrywek w Bazylei (porażka z Federerem), a w listopadzie dotarł do finału turnieju halowego z serii ATP Masters Series w Stuttgarcie, gdzie przegrał z Wayne’em Ferreirą po pięciosetowej setowej walce 6:7(6), 6:3, 7:6(5), 6:7(2), 2:6. Na koniec sezonu Hewitt zakwalifikował się do turnieju Tennis Masters Cup, w którym gra ośmiu tenisistów z najwyższym rankingiem w sezonie. Australijczyk został rozlosowany w grupie tzw. „Round Robin” z Maratem Safinem, Pete’em Samprasem oraz Àlexem Corretją. Australijczyk wygrał jedno spotkanie (z Safinem), a dwa pozostałe przegrał. Tym samym odpadł z rywalizacji w fazie grupowej. Sezon Hewitt zakończył na 7. miejscu w rankingu Entry System. === Sezon 2001 === Nowy sezon Hewitt rozpoczął od awansu ćwierćfinału w Adelaide (porażka z Tommym Haasem). W Sydney Australijczyk obronił tytuł, pokonując w finale Magnusa Normana 6:4, 6:1. W Australian Open Hewitt doszedł do III rundy, eliminując wcześniej m.in. Haasa. Pojedynek o IV fazę przegrał 6:4, 1:6, 7:5, 2:6, 5:7 z Carlosem Moyą. Na początku marca Australijczyk osiągnął półfinał imprezy w Scottsdale (porażka z Francisco Clavetem). W Indian Wells osiągnął półfinał, jednak w meczu o finał uległ Andre Agassiemu. W Miami powtórzył wynik z wcześniejszego sezonu docierając do półfinału, eliminując m.in. Nicolasa Lapenttiego oraz rozpoczynającego wówczas karierę Andy’ego Roddicka. O finał zagrał z Janem-Michaelem Gambillem, który wygrał rywalizację 7:5, 6:4. Sezon gry na kortach ceglanych Hewitt zaczął od III rundy w Rzymie. Następnie awansował do półfinału rozgrywek w Hamburgu (porażka z Albertem Portasem). Wielkoszlemowy Roland Garros zakończył na ćwierćfinale, w którym lepszym od Australijczyka okazał się Juan Carlos Ferrero. W czerwcu Hewitt wygrał dwa turnieje rangi ATP International Series, najpierw w Queen’s Clubie, pokonując w finale Tima Henmana 7:6(3), 7:6(3) (w półfinale był lepszy od Samprasa). Potem zwyciężył w holenderskim ’s-Hertogenbosch wygrywając w finale z Guillermo Cañasem 6:3, 6:4. Wimbledon Australijczyk ukończył na 1/8 finału przegrywając 6:4, 4:6, 3:6, 6:4, 4:6 z Nicolasem Escudé. US Open Series Hewitt rozpoczął od II rundy w Monteralu, natomiast w Cincinnati uzyskał półfinał, w którym nie sprostał Patrickowi Rafterowi. Podczas US Open Hewitt wywalczył swój pierwszy wielkoszlemowy tytuł w singlu. Najpierw w trzech setach pokonał Magnusa Gustafssona, a w II rundzie stoczył pięciosetowy pojedynek z Jamesem Blakiem zakończony wynikiem 6:4, 3:6, 2:6, 6:3, 6:0. W dalszej fazie rozgrywek wyeliminował Alberta Portasa i Tommy’ego Haasa. W ćwierćfinale rozegrał kolejny pięciosetowy mecz, tym razem z Andym Roddickiem wygrywając 6:7(5), 6:3, 6:4, 3:6, 6:4, a w półfinale okazał się być lepszy od Jewgienija Kafielnikowa. W finałowym pojedynku Hewitt po raz kolejny w roku zmierzył się z Samprasem. Spotkanie zakończyło się zwycięstwem Hewitta 7:6(4), 6:1, 6:1. Po tym meczu Sampras powiedział o Hewicie