Sting, właśc. Gordon Matthew Thomas Sumner (ur. 2 października 1951 w Wallsend) – brytyjski piosenkarz, muzyk, multiinstrumentalista, tekściarz, kompozytor, aktor i aktywista. W latach 70. i 80. XX wieku był liderem, wokalistą, tekściarzem, kompozytorem i basistą zespołu The Police. W czasie swojej kariery solowej dostał 17 nagród Grammy, trzy Brit Awards, Złoty Glob i nagrodę Emmy. Był także czterokrotnie nominowany do Oscara za najlepszą piosenkę oryginalną. W 2002 roku został odznaczony tytułem Komadora Orderu Imperium Brytyjskiego i wprowadzony do Songwriters Hall of Fame. W 2003 roku z kolei znalazł się w Rock and Roll Hall of Fame jako członek The Police. Został także uhonorowany prestiżowymi nagrodami Kennedy Center Honor (w 2014 roku) i Polar Music Prize (w 2017 roku). Ma na koncie sprzedaż ponad 100 milionów egzemplarzy swoich albumów zarówno solowych, jak i tych nagranych z The Police. Swój pseudonim artystyczny otrzymał w czasach szkolnych, gdy grywał z lokalnymi zespołami jazzowymi. Podczas jednego z występów miał na sobie sweter w czarno-żółte pasy. Koledzy z zespołu Phoenix Jazzmen uznali, że wygląda jak osa lub pszczoła i zaczęli nazywać go Sting (pol. „żądło”). == Życiorys == === Dzieciństwo, edukacja i wczesne lata === Urodził się jako Gordon Matthew Thomas Sumner 2 października 1951 roku w szpitalu Sir G B Hunter Memorial Hospital w Wallsend, robotniczej dzielnicy Newcastle upon Tyne w Anglii. Jest najstarszym z czworga dzieci Ernesta Matthew Sumnera, mleczarza i inżyniera, oraz Audrey z domu Cowell, fryzjerki. Ma brata Philipa oraz dwie siostry: Angelę i Anitę. W 2013 roku za sprawą amerykańskiego programu telewizyjnego Finding Your Roots odkrył, że jego prapraprababką była Mary Murphy, uboga Irlandka z Inishkeen w hrabstwie Monaghan, która zmarła w tamtejszym workhouse’ie w 1881 roku. Jedno z jej wielu dzieci wyjechało i osiedliło się w Newcastle, zostając później bezpośrednim przodkiem artysty. Z kolei w wywiadzie dla polskiego radia RMF FM przyznał, że jego wujkiem był pochodzący z Warszawy Polak o imieniu Stanisław, który w czasie II wojny światowej wyemigrował do Wielkiej Brytanii, gdzie osiedlił się w Newcastle i pracował jako górnik. Następnie poślubił tam siostrę ojca Stinga. Artysta został wychowany w tradycji religii rzymskokatolickiej. Naukę zaczął w rzymskokatolickiej szkole podstawowej St Columba’s primary school w Wallsend, a następnie od 1962 roku uczęszczał do szkoły średniej St Cuthbert’s Grammar School w Newcastle upon Tyne. Po jej ukończeniu zdał egzaminy wstępne na University of Warwick w Coventry, gdzie przez jeden semestr studiował filologię angielską. W swojej wydanej w 2003 roku autobiografii Broken Music: A Memoir Sumner wyjawił, że jako nastolatek uprawiał biegi sprinterskie. Jak stwierdził w książce, „nikt nigdy nie pokonał go na dystansie ponad 100 jardów w żadnej ze szkół, do których uczęszczał”, ponadto dodał, że był rekordzistą szkoły St Cuthbert’s Grammar School na 100 jardów i zakwalifikował się do rozgrywanych latem 1967 roku Mistrzostw Hrabstwa Northumberland w Ashington, które wygrał z dużą przewagą. Przyszły artysta postanowił jednak przedwcześnie zakończyć karierę biegową tego samego lata po pierwszej porażce we wczesnych rundach turnieju krajowego, gdyż „stracił zapał do tego sportu, pocieszając się świadomością, że ze sprintem nie wiąże się żadna strategia, żaden prawdziwy trening taktyczny”. Przed rozpoczęciem kariery muzycznej pracował jako konduktor autobusowy, robotnik budowlany i urzędnik skarbowy. Następnie w latach 1971–1974 studiował w Northern Counties College of Education (obecnie Northumbria University) i uzyskał kwalifikacje nauczycielskie. Później przez dwa lata uczył języka angielskiego w rzymskokatolickiej szkole podstawowej St Paul’s First School w Cramlington. === Kariera muzyczna === ==== Początki i członkostwo w The Police ==== Od najmłodszych lat wykazywał zainteresowania muzyczne, a w wieku 10 lat dostał pierwszą gitarę, jednak początkowo wybrał bardziej konwencjonalny sposób na życie. W okresie pracy w szkole w Cramlington nocami występował w klubach muzycznych, gdzie śpiewał i grał na gitarze basowej z lokalnymi zespołami jazzowymi, tj. Phoenix Jazzmen czy Newcastle Big Band. Podczas jednego z występów z zespołem Phoenix Jazzmen był ubrany w sweter w czarno-żółte pasy, w związku z czym koledzy z zespołu uznali, że wygląda jak osa lub pszczoła i zaczęli nazywać go Sting (pol. „żądło”), co z czasem zostało pseudonimem artystycznym Sumnera. W 1974 roku utworzył jazzrockowy zespół Last Exit, w którym był wokalistą. W 1977 roku Sting przeprowadził się do Londynu, próbując zaistnieć w branży muzycznej. Wówczas wraz z poznanymi na miejscu perkusistą Stewartem Copelandem i gitarzystą Henrym Padovanim (niedługo później zastąpionym przez Andy’ego Summersa) założył rockowy zespół The Police. The Police szybko na nowo zdefiniowali krajobraz rocka końca lat 70. i początku lat 80. XX wieku, łącząc punkową natarczywość z rytmem reggae i chwytliwymi popowymi melodiami. Grupa osiągnęła sukces artystyczny i komercyjny m.in. dzięki przebojom zawierającym chwalone za inteligencję i głębię tekstami autorstwa Stinga: „Roxanne”, „Can’t Stand Losing You”, „Walking on the Moon”, „Don’t Stand So Close to Me”, „Every Little Thing She Does Is Magic” oraz „Every Breath You Take”. W sumie pięć piosenek The Police zajęło 1. miejsce na brytyjskiej oficjalnej liście singli, zaś utwór „Every Breath You Take”, pochodzący z wydanego w 1983 roku ostatniego albumu studyjnego zespołu, Synchronicity, stał się jednym z najważniejszych utworów lat 80. XX wieku, zdobywając szczyty list przebojów na całym świecie i przynosząc Stingowi nagrodę Grammy w kategorii Song of the Year. Ogółem zespół The Police zdobył pięć nagród Grammy i otrzymał osiem nominacji do tego wyróżnienia. U szczytu sławy napięcie w zespole rosło, a kłótnie twórcze i presja związana z ciągłymi trasami koncertowymi doprowadziły w końcu do ​​rozpadu The Police w 1984 roku, ale zespół wracał na pojedyncze występy m.in. w latach 1986 i 2007. W 2003 roku Sting wraz ze Stewartem Copelandem i Andym Summersem został wprowadzony do Hali Sławy Rock and Rolla (Rock and Roll Hall of Fame). ==== Kariera solowa ==== ===== Lata 1981–1988: początki, The Dream of the Blue Turtles, ...Nothing Like the Sun ===== We wrześniu 1981 roku Sting zadebiutował jako solowy wykonawca, występując przez wszystkie cztery noce czwartego z serii koncertów charytatywnych Amnesty International, The Secret Policeman’s Other Ball, na zaproszenie producenta Martina Lewisa. Poprowadził tam również złożony z gwiazd muzyki zespół o nazwie The Secret Police i wykonał z nim swoją własną aranżację utworu Boba Dylana „I Shall Be Released”. W skład zespołu oprócz Stinga wchodzili Eric Clapton, Jeff Beck, Phil Collins, Bob Geldof i Midge Ure, którzy później z wyjątkiem Becka pracowali razem przy Live Aid. Występy Stinga zostały zarejestrowane i wydane na albumie oraz filmie dokumentującym wydarzenie, przez co ściągnęły na artystę uwagę krytyków. W 1982 roku wydał solowy singel „Spread a Little Happiness”, pochodzący ze ścieżki dźwiękowej telewizyjnej adaptacji sztuki Dennisa Pottera Syrop z siarki i piołunu. Utwór był reinterpretacją utworu autorstwa Vivian Ellis z musicalu Mr Cinders z lat 20. XX wieku i niespodziewanie znalazł się w pierwszej dwudziestce singlowej listy przebojów w Wielkiej Brytanii. Za ścieżkę dźwiękową do Syropu z siarki i piołunu Sting w 1984 roku dostał swoją pierwszą solową nagrodę Grammy – przyznano mu ją w kategorii Best Rock Instrumental Performance. 17 czerwca 1985 roku ukazał się pierwszy solowy album studyjny Stinga – The Dream of the Blue Turtles. Wydawnictwo, na którym Sting zamienił gitarę basową na gitarę, powstało z udziałem utalentowanych muzyków jazzowych, tj. Kenny Kirkland, Darryl Jones, Omar Hakim i Branford Marsalis. Album zawierał takie przeboje, jak „If You Love Somebody Set Them Free”, „Fortress Around Your Heart”, „Russians” i „Love Is the Seventh Wave” i dotarł do 2. miejsca prestiżowej amerykańskiej listy Billboard 200. Rok później przyniósł on Stingowi dwie nominacje nominacje do nagrody Grammy – w kategoriach Album of the Year i Best Male Pop Vocal Performance. Uzyskał potrójny platynowy certyfikat w Stanach Zjednoczonych, podwójny platynowy certyfikat w Wielkiej Brytanii i platynowy certyfikat m.in. w Kanadzie i Niemczech Zachodnich. Także w 1985 roku ukazał się wyreżyserowany przez Michaela Apteda film dokumentalny Bring On the Night, pokazujący powstanie zespołu Stinga i jego pierwszy koncert we Francji. Oprócz tego artysta zaśpiewał wstęp i refren do utworu „Money for Nothing” zespołu Dire Straits (później wykonał ten utwór na żywo z Dire Straits podczas koncertu Live Aid na Stadionie Wembley) Sting zaliczył również krótki gościnny udział wokalny na albumie Milesa Davisa You’re Under Arrest, a ponadto zaśpiewał chórki w singlu zespołu Arcadia „The Promise” i wykonał własną wersję utworu „Mack the Knife” Kurta Weilla na potrzeby tribute albumu Lost in the Stars: The Music of Kurt Weill. W 1986 roku ukazał się pierwszy album koncertowy Stinga – Bring On the Night, który nagrano w trakcie kilku koncertów piosenkarza w 1985 roku. W 1987 roku Sting występował z orkiestrą Gila Evansa podczas Umbria Jazz Festival w Perugii. W tym samym roku premierę miał natomiast jego drugi album studyjny, ...Nothing Like the Sun. Wydawnictwo, zadedykowane pamięci zmarłej w 1986 roku matki piosenkarza, powstało we współpracy m.in. z Erikiem Claptonem oraz byłym kolegą Stinga z The Police Andym Summersem, a jego tytuł zaczerpnięto z fragmentu Sonetu 130 Williama Shakespeare’a. Zawierało przeboje „We’ll Be Together”, „Fragile”, „Englishman in New York” i „Be Still My Beating Heart”. Na liście Billboard 200 uplasowało się na 9. miejscu. W 1988 roku album dostał nagrodę Brit Award w kategorii British Album of the Year, zaś w następnym roku uzyskał trzy nominacje do nagrody Grammy, m.in. w kategorii Album o