Odrzucenie spadku jest czynnością prawną regulowaną w Kodeksie cywilnym, która pozwala spadkobiercy na odrzucenie dziedziczenia przed jego otwarciem. Czynność ta ma miejsce po śmierci spadkodawcy i ma na celu wykluczenie spadku z dziedziczenia. W przypadku, gdy wartość majątku spadku przewyższona jest przez długi wchodzący w skład spadku, odrzucenie często jest stosowane. Odrzucenie może dokonać każdy podmiot prawo powołany do spadku, w tym osoba fizyczna, osoba prawna oraz jednostka organizacyjna nieposiadająca osobowości prawnej. Spadkobierca, który jest powołany do spadku zarówno z testamentu, jak i z mocy ustawy, może odrzucić spadek jako spadkobierca testamentowy, przyjąć go jako spadkobierca ustawowy. Skarb Państwa ani gmina nie mogą odrzucać spadku przypadającego z mocy ustawy. Oświadczenie o odrzuceniu musi być złożone w ciągu 6 miesięcy od dnia, w którym spadkobierca dowiedział się o tytule swego powołania. W przypadku osoby niemającej zdolności do czynności prawnych, termin zaczyna biec od momentu, gdy przedstawiciel ustawowy dowiedział się o powołaniu. Termin jest zachowany, jeżeli przed jego upływem złożono wniosek do sądu o odebranie oświadczenia. Odrzucenie spadku jest nieodwoływalne, z wyjątkami przypadków, takich jak odrzucenie pod wpływem groźby, błędu lub przy braku świadomości. W przypadku odrzucenia przez wszystkich spadkobierców z I linii, w ich miejsce wchodzą spadkobiercy z II linii. Spadkobierca odrzucający spadek jest traktowany jako osoba, która nie dożyła otwarcia spadku, co wpływa na sposób powołania do spadku. Dziedziczenie testamentowe ma miejsce w przypadku pozostawienia testamentu, a ustawowe – w sytuacji, gdy żaden z spadkobierców testamentowych nie chce lub nie może być spadkobiercą.