Tomasz Lipiec (ur. 10 maja 1971 w Warszawie) – polski lekkoatleta chodziarz, olimpijczyk z Sydney, zdobywca Pucharu Europy, medalista imprez międzynarodowych i trzykrotny mistrz Polski seniorów na dystansie 50 kilometrów, mistrz świata i Europy w kategorii masters. Także działacz sportowy, dziennikarz, a w latach 2005–2007 minister sportu. == Kariera sportowa == Karierę sportową rozpoczynał w 1985 jako zawodnik klubu Olimpia Warszawa. W 1988 osiągnął pierwsze sukcesy w kategoriach juniorskich – jako junior młodszy zdobył złote medale mistrzostw Polski na dystansie 10 km oraz 5000 m w hali. W następnym roku zdobywał złote medale wśród juniorów (na 5000 m oraz 10 km) oraz wystąpił na mistrzostwach Europy juniorów, gdzie na dystansie 10 km zajął 10. pozycję. Zdobył także mistrzostwo Polski juniorów na 20 km w 1990 oraz złoty medal młodzieżowych mistrzostw Polski na 20 km w 1992. W 1992 roku rozpoczął też starty w kategorii seniorów. W Zamościu zdobył tytuł mistrza Polski w chodzie na 50 km. Rok później debiutował w zawodach międzynarodowych – w pucharze Europy rozgrywanym w meksykańskim Monterrey – gdzie na dystansie 50 km zajął 13. miejsce indywidualnie oraz 5. w drużynie. Jego kariera sportowa został przerwana w 1993 roku, kiedy to po badaniach antydopingowych podczas mistrzostw Polski został zdyskwalifikowany na 4 lata po rzekomym wykryciu w organizmie epitestosteronu. Na prośbę zawodnika, po wyrażeniu zgody przez PZLA, zlecono wykonanie dodatkowych testów, które oczyściły go z zarzutów, potwierdziły brak winy i w efekcie pozwoliły na powrót do startów w 1996 roku. W 1996 ponownie zdobył mistrzostwo Polski w chodzie na 50 km. Osiągnięcie to powtórzył raz jeszcze w 1999 w Bielsku-Białej. Ponadto pięć razy zdobywał tytuł wicemistrza Polski w chodzie na 20 km (1998, 1999, 2000, 2001, 2002) – za każdym razem przegrywając jedynie z Robertem Korzeniowskim. W 2003 roku zdobył na tym dystansie medal brązowy. W halowych mistrzostwach Polski rozgrywanych w latach 1999–2001 w Spale zdobył trzy srebrne medale na dystansie 5000 m. W 2000 wystąpił na dystansie 50 km podczas Igrzysk Olimpijskich w Sydney. Zawodów nie ukończył ze względu na problemy zdrowotne. Czterokrotnie brał udział w mistrzostwach świata – najwyższe, 5. miejsce na 50 km – wywalczył w Atenach. Ponadto na tym samym dystansie zajął 9. miejsce w Edmonton (2001) i dwa razy nie ukończył wyścigów ze względu na dyskwalifikację (Sewilla 1999 i Paryż 2003). W mistrzostwach Europy w 1998 w Budapeszcie zajął 5. miejsce. W czempionacie startego kontynentu wystąpił ponownie na 50 km w 2002 roku w Monachium, jednak nie ukończył wyścigu z uwagi na dyskwalifikację. Największe sukcesy odniósł w zawodach pucharowych w chodzie. W pucharze świata w chodzie na 50 km zdobywał miejsca: drugie (Mézidon-Canon, 1999) oraz trzecie (Turyn, 2002). Tryumfował na 50 km w zawodach pucharu Europy w 1998 roku w słowackich Dudincach. Zdobył także tytuł wicemistrzowski w 2000 roku w drużynie na 20 km w pucharze Europy w Eisenhüttenstadt z Robertem Korzeniowskim i Grzegorzem Sudołem. W październiku 1990 wziął udział w chodzie sztafetowym na dystansie 90 km na trasie wyznaczonej pomiędzy szwajcarskimi miastami Airolo i Lugano. Startował w reprezentacji Warszawy, wspólnie z Bohdanem Bułakowskim, Grzegorzem Ledzionem, Robertem Oleszczukiem i Andrzejem Chylińskim – zajęli wówczas 2. miejsce na 6 startujących zespołów. W 1993 roku w węgierskiej Beksescabie wziął udział w meczu międzypaństwowym, w którym udział wzięły Polska, Rumunia, Rosja, Białoruś, Niemcy, Meksyk, Hiszpania, Szwecja, Włochy, Wielka Brytania, Słowacja, Francja i gospodarze. Zajął indywidualnie 3. miejsce w wyścigu na 35 km, Polska reprezentacja zajęła w tej konkurencji 7. miejsce a mężczyźni generalnie – 4. miejsce. W tym samym roku brał także udział w 11. edycji „Nationen Geher Landerkampf” w Eschborn, meczu międzypaństwowym jedenastu reprezentacji – zajął tam indywidualnie 23. miejsce w chodzie na 20 km. W 2000 zajął 2. miejsce w chodzie na 5000 m na Memoriale Janusza Kusocińskiego. W 2001 wywalczył 4. pozycję na 5000 m na Europejskim Festiwalu Sztafet odbywającym się w Bydgoszczy. Dwukrotnie ustanawiał rekordy Polski w chodzie na 50 km. Pierwszy raz 20 kwietnia 1997 podczas zawodów pucharu świata rozgrywanych w Podiebradach wynikiem 3:41:58, odbierając rekord Robertowi Korzeniowskiemu. Po raz drugi – poprawiając własny wynik – 2 maja 1999 roku na zawodach pucharu świata w Mézidon-Canon z czasem 3:40:08. Jego wyniki czterokrotnie znalazły się w pierwszej dziesiątce najlepszych wyników na świecie na 50 km w danym roku: w 1997 – 6. miejsce, 1998 – 2., 1999 – 2., 2002 – 9. Od 2023 roku startuje w międzynarodowych lekkoatletycznych zawodach w kategorii masters. Według stanu na 5 kwietnia 2026 w mistrzostwach Europy i świata zdobył łącznie 23 medale, w tym 14 złotych (9 indywidualnych i 5 drużynowych). Według stanu na 2 stycznia 2026 zdobywca 8 złotych medali mistrzostw Polski na otwartym stadionie oraz halowych na różnych dystansach. Rekordzista Polski w kategorii M50 na chodziarskich dystansach: 3000 m, 5000 m, 10 000 m, 3 km, 5 km, 10 km, 3000 w hali oraz drużynowo na 10 km (M35, M40, M45) i 20 km (M35). W czasie swojej kariery reprezentował kluby sportowe: Olimpia Warszawa (1985–1986), Polonia Warszawa (1986–2000, 2021–2023), Skra Warszawa (2001–2020) i AZS-AWF Warszawa (od 2023). Trenerami byli Dariusz Lipiec i Krzysztof Kisiel. === Wyróżnienia === Pięciokrotnie znalazł się w pierwszej dziesiątce rankingu światowego „Track & Field News” w chodzie na 50 km. Zajmował miejsca: 5. w 1997 roku, 5. w 1998, 5. w 1999, 9. w 2001 i najwyższe – 4. w 2002. W 2019 roku został umieszczony przez PZLA na 4. miejscu w klasyfikacji 100-lecia polskich chodziarzy. == Kariera zawodowa == Po karierze sportowej zajmował się dziennikarstwem sportowym m.in. w Radiu dla Ciebie (1995–2000) oraz Gazecie Wyborczej. Pracował także w Agencji Marketingu Sportowego „Mediathlon”, która obsługiwała m.in. kontrakty reklamowe Adama Małysza i Marka Plawgi. W latach 2001–2003 zatrudniony był w Urzędzie Kultury Fizycznej i Sportu jako doradca szefa Departamentu Sportu Wyczynowego. Od 2003 roku pełnił funkcję dyrektora Stołecznego Ośrodka Sportu i Rekreacji. Podczas Zjazdu Sprawozdawczo‑Wyborczego Polskiego Związku Lekkiej Atletyki w styczniu 2005 został wybrany do Zarządu PZLA jako prezes Warszawsko‑Mazowieckiego Związku Lekkiej Atletyki. Powierzono mu także stanowisko wiceprezesa PZLA ds. organizacyjno‑finansowych. Działał również w Polskim Komitecie Olimpijskim, gdzie zasiadał w Komisji Zawodniczej jako jej przewodniczący. Pełnił funkcję dyrektora organizacyjnego Festiwalu Biegowego przy Forum Ekonomicznym w Krynicy-Zdrój. Był członkiem Honorowego Komitetu Poparcia Lecha Kaczyńskiego na Prezydenta Polski (2005). === Ministerstwo sportu === 31 października 2005 Tomasz Lipiec został powołany na stanowisko ministra sportu w rządzie Kazimierz Marcinkiewicz. Stanowisko objął ponownie 14 lipca 2006 w rządzie Jarosława Kaczyńskiego. Jego odwołanie nastąpiło 9 lipca 2007 roku. Będąc ministrem zainicjował program budowy boisk m.in. dla młodzieży o nazwie „Blisko boisko”. W jego wyniku oraz programu „Wielofunkcyjne boiska sportowe” powstało łącznie 1045 boisk. Działania realizowane w ramach „Blisko boisko” były następnie kontynuowane w postaci programu Orlik 2012. W czasie kadencji Tomasza Lipca Polsce i Ukrainie przyznano organizację mistrzostw Europy w piłce nożnej. Podjął decyzję o wyborze czterech polskich miast-gospodarzy: Warszawa, Poznań, Gdańsk i Wrocław z sześciu wcześniej zgłoszonych; odpadły Chorzów i Kraków. 19 stycznia 2007 Tomasz Lipiec, po wszczęciu postępowania prokuratorskiego wobec Wita Żelazki, jednego z członków zarządu Polskiego Związku Piłki Nożnej oskarżanego o korupcję, wydał decyzję o ustanowieniu zarządu komisarycznego w PZPN. Było to działanie, które było ryzykowne z punktu widzenia relacji z FIFA i UEFA – Polsce groziło wykluczenie z tych organizacji, wycofanie polskich drużyn z europejskich pucharów oraz zawieszenie reprezentacji Polski w rozgrywkach międzynarodowych. Spotkało się też z ostrym sprzeciwem krajowego środowiska piłkarskiego. Funkcję komisarza objął Andrzej Rusko. Już jednak po dwunastu dniach, 1 lutego, Rusko zrezygnował z funkcji kuratora, i zastąpiony został przez Marcina Wojcieszaka. W sprawie doszło do spotkania prezydenta Lecha Kaczyńskiego z szefem FIFA Seppem Blatterem. 5 marca 2007 odwieszono Zarząd PZPN i kurator został wycofany ze Związku. Nie udało się doprowadzić do wyborów nowego Zarządu, co było jednym z głównych celów operacji. Wcześniej, 14 listopada 2005 roku Tomasz Lipiec zawiesił także władze i wprowadził kuratora do czasu wybrania nowego zarządu w Polskim Związku Narciarskim w związku z oskarżeniami o oszustwo wobec prezesa Pawła Włodarczyka. Kuratorem został wówczas Apoloniusz Tajner. Sprzeciwiał się powstaniu konkurencyjnego dla Polskiego Związku Bokserskiego – Polskiego Związku Boksu Amatorskiego i Zawodowego, którego utworzenie zapowiadał Andrzej Gmitruk. === Zatrzymanie i wyrok === 2 lipca 2007 Centralne Biuro Antykorupcyjne zatrzymało pod zarzutem korupcji przy budowie Stadionu Narodowego dwóch dyrektorów Centralnego Ośrodka Sportu podległych ministrowi: Krzysztofa S. i Tadeusza M. 9 lipca 2007 sam podał się do dymisji, a premier Jarosław Kaczyński ją przyjął. Tego samego dnia prezydent Lech Kaczyński odwołał go z urzędu. 25 października 2007 Tomasz Lipiec został zatrzymany przez Centralne Biuro Antykorupcyjne pod zarzutami 5 przestępstw popełnionych w latach 2004–2007: przyjęcia korzyści majątkowej w wysokości 100 tys. zł od Tadeusza M., fikcyjnego zatrudnienia kierowcy, fikcyjnego zatrudnienia opiekunki do dziecka, zatrudnienia osoby w dziale obsługi stadionu X-lecia, choć obiekt miał być likwidowany oraz, z czego ostatecznie został uniewinniony, żądania łapówki w związku z remontem lodowiska na Stegnach w wysokości 170 tys. zł. Groziło mu do 10 lat więzienia. Wraz z nim oskarżono Arkadiusz