Tai Woffinden (ur. 10 sierpnia 1990 w Scunthorpe) – brytyjski żużlowiec. Wielokrotny reprezentant Wielkiej Brytanii, indywidualny mistrz świata w sezonach 2013, 2015 oraz 2018. Wygrywając Grand Prix 2018 stał się pierwszym zawodnikiem z Wielkiej Brytanii, który trzykrotnie zostawał żużlowym IMŚ. Złoty medalista Speedway of Nations 2021. Ośmiokrotny medalista indywidualnych mistrzostw Wielkiej Brytanii (złoty – 2013, 2014, 2015, srebrny - 2024, brązowy – 2008, 2009, 2011, 2012). Razem ze Spartą Wrocław zwycięzca żużlowej Ekstraligi w sezonie 2021 i dziewięciokrotny medalista tych rozgrywek. == Życiorys == Woffinden urodził się w Anglii. Kiedy jego ojciec Rob, który również był żużlowcem, skończył karierę w 1994, przeprowadził się wraz z rodziną do Perth, do Australii, którą Tai uważa za swoją ojczyznę. Mimo to podczas swojej kariery zdecydował się reprezentować Wielką Brytanię. Jako dziecko trenował taekwondo. Będąc nastolatkiem zaczął odnosić pierwsze sukcesy w lokalnych australijskich zawodach żużlowych. W 2006 roku jego rodzina wróciła do Anglii, by pomagać mu w rozwoju kariery. W 2006 podpisał kontrakt z drużyną Scunthorpe Scorpions, jeżdżącą wówczas w Conference League – trzecim poziomie rozgrywkowym w Wielkiej Brytanii. Jeździł również dla Sheffield Tigers w Premier League, na drugim poziomie rozgrywkowym (zawodnicy w Wielkiej Brytanii mogą startować w więcej niż jednej lidze w tym kraju). 29 maja zadebiutował w Conference League. W dniu 16. urodzin zadebiutował w ligowym meczu w barwach Sheffield. W starciu z Redcar Bears pojechał w trzech wyścigach. Nie zdobył jednak żadnego punktu. Jego debiutancki sezon w barwach klubu ze Scunthrope był bardzo udany. Zakończył go ze średnią biegową wynoszącą 2,497. W następnym roku oprócz jazdy dla Scunthorpe, startował też w barwach Rye House Rockets w Premier League, gdzie jeździł do 2008 roku. Przed sezonem 2008 podpisał kontrakt z Włókniarzem Częstochowa. Był to jego pierwszy kontrakt polskiej lidze. W tym samym roku zaczął również starty w lidze szwedzkiej. W reprezentacji Wielkiej Brytanii zadebiutował startując w półfinale Drużynowych Mistrzostw Świata Juniorów 2008. Od sezonu 2009 jeździł dla Wolverhampton Wolves. Już w pierwszym sezonie startów został z tą drużyną drużynowym mistrzem wielkiej Brytanii. Organizatorzy przyznali mu stałą dziką kartę na starty w cyklu Grand Prix 2010. W tym samym roku zmarł jego ojciec, który wspierał go przez całą dotychczasową karierę, przez co zawodnik mocno się pogubił. Długo nie mógł się po tym otrząsnąć. GP skończył z dorobkiem jedynie 49 punktów w jedenastu rundach. Zajął 14. miejsce, ostatnie spośród zawodników, którzy startowali w każdym turnieju. W latach 2007–2011 zdobywał medale młodzieżowych indywidualnych mistrzostw Wielkiej Brytanii (złoty – 2008, 2011, srebrny – 2009, 2010, brązowy – 2007). Sezon 2012 był pierwszym sezonem Woffindena w barwach Sparty Wrocław. Rok później drugi raz w karierze jeździł w Grand Prix – podobnie jak trzy lata wcześniej, dostał stałą dziką kartę. 18 maja 2013 roku wygrał swoją pierwszą rundę GP – Grand Prix Czech w Pradze. 21 września 2013 podczas drugiego biegu GP Skandynawii spowodował upadek Tomasza Golloba, w wyniku którego Polak doznał wstrząsu mózgu oraz przesunięcia siódmego kręgu w kręgosłupie. Przez cały cykl notował dobre wyniki, co sprawiło, że został indywidualnym mistrzem świata – najmłodszym w całej historii Grand Prix. Przed sezonem kurs na jego zwycięstwo wynosił 1:500. W sezonie 2013 osiągnął też najwyższą w całej dotychczasowej karierze średnią biegową w polskiej Ekstralidze (2,471). Startował również w Indywidualnych mistrzostwach Europy – w klasyfikacji generalnej zajął piąte miejsce, nie startował jednak w ostatniej rundzie. Kolejna szansa na medal Grand Prix pojawiła się w 2014 roku. Woffinden skończył cykl GP ze 121 punktami na koncie. Tyle samo miał Nicki Pedersen, co oznaczało, że zawodnicy muszą odjechać bieg dodatkowy. W nim lepszy okazał się Duńczyk. Z Elit Vetlandą wygrał ligę szwedzką, będąc zawodnikiem z najwyższą średnią biegową w swojej drużynie i drugą najwyższą w całej lidze. W 2015 roku zdobył swoje drugie indywidualne mistrzostwo świata z najwyższą w karierze liczbą 163 punktów. Przewaga nad rywalami była na tyle duża, że zapewnił to sobie jeszcze przed ostatnią rundą. W całym sezonie aż 6 razy stanął na podium zawodów GP, co również jest jego dotychczasowym rekordem wyrównanym trzy lata później. W 2016 został wicemistrzem ustępując Gregowi Hancockowi. 30 lipca 2016 w finale Drużynowego Pucharu Świata na torze w Manchesterze zdobył 19 punktów dla reprezentacji Wielkiej Brytanii. Turniej zakończył się dosyć niespodziewanym srebrem Brytyjczyków. Był to pierwszy medal DMŚ tej reprezentacji od dziesięciu lat. Po tym jak drugi raz w karierze wygrał ligę brytyjską z Wolverhampton, ogłosił, że od sezonu 2017 nie będzie startował w tych rozgrywkach. Zrezygnował też z występów w reprezentacji. Jak sam mówił, było to spowodowane brakiem profesjonalnego podejścia do kadry wśród innych zawodników. W 2017 zdobył brązowy medal Grand Prix. Był to jego czwarty medal tych rozgrywek w karierze. W 2018 trzeci raz zdobył indywidualne mistrzostwo świata, stając się pierwszym zawodnikiem reprezentującym Wielką Brytanię w żużlowych IMŚ, który tego dokonał. Był to jego piąty medal tych rozgrywek na przestrzeni sześciu lat. 6 października 2018 jak dotąd po raz ostatni wygrał rundę Grand Prix. Po roku przerwy powrócił do reprezentacji. Zaliczył znakomity występ podczas finału Speedway Of Nations 2018, gdzie w trzynastu biegach tylko raz nie przyjechał pierwszy. Nie wystarczyło to do zdobycia mistrzostwa przez Wielką Brytanię. Woffinden musiał zadowolić się srebrem. 7 czerwca 2019 w 1. biegu ligowego meczu przeciwko Motorowi Lublin doznał bardzo poważnej kontuzji, która wykluczyła go ze startu w finale Speedway of Nations 2019. Nie wystąpił też w dwóch rundach Grand Prix 2019. Ogólnie dalsza część cyklu nie szła mu najlepiej i skończył go dopiero na 13. miejscu. W 2020 zdobył kolejny srebrny medal Grand Prix. Jego zdobycie przypieczętował dopiero po dodatkowym wyścigu z Fredrikiem Lindgrenem, gdyż obaj zawodnicy mieli po 117 punktów na koniec cyklu. Dzień po ostatniej rundzie GP w ligowym starciu ze Stalą Gorzów, zanotował upadek, w wyniku którego znowu ominął go finał Speedway of Nations. Był to dla niego koniec sezonu. W 2021 po dziesięciu latach startów dla wrocławskiej drużyny i wcześniejszych pięciu medali ligowych w barwach tej drużyny, pierwszy raz zdobył z nią złoto Drużynowych Mistrzostw Polski. 14 września 2021 Sparta Wrocław poinformowała o przedłużeniu kontraktu z Woffindenem do końca sezonu 2024. Z Dackarną Målilla wygrał ligę szwedzką. Po dwóch latach nieobecności wziął udział w SoN. Tworzył brytyjską drużynę wraz z Robertem Lambertem i rezerwowym Tomem Brennanem. Startował tylko pierwszego dnia rywalizacji, gdyż uraz którego nabawił się w trakcie jednego z wyścigów wykluczył go z drugiego dnia startów. Zastąpił go Daniel Bewley. Ostatecznie Brytyjczycy triumfowali w całych zawodach, po tym jak w wyścig finałowy przeciwko reprezentacji Polski na pierwszym miejscu ukończył Bartosz Zmarzlik, drugi do mety dojechał Robert Lambert, trzeci Daniel Bewley, a upadek zaliczył Maciej Janowski. Było to pierwsze złoto drużynowych mistrzostw świata dla tej reprezentacji od 32 lat. Po sezonie 2021 zrezygnował ze startów w lidze szwedzkiej i w 2022 poza jazdą w Polsce, występował również w lidze duńskiej w barwach Esbjerg Vikings. == Życie prywatne == 17 grudnia 2016 roku ożenił się z Faye Woffinden. 20 listopada 2017 parze urodziła się córka Rylee-Cruu, a 1 grudnia 2019 córka Celle. Po sezonie 2019 napisał autobiografię. W Polsce jest ona dostępna od 25 marca 2020. Zawodnik wyróżnia się licznymi tatuażami. == Przynależność klubowa == Wielka Brytania Scunthorpe Scorpions (2006–2007) Sheffield Tigers (2006) Rye House Rockets (2007–2008) Wolverhampton Wolves (2009–2014) Wolverhampton Wolves (2016) Sheffield Tigers (2023–) Polska Włókniarz Częstochowa (2008–2010) Start Gniezno (2011) Sparta Wrocław (2012–2024) Stal Rzeszów (2025) Ostrovia Ostrów (2026–) Szwecja Vargarna Norrköping (2008–2011) Dackarna Målilla (2012) VMS Elit Vetlanda (2014–2016) Masarna Avesta (2017–2018) Indianerna Kumla (2019) Dackarna Målilla (2021) Västervik Speedway (2023–) Dania Esbjerg Vikings (2022) == Starty w Grand Prix (Indywidualnych Mistrzostwach Świata na Żużlu) == Stan na 1 października 2024 === Zwycięstwa w poszczególnych zawodach Grand Prix === === Miejsca na podium === === Punkty w poszczególnych zawodach Grand Prix === == Starty w indywidualnych mistrzostwach świata juniorów == == Starty w drużynowych mistrzostwach świata == === Drużynowy Puchar Świata === === Speedway of Nations === == Starty w lidze (szczegółowo) == Stan na 8 października 2024 === Liga brytyjska === === Liga polska === === Liga szwedzka === === Liga duńska === == Pozostałe osiągnięcia == Turniej o Łańcuch Herbowy Miasta Ostrowa Wielkopolskiego 2017 – 1. miejsce – 15+3 pkt (3,3,3,3,3+3) === Indywidualne międzynarodowe mistrzostwa Ekstraligi === 2014 – 9. miejsce – 6 pkt (0,1,3,1,1) 2015 – 10. miejsce – 9+0 pkt (3,1,1,3,1+0) 2016 – 7. miejsce – 10+1 pkt (3,2,1,2,2+1) 2017 – 11. miejsce – 7 pkt (0,2,2,2,1) 2018 – 9. miejsce –9+d pkt (2,3,1,3,w+d) 2020 – 6. miejsce – 11+2 pkt (1,2,3,2,3+2) 2021 – 13. miejsce – 3 pkt (3,0,d,ns,-) 2022 – 2. miejsce – 9+3+2 pkt (0,2,1,3,3+3+2) === Indywidualne mistrzostwa Wielkiej Brytanii === 2007 – 16. miejsce – 0 pkt (w,-,-,-,-) 2008 – 3. miejsce – 11+2+1 pkt (1,3,3,1,3+2+1) 2009 – 3. miejsce – 11+2+1 pkt (2,2,2,3,2+2+1) 2011 – 3. miejsce – 15+1 pkt (3,3,3,3,3+1) 2012 – 3. miejsce – 12+3+1 pkt (2,3,2,3,2+3+1) 2013 – 1. miejsce – 15+3 pkt (3,3,3,3,3+3) 2014 – 1. miejsce – 12+3+3 pkt (3,1,3,2,3+3+3) 2015 – 1. miejsce – 13+3 pkt (1,3,3,3,3+3) W latach 2016–2023 nie brał udziału w Turnieju 2024 – 2. miejsce – 10+3+1pkt (3,2,1,3,1+3+1) === Młodzieżow