Scorpions – zespół założony 12 listopada 1965 roku w Hanowerze (Niemcy), wykonujący muzykę z pogranicza hard rocka i heavy metalu. Trzon zespołu stanowią założyciel grupy Rudolf Schenker, gitarzysta Matthias Jabs oraz wokalista Klaus Meine. Zespół znany jest z utworu „Rock You Like a Hurricane”, będącego w latach 80. hymnem zespołu, a także z wielu singli takich jak: „Still Loving You”, „Wind of Change" czy „Send Me an Angel”. Zespół notowany był na 46. miejscu VH1's Greatest Artists of Hard Rock, a utwór „Rock You Like a Hurricane” na 18. miejscu VH1's list of the 100 Greatest Hard Rock Songs. Scorpions są jednym z najlepiej sprzedających się zespołów wszech czasów, z wynikiem ponad 75 milionów sprzedanych płyt na całym świecie. == Historia == === Powstanie i wczesne lata (1965–1973) === Gitarzysta rytmiczny Rudolf Schenker założył zespół w 1965 roku. Początkowo utwory grupy były inspirowane muzyką beatową, a Schenker był również wokalistą. Jeszcze przed wydaniem pierwszej płyty do zespołu dołączył wokalista Klaus Meine, z którym do dziś stanowią trzon grupy i młodszy brat Rudolfa, Michael. Debiutancki album Lonesome Crow wydany w 1972 roku – w składzie: K. Meine (wokal), R. Schenker (gitara rytmiczna), M. Schenker (gitara prowadząca), W. Dziony (perkusja) i Lothar Heimberg (gitara basowa) wpisywał się w nurt rocka progresywnego i uważany jest za największe artystyczne dokonanie zespołu. W czasie odbywania trasy koncertowej Lonesome Crow Tour, Scorpions zaczęli współpracować z brytyjskim zespołem rockowym UFO. W ostatnim etapie trasy, Michael Schenker, przystał na propozycję lidera UFO, Phila Mogga i przeszedł do brytyjskiej grupy. Odejście Michaela, które pokryło się czasowo z powołaniem do wojska Rudolfa, doprowadziło do rozpadu zespołu, jednak w 1973 roku, gitarzysta i kompozytor Uli Jon Roth, który pomógł niemieckiej grupie dokończyć Lonesome Crow Tour, dostał od Rudolfa Schenkera ofertę przystania do Scorpions i reaktywowania grupy w nowym składzie. Roth nie przystał na to, ponieważ wolał pozostać w zespole Dawn Road, ale Schenker był bardzo zdeterminowany i ostatecznie on sam dołączył do zespołu Rotha, w którego skład wchodzili jeszcze Francis Buchholz (gitara basowa), Achim Kirschning (instrumenty klawiszowe) i Jürgen Rosenthal (perkusja). Po krótkim czasie, do grupy dołączył Klaus Meine. Mimo tego, że dawnych Scorpionsów było w zespole mniej, grupa Dawn Road zmieniła nazwę na Scorpions, ponieważ nazwa tej drugiej była już dobrze znana na niemieckiej scenie rockowej. Następny album zespołu był więc wydany pod nową nazwą. === Wzrost popularności (1974–1978) === W roku 1974 reaktywowany zespół wydał swój drugi album – Fly to the Rainbow, który okazał się być o wiele większym sukcesem komercyjnym niż poprzedni, a piosenki takie jak „Speedy’s Coming” ustaliły brzmienie zespołu. Po nagraniu albumu zespół zdecydował się opuścić Achim Kirschning, a wkrótce po tym Jürgen Rosenthal został wcielony do armii (w 1976 roku dołączył do niemieckiego zespołu Eloy, grającego rock progresywny, z którym nagrał trzy płyty). W lipcu 1974 zastąpił go Jurgen Fechter, a w 1975 roku, nowym perkusistą Scorpions, został Belg, Rudy Lenners. Tego samego roku (1975) ukazał się kolejny album – In Trance, który stanowił ogromny krok do przodu i wprowadził do zespołu formułę heavymetalową. Utwory takie jak „In Trance”, „Dark Lady”, czy „Robot Man”, zjednały zespołowi rzesze fanów, zarówno w kraju, jak i za granicą. Album zapoczątkował również wieloletnią, owocną współpracę zespołu z producentem Dieterem Dierksem, pod którego okiem zespół stopniowo ewoluował tworząc utwory z gatunku klasycznego hard rocka i heavy metalu („Top of the Bill”, „Pictured Life”, „Catch Your Train”), sporadycznie próbował sił w repertuarze balladowym („In Your Park”), tworzył także utwory oceniane dziś jako zalążki power metalu („He’s a Woman, She’s a Man”). W międzyczasie nagrywane były także utwory psychodeliczne, czasami nawiązujące do dokonań Jimiego Hendriksa, głównie za sprawą upodobań kompozytora i gitarzysty Uliego Rotha („Hell-Cat”, „Polar Nights”, „Virgin Killer”). W roku 1976 Scorpions wydali swój czwarty album – Virgin Killer. Okładka albumu przedstawiała nagą, nastoletnią dziewczynę za złamaną szybą, a zaprojektował ją Stefan Bohle, który był product managerem RCA Records – wydawcy płyty. Kontrowersyjna okładka przyczyniła się do wielkiego zainteresowania medialnego płytą, co bardzo korzystnie odbiło się na jej sprzedaży i rozpoznawalności zespołu, ale również do wielu krytycznych głosów i dyskusji na temat poprawności, co spowodowało, że w niektórych krajach okładka została zastąpiona inną, mniej prowokującą. Płyta pod względem muzycznym również okazała się sukcesem – została ciepło przyjęta zarówno przez fanów, jak i krytyków. Następnego roku Rudy Lenners zrezygnował z członkostwa z powodów osobistych, a na jego miejsce przyszedł Herman Rarebell. Gdy zespół przygotowywał swój następny album – Taken by Force, RCA Records, podjęła większe wysiłki w celu promowania albumu w sklepach oraz w radiu, dodając do niektórych pozycji wydawniczych wytwórni singiel „Steamrock Fever”, co sprawiło, że sprzedaż nowej płyty systematycznie rosła, ale za to popsuło relacje w zespole. Roth nie był zadowolony z powodu komercyjnego kursu, obranego przez wytwórnię, na dodatek dochodziły do tego przyczyny artystyczne – był zachwycony muzyką Jimiego Hendriksa, pragnął jak najbardziej ulec jej wpływom i wnieść tę myśl do zespołu. Rudolf Schenker i Klaus Meine mieli jednak inną wizję dalszego rozwoju, pragnęli podbić rynek amerykański, co wiązało się z tworzeniem muzyki dostosowanej do ówczesnej pop kultury, nie odbiegającej jednak od klasycznego hard rocka. Roth odszedł z zespołu, po odbyciu trasy koncertowej w Japonii, tworząc własny zespół Electric Sun, nie czekając na wydanie nagranego podczas japońskiego tournée, dwupłytowego albumu Tokyo Tapes. Płyta, która była pierwszym koncertowym albumem zespołu, została wydana w 1978 roku w Europie i USA, pół roku po jego japońskiej wersji i okazała się olbrzymim sukcesem – rozeszła się w nakładzie ponad miliona egzemplarzy, osiągając status złotej płyty. W tym samym czasie grupa szukała nowego gitarzysty prowadzącego. Po przesłuchaniu około 140 gitarzystów, do Scorpions dołączył grający w zespole do dziś Matthias Jabs. === Największa popularność (1979–1992) === Po zyskaniu nowego gitarzysty, Scorpions przerwali współpracę z RCA i związali się z wytwórniami Mercury Records i EMI, aby podbić Stany Zjednoczone. Grupa rozpoczęła pracę nad siódmym albumem – Lovedrive. Zaledwie kilka tygodni później, do zespołu powrócił Michael Schenker, wyrzucony z brytyjskiego UFO za nadużywanie alkoholu i eksperymenty z narkotykami, aby wziąć przez krótki czas udział w pracy nad nową płytą. Dało to zespołowi trzech gitarzystów (choć w ostatecznej wersji wkład młodszego z braci Schenker został ograniczony do jedynie trzech utworów). Lovedrive, płyta dość różnorodna stylistycznie (m.in. metalowe utwory, np. „Another Piece of Meat”, ballady, np. „Holiday” i „Always Somewhere” czy instrumentalny „Coast to Coast”) została wysoko oceniona przez krytyków i publiczność, a wyniki sprzedaży również były bardzo dobre. Album ten ugruntował „formułę Scorpions”, czyli charakterystyczne dla grupy połączenie twardych hardrockowych piosenek i melodyjnych ballad. Wyzywająca okładka płyty została wybrana na „Najlepszą okładką albumu z roku 1979” przez magazyn Playboy. Po nagraniu i wydaniu płyty, członkowie zespołu zadecydowali, aby pozostawić Michaela w grupie, co spowodowało, że Jabs przeszedł do rezerwy. W czasie trwania trasy koncertowej promującej album, okazało się jednak, że młodszy z braci Schenkerów nadal ma problemy z alkoholem, aż w końcu, pijany, przewrócił się na scenie podczas występu. Matthias miał zastępować Michaela w razie, gdyby nie był w stanie występować, ale już w kwietniu 1979 roku, podczas trasy koncertowej po Francji, całkowicie zajął miejsce, kompletnie nie radzącego sobie ze swoim nałogiem Michaela Schenkera. W 1980 roku ukazał się album Animal Magnetism, zawierający takie klasyki jak „Make It Real”, czy „The Zoo”. Album, oprócz dobrego brzmienia, swój sukces zawdzięczał po raz kolejny prowokacyjnej okładce, na której widniał siedzący doberman i dziewczyna klęcząca przed zwróconym tyłem mężczyzną. Wkrótce po ukazaniu się albumu Meine zaczął mieć kłopoty ze swoim gardłem. Okazało się, że niezbędna będzie operacja strun głosowych i nie wiadomo było, czy będzie mógł po niej kiedykolwiek śpiewać. W tym samym czasie zespół zaczął pracę nad albumem Blackout. Do zespołu został zaproszony amerykański wokalista heavymetalowy, Don Dokken, aby zapewnić grupie wokal, w czasie, gdy Klaus Meine dochodził do siebie po operacji. Stan jego gardła poprawił się niespodziewanie szybko i wokalista był w stanie dokończyć album. Blackout został wydany w marcu 1982 r. i szybko stał się najlepiej sprzedającym się do tej pory albumem zespołu, osiągając status platyny, ugruntowując tym samym międzynarodową popularność grupy. Wyleczony głos Maine nie okazał podczas nagrań najmniejszej słabości, a elektryzujący wokal połączony z twardym, hardrockowym brzmieniem, sprawił, że zarówno krytycy, jak i fani byli zachwyceni. Płyta zrodziła cztery single: „Blackout”, „No One Like You”, „Dynamite” i „When the Smoke Is Going Down”. W 1983, na fali popularności ostatniego albumu, Scorpions zagrali dla ponad 375 000 fanów, drugiego dnia trzydniowego US Festival w kalifornijskim San Bernardino podczas Memorial Day Weekend of 1983. Koncert grupy został wyemitowany na żywo w MTV, co dało zespołowi szeroką ekspozycję swojego show w Stanach Zjednoczonych. W roku 1984 ukazał się dziesiąty, przełomowy album grupy – Love at First Sting, zawierający wiele pamiętnych, ponadczasowych utworów, który z marszu podbił słuchaczy, wdarł się na szczyty list przebojów i sprzedał się w ogromnej liczbie egzemplarzy, ostatecznie nadając zespołowi status supergwiazd. Płyta, napędzana prze