Zatoka Pucka, po kaszubsku „Pùckô Hôwinga”, to płytka zatoka będąca zachodnią częścią Zatoki Gdańskiej, a tym samym częścią Morza Bałtyckiego. Jej granice wyznaczają Mierzeja Helska od północy oraz umowna linia łącząca Hel z Gdynią od południa. Powierzchnia zatoki wynosi 364 km², a maksymalna głębokość sięga 55 metrów. Umowna granica między Zatoką Pucką a otwartą Zatoką Gdańską jest przedmiotem różnych interpretacji – wschodnia granica sięga Cypla Helskiego, zaś południowo-zachodnia Kamiennej Góry lub Orłowa. Zatokę Pucką tradycyjnie dzieli się na część wewnętrzną, ograniczoną Cyplem Rewskim i Rewą Mew, oraz zewnętrzną, położoną między częścią wewnętrzną a otwartymi wodami Zatoki Gdańskiej. Wewnętrzna część Zatoki Puckiej jest często określana mianem Zalewu Puckiego. Obydwie części zatoki połączone są dwoma żeglownymi przesmykami: Głębinką oraz Przejściem Kuźnickim. Obszar wewnętrznej części zatoki wchodzi w skład Nadmorskiego Parku Krajobrazowego, co podkreśla jej wyjątkowe walory przyrodnicze. Zatoka Pucka jest ceniona przez amatorów sportów wodnych, a zwłaszcza kitesurfingu, z uwagi na sprzyjające warunki wiatrowe. Wzdłuż brzegu biegnie malownicza droga rowerowa. Z uwagi na bogatą awifaunę, zatoka stanowi obszar specjalnej ochrony ptaków. Nad Zatoką Pucką położone są miasta Puck, Jastarnia, Hel, Władysławowo, a także częściowo miasto Gdynia. Pod dnem zatoki znajdują się złoża soli potasowo-magnezowych, które w przeszłości budziły zainteresowanie eksploatacyjne, wiążące się z ideą odcięcia części zatoki tamą. W chłodniejszych okresach zimowych, powierzchnia Zatoki Puckiej ulega zamarzaniu, a na jej obszarze występują mielizny, takie jak Rybitwia Mielizna (Mewia Rewa), Bórzyńska Mielizna, Długa Mielizna oraz głębie, takie jak Chałupska Jama i Kuźnicka Jama.