Marek Antoni Barbasiewicz (ur. 5 lutego 1945 w Przeworsku) – polski aktor teatralny, dubbingowy, filmowy i telewizyjny, malarz. == Życiorys == === Młodość === Urodził się w Przeworsku na Podkarpaciu. W 1948 roku wraz z rodziną przeprowadził się do Zgorzelca, a następnie do Wrocławia, gdzie w dzielnicy Oporów jego ojciec został dyrektorem warzywnego PGR-u. Jego wuj, Tadeusz Rolski, był pułkownikiem pilotem Wojska Polskiego, brał udział w II wojnie światowej, bitwie o Anglię i działaniach wojennych w Afryce. Bracia Marka Barbasiewicza także zostali wojskowymi, służyli w lotnictwie, Marynarce Wojennej. W latach 1951–1954 uczęszczał do wrocławskiej Szkoły Podstawowej nr 15. Potem z rodziną przeniósł się do Fromborka. Naukę kontynuował we fromborskiej Szkole Podstawowej im. Mikołaja Kopernika, gdzie jego zainteresowania plastyczne rozbudził ówczesny pedagog i kierownik szkoły Jan Król, m.in. rysował węglem z ogniska na workach papierowych po cukrze. W 1964 ukończył Państwowe Liceum Sztuk Plastycznych im. Piotra Potworowskiego w Poznaniu. Jego ojciec liczył, że kolejnym krokiem będą studia architektoniczne. W 1987 zdał egzamin przed ministerialną komisją i otrzymał uprawnienia artysty malarza. === Początki kariery === Jego starszy kolega z poznańskiego liceum plastycznego, Jonasz Kofta i dyrektor Teatru Polskiego w Poznaniu – Marek Okopiński, zachęcili go, aby spróbował swoich sił na egzaminie do szkoły aktorskiej. Brał udział w kabaretach, śpiewał piosenki i otrzymał wyróżnienie w konkursie recytatorskim we Wrocławiu, który wygrał wówczas Janusz Gajos. Dostał się do szkoły aktorskiej za pierwszym razem, jednak jego decyzji o karierze aktorskiej nie zaakceptował jego ojciec, z którym nie miał dobrych relacji określając go jako człowieka z „pruskim systemem myślenia”. Odcięty od pieniędzy ojca w czasie studiów, musiał szukać pomocy u swojej matki i ciotek. Wziął nawet udział w modowej sesji zdjęciowej, przez którą niemal nie został wyrzucony ze studiów. W 1968 zdobył dyplom ukończenia Państwowej Wyższej Szkoły Filmowej, Telewizyjnej i Teatralnej im. Leona Schillera w Łodzi. We wrześniu 1968 został zaangażowany przez Janusza Kłosińskiego do Teatru Nowego w Łodzi, gdzie zadebiutował jako żandarm w Rewizorze Gogola u boku Kłosińskiego (ówczesnego dyrektora teatru), Bohdany Majdy, Wandy Chwiałkowskiej, Zygmunta Zintela, Wandy Jakubińskiej, Tadeusza Szmidta i Andrzeja Maya. Na srebrnym ekranie pojawił się po raz pierwszy w filmie telewizyjnym Jerzego Hoffmana Ojciec (1967) z Tadeuszem Fijewskim, a następnie w serialach wojennych – Stawka większa niż życie (1968) i Czterej pancerni i pies (1970). Na kinowym ekranie zadebiutował jako kelner w dramacie fantasy Wojciecha Hasa Sanatorium pod Klepsydrą (1973) u boku Gustawa Holoubka. Grywał amantów, ojców rodziny i twarde charaktery. Powszechnie znany jest z takich produkcji jak: Lubię nietoperze (1985), Na kłopoty… Bednarski (1986), Magnat (1986), Zabij mnie glino (1987), Żegnaj, Rockefeller (1992), Psy II (1994), Miodowe lata (1998−2003), Na dobre i na złe (2000−2005), Fala zbrodni (2006−2007), Och, Karol 2 (2011) czy Prawo Agaty (2012−2015). === Kariera sceniczna === Grał w teatrach: Nowym w Łodzi (1968–1979), im. Stefana Żeromskiego w Kielcach (1993), poznańskiej Scenie na Piętrze (1996) oraz warszawskich: Ateneum im. Stefana Jaracza (1979–1981), Polskim (1981–1997), Muzycznym „Roma” (1995), Narodowym (od 1997), Powszechnym im. Zygmunta Hübnera (1998), Komedia (1999–2000), Na Woli im. Tadeusza Łomnickiego (2001), Operetce Mazowieckiego Teatru Muzycznego (2006). Współpracował z takimi reżyserami jak: Jerzy Grzegorzewski (Hamlet), Andrzej Łapicki, Jan Englert (Kordian Juliusza Słowackiego), Kazimierz Kutz (Kartoteka Tadeusza Różewicza), Janusz Wiśniewski, Jerzy Jarocki (Błądzenie według Witolda Gombrowicza), Andrzej Seweryn (Ryszard II), Zygmunt Hübner czy Kazimierz Dejmek. === Kariera ekranowa === Grał drugoplanowe role amantów w serialach: Zaklęty dwór (1976) i Rodzina Połanieckich (1978). W dramacie Czułe miejsca (1980) obok Hanny Dunowskiej wystąpił w roli awangardowego artysty Allana Kowalskiego. Był obsadzony w rolach czarnych charakterów; w serialu Ballada o Januszku (1987) jako młody wychowawca z więzienia dla nieletnich, sensacyjnym obrazie Zabij mnie glino (1987) jako „Donald”, człowiek Stawskiego. Grał homoseksualistów, w tym Jurka Zbierskiego, kochanka Conrada Heinricha (Jan Englert), którego losy związane są dramatycznie z dziejami książąt pszczyńskich w dramacie Magnat i serialu Biała wizytówka (1986) Filipa Bajona, hrabiego Paszkowskiego w dramacie polsko-amerykańskim o okupacyjnej tragedii Cyganów I skrzypce przestały grać (And the Violins Stopped Playing, 1988) czy esesmana Totha w filmie Deborah (1995), miotającego się między miłością do mężczyzny a wiernością nazistowskim ideałom. W filmie Schodami w górę, schodami w dół (1988) pojawił się jako biseksualny hipnotyzer Ordęga. W latach 1998–2003, w serialu Miodowe lata grał Jana Marszałka, szefa Karola Krawczyka – głównego bohatera (w tej roli Cezary Żak). Tę rolę powtórzył także w 2004, w spin-offie sitcomu, Całkiem nowe lata miodowe. W operze mydlanej TVP2 Na dobre i na złe (2000–2005) wcielił się w postać docenta Dariusza Depczyka, specjalisty ds. lecznictwa szpitalnego Mazowieckiej Kasy Chorych, ojca Macieja. Wystąpił gościnnie w popularnych sitcomach 13 posterunek (1998) i Lokatorzy (2002) oraz serialach kryminalnych Kryminalni (2004) i Fala zbrodni (2006). Wielokrotnie użyczał głosu w dubbingu. Jego najsłynniejszą rolą dubbingową jest złowrogi lew Skaza z filmu Walta Disneya Król lew z 1994 roku. Użyczył również głosu Skazie w sequelu pt. Król lew II: Czas Simby i w spin-offie Lwia Straż. Pozostałe postacie dubbingowane przez aktora to m.in.: Rourke z animacji Atlantyda – Zaginiony ląd (2001), profesor Robert Kaufman z filmu Scooby Doo i cyberpościg (2001) oraz Lord Milori z filmu Dzwoneczek i sekret magicznych skrzydeł (2012). == Życie prywatne == Od sierpnia 1968 przez kilka miesięcy spotykał się z tancerzem Gerardem Wilkiem. W 1992, po tym, jak pojawiła się plotka o jego romansie z nastolatką, w wywiadzie przeprowadzonym przez Marię Nurowską dla magazynu „Pani” dokonał publicznego coming outu. Tym samym został pierwszą osobą publiczną w Polsce, która na przełomie lat 80. i 90. otwarcie mówiła o homoseksualnej orientacji. Od 1978 jest w stałym związku z mężczyzną. == Odznaczenia == 1988 – Srebrny Krzyż Zasługi 2005 – Złoty Krzyż Zasługi 2015 – Srebrny Medal „Zasłużony Kulturze Gloria Artis” == Spektakle teatralne == 1976 – Awaria jako Wróblewski (reż. K. Dejmek) 1981 – Chamsin jako Bert, Kuba, Ben, Podróżny (reż. Jerzy Rakowiecki) 1986 – Baba-Dziwo jako Normon Gondor (reż. Mariusz Dmochowski) 1995 – Baron cygański jako Carnero (reż. Ryszard Peryt) 2004 – Błądzenie jako Komendant komisariatu policji, Proboszcz, Szambelan (reż. Jerzy Jarocki) 2007 – Chłopcy z Placu Broni jako Kolnay, Wendauer, Włoch, Czetneki, Doktor (reż. Michał Zadara) Teatr Telewizji: 1974 – Biografia jako Warwick (reż. Laco Adamik) 1981 – Antygona jako Posłaniec (reż. Jerzy Gruza) 1982 – Człowiek z dwóch czasów jako Speaker tv (reż. L. Adamik) 1991 – Burza jako Sebastian (reż. L. Adamik) 1992 – Becket, czyli honor Boga jako Henryk II (reż. Grzegorz Warchoł) 1995 – Czwarty poziom jako Scorza (reż. Tadeusz Kijański) 1997 – Bezdroża serca i umysłu jako Markiz de Pranzi (reż. Krzysztof Zaleski) 2000 – Co nie jest snem jako Mistrz (reż. K. Zaleski) == Filmografia == 1967: Ojciec – kolega Zenobiusza 1968: Stawka większa niż życie – major, adiutant Canarisa (odc. 12) 1970: Czterej pancerni i pies – żołnierz niemiecki przy drzwiach domu generała (odc. 17) 1973: Sanatorium pod Klepsydrą – kelner 1974: Najważniejszy dzień życia – Andrzej Kamiński (odc. 5), kochanek Sylwii (odc. 6) 1976: Zaklęty dwór – hrabia August Wytlicki 1977: Lalka – skrzypek Molinari (odc. 8) 1978: Rodzina Połanieckich – Kopowski 1980: Czułe miejsca – Allan Kowalski 1984: Engagement – aktor 1985: Tumor Witkacego – Staszek Krzeptowski grający rolę księcia Tengach-lorda Persville 1985: Lubię nietoperze – Rudolf Jung 1986: Na kłopoty… Bednarski – kapitan Mokrowiecki, pracownik polskiego wywiadu 1986: Magnat – Jurek Zbierski, kochanek Conrada 1986: Biała wizytówka – Jurek Zbierski 1987: Zabij mnie glino – „Donald”, człowiek Stawskiego 1987: Ballada o Januszku – Lucjan O., wychowawca w zakładzie poprawczym (odc. 5 i 6) 1988: Schodami w górę, schodami w dół – hipnotyzer Ordęga 1988: Niezwykła podróż Baltazara Kobera – archanioł Gabriel 1988: I skrzypce przestały grać – hrabia Paszkowski 1989: Kapitał, czyli jak zrobić pieniądze w Polsce – Brun 1990: Napoleon – generał francuski (odc. 2), Segur (odc. 5) 1990: Mów mi Rockefeller – Malinowski 1991: V.I.P. – Bjoern Thoreel 1992: Żegnaj, Rockefeller – Marek Malinowski 1993: Wow – Justin P. Morgan 1993: Pożegnanie z Marią – inżynier 1993: Goodbye Rockefeller – Marek Malinowski 1994: Psy II: Ostatnia krew – sekretarz Sawczuka 1995: Sukces – prezes firmy „Morawski Electronics” Władysław Morawski 1995: Deborah – esesman Toth 1996: Wirus jako profesor z BBN 1996: Tajemnica Sagali – Jarpen (głos), Dugao (odc. 10 i 11) 1998–2003: Miodowe lata – dyrektor Jan Marszałek 1998: 13 posterunek – dowódca straży miejskiej Stefan (odc. 26) 1999: Wszystkie pieniądze świata – Gruszczyński 1999: Trzy szalone zera – Sorensen 1999: Policjanci – Kazimierz Navroth 1999: Ostatnia misja – Paweł Górski 1999: Prawo ojca – biznesmen Kessler 2000: Sukces – przedsiębiorca 2000–2005: Na dobre i na złe – docent Dariusz Depczyk 2000: Bajland – lekarz, przyjaciel Rydla 2001: Raport – prezes telewizji 2001: Casus Belli 2002: Lokatorzy – Filip Cwał-Wiśniewki (odc. 100) 2004: Kryminalni – mecenas Hubert Wygański (odc. 8) 2004: Całkiem nowe lata miodowe – prezes Jan Marszałek (odc. 12) 2006: Summer Love – burmistrz 2006–2008: Fala zbrodni – prezes Gazfronu Jewgienij Dragonow 2007: Tajemnica twierdzy szyfrów – dyrektor Agencji Bezpieczeństwa Armii pł