Klub Sportowy Zakładów Ostrowieckich 1929 Ostrowiec Świętokrzyski (KSZO 1929 Ostrowiec Świętokrzyski) – polski klub piłkarski z Ostrowca Świętokrzyskiego. Powstał w 1929, z rozgrywek II ligi wycofał się w trakcie sezonu 2011/2012. Występujący obecnie w III lidze, gr. IV. Przez trzy sezony KSZO Ostrowiec Świętokrzyski występował w I lidze. W debiutanckim sezonie 1997/1998 zajął w tych rozgrywkach 17. miejsce (spadkowe), wygrywając sześć z 34 meczów. W sezonie 2001/2002 uplasował się na piątej pozycji w grupie spadkowej (wcześniej na szóstym w grupie A); utrzymanie zapewnił sobie dzięki zwycięstwu w dwumeczu barażowym z Górnikiem Łęczna (1:0, 2:1). W sezonie 2002/2003 zajął 15. miejsce (spadkowe), przegrywając wszystkie mecze w rundzie wiosennej. Najwyższe zwycięstwo w I lidze KSZO odniósł 25 sierpnia 2001, pokonując 3:0 Widzew Łódź; najwyższą porażkę poniósł zaś 12 kwietnia 2003, przegrywając 0:6 z Legią Warszawa. Łącznie w I lidze KSZO rozegrał 92 mecze – 18 wygrał, 17 zremisował, a 57 przegrał (bilans bramkowy: 73–147). W tabeli wszech czasów najwyższej polskiej klasy rozgrywkowej znajduje się na 59. miejscu. Po rundzie jesiennej sezonu 2003/2004 klub został wycofany z rozgrywek II ligi, a jego wyniki anulowane. Do Ostrowca Świętokrzyskiego sprowadzony został wówczas klub Stasiak Opoczno (zarejestrowany w Łódzkim ZPN), na bazie którego w 2004 reaktywowano KSZO. W 2011 powstał w Ostrowcu Świętokrzyskim na bazie Jandaru Bodzechów drugi, niezależny od KSZO klub piłkarski pod nazwą KSZO 1929 Ostrowiec Świętokrzyski. Przejął on barwy i herb KSZO oraz zaplecze sportowe. Przystąpił do rozgrywek klasy okręgowej, uzyskując w ciągu dwóch następnych lat awans do III ligi małopolsko-świętokrzyskiej. W klubie piłkarską karierę rozpoczynali przyszli reprezentanci Polski: Andrzej Kobylański, Mariusz Jop, Rafał Lasocki i Kamil Kosowski. W KSZO występowali nadto: Jacek Berensztajn, Tomasz Ciesielski, Wahan Geworgian, Janusz Jojko, Marcin Kaczmarek, Paweł Kaczorowski, Dariusz Pietrasiak, Łukasz Trałka i Zbigniew Wyciszkiewicz oraz Sékou Oumar Dramé, Vytautas Karvelis i Armands Zeiberliņš. W klubie grał również wielokrotny reprezentant Polski w Futsal i mulimedalista Paweł Budniak. == Historia == Skrótowiec KSZO oznacza Klub Sportowy Zakładów Ostrowieckich. Założony w 1929 roku. W latach 1949–1956 występował pod nazwą Stal Ostrowiec. 28 stycznia 2004 roku klub został postawiony w stan likwidacji i jeszcze w lutym tego samego roku reaktywowany na bazie Stasiaka Opoczno (99% udziałów – Mirosław Stasiak, 1% – Ceramika Opoczno). Przez trzy sezony występował w ekstraklasie (1997/9898 i 2001-2003) i ponad 10 sezonów na drugim poziomie ligowych rozgrywek piłkarskich (1995-1997, 1998-2001, runda jesienna sezonu 2003/2004, 2004-2007 i od 2009 roku do sezonu 2010/2011). W dniu 4 września 2007 roku 99% akcji przejął Zbigniew Grombka. === Okres do wybuchu II wojny światowej === W 1929 roku piłkarze KSZO po raz pierwszy wystartowali w rozgrywkach o Puchar Klubów Fabrycznych Centralnego Okręgu Przemysłowego. Występy w systemie ligowym piłkarze z Ostrowca rozpoczęli w 1932 roku od startów w rozgrywkach klasy C. W 1931 roku zbudowano stadion znajdujący się przy ul. Świętokrzyskiej 11. W 1932 roku piłkarze KSZO awansowali do klasy B. Po dwóch latach występów w klasie B, w 1934 roku zespół z Ostrowca przesunął się do wyższej klasy rozgrywek - ligi okręgowej. W popularnych przed wojną rozgrywkach o Puchar Klubów Fabrycznych, w których brały udział drużyny m.in.: Prochu Pionki, SKS Starachowice, Granatu Skarżysko, KS Stalowa Wola i KSZO, piłkarze z Ostrowca zajęli w 1936 roku pierwsze miejsce. === Okres II wojny światowej === Gdy do miasta wkroczyły wojska hitlerowskie, władze okupacyjne zakazały uprawiania sportu. Spowodowało to również zawieszenie działalności klubu. Obiekty sportowe KSZO przekazano do użytkowania Wehrmachtowi i ludności niemieckiej. Wielu członków Klubu Sportowego Zakładów Ostrowieckich, poległo w trakcie wojny i okupacji. Ich pamięć uczczono odsłonięciem w 1959 roku, specjalnej tablicy wmurowanej w ścianę klubowych obiektów sportowych. Jakkolwiek w tym okresie nie zaniknęła zupełnie działalność sportowa, gdyż sporadycznie organizowano potajemnie mecze zawodników ze Skarżyska, Ostrowca i Starachowic. M.in. nad rzeką Kamienną w okolicach Ćmielowa rozegrany został mecz między Skarżyskiem a Ćmielowem. Ćmielów odniósł zwycięstwo 16-1, a 15 goli strzelił żołnierz Armii Krajowej Henryk Czapczyk, zawodnik Lecha Poznań i późniejszy reprezentant Polski. === Okres po II wojnie światowej === We wrześniu 1945 roku pierwszą sportową imprezą po wyzwoleniu był piłkarski mecz pomiędzy KSZO a kielecką Tęczą, w którym na własnym boisku zagrali m.in. Mieczysław Janiec, Stanisław Głowacki, Roman Tadeusz Wójtowicz, Zbigniew Kierysz, Czesław Artykiewicz, Jan Grabowski, Henryk Bartosz, Stefan Siejko, Bronisław Siemieniuch, Edmund Kamiński, Henryk Jedrzęjczyk. KSZO przegrał ten mecz 1:3. Po zakończeniu drugiej wojny światowej piłkarze KSZO przez szereg lat występowali w niższych klasach rozgrywek wojewódzkich. W 1949 roku, wzorem stalinowsko-radzieckim, rozpoczęto w Polsce tworzenie zrzeszeń sportowych, a kluby w podległe im koła sportowe. 25 marca 1949 roku Klub Sportowy Zakładów Ostrowieckich został przemianowany na Koło Sportowe Stal i pod tą nazwą KSZO występował do 1956 roku. W 1950 roku Stal połączono z ostrowieckim klubem Związkowiec. Rolę trenera powierzono Wacławowi Krygielowi. Systematyczna praca trenera i zaangażowanie zawodników zaczęło przynosić efekty. Piłkarze wygrywali spotkania z Gwardią Kielce, Partyzantem i Unią Pionki. Kierownictwo sekcji objęli: Stanisław Kruszel i Zdzisław Pietrzykowski. W 1952 zespół uczestniczył w rozgrywkach pierwszej wojewódzkiej klasy wraz z Ogniwem Skarżysko, Spójnią Sandomierz, Unią Ćmielów i Kolejarzem Skarżysko. W barwach KSZO występowali m.in. kapitan zespołu Wiesław Walczak, Józef Mazurkiewicz, Stanisław Gromek, Tadeusz Rogowski, Tadeusz Zamilski, Wacław Lipicki, Henryk Bartosz, Ryszard Kosiarz, Jerzy Ćwik, Aleksander Zieliński, Bogusław Płatek, Ryszard Ziemian, Bogusław Rachlewicz, Józef Szewczyk, Marek Kunat, Stefan Sadrak, Jan Bielecki. W 1953 roku zespół Stali zdobył Puchar Polski na szczeblu wojewódzkim i zakwalifikował się do I rundy Pucharu Polski szczebla centralnego, w którym przegrał 15 listopada z CWKS II Warszawa 1-8 (obecnie Legia). W latach sześćdziesiątych KSZO był bliski awansu do drugiej ligi. Jednak mimo wielu utalentowanych piłkarzy, którzy grali w drużynie, KSZO przez kolejne lata nie stać było na grę w wyższej klasie rozgrywek, jak trzecia liga. Przez ten czas udało się jednak klubowi wychować co najmniej dwóch znakomitych piłkarzy: Jarosława Zająca (zdobywał później bramki w pierwszej lidze w barwach Stali Stalowa Wola) i Andrzeja Kobylańskiego. W 1959 roku do Ostrowca przyjechał 23 letni napastnik ŁTS Łabędy, Zdzisław Gałka, który wychował się i grał w jednej drużynie z samym Lucjanem Brychczym. Gałka miał wtedy kilka propozycji gry w ligowych klubach, ale bardzo się ucieszył, gdy przyjechali po niego właśnie działacze KSZO, gdyż chciał wrócić do rodzinnego miasta, z którego wcześniej wyprowadził się z rodzicami. Wraz z nim sprowadzono do Ostrowca innych piłkarzy: z Kraśnika Bogdana Drzazgę, z Lubania Śląskiego Aleksandra Zaranka i Jerzego Ociesę. W bramce występował Urbański ze Zgierza. W 1962 roku KSZO zdobył mistrzostwo okręgu kielecko-radomskiego i rozpoczął boje o II ligę. Pracę w klubie rozpoczął znakomity trener, Aleksander Kupcewicz. Często na treningi przychodził z dwójka synów, którzy grali nawet w trampkarzach KSZO. Młodszy, Janusz Kupcewicz kilkanaście lat później wywalczył brązowy medal MŚ w Hiszpanii w 1982 roku. Pomimo dobrej drużyny nie udało się wówczas awansować do II ligi. Po nie udanej próbie awansu rozwiązano kontrakt z trenerem Kupcewiczem, a w jego miejsce zatrudniono byłego reprezentanta Polski, Edwarda Brzozowskiego, ale efektów tej zmiany nie było. Jednak wtedy po raz pierwszy było głośniej o ostrowieckiej jedenastce. KSZO nieźle radził sobie także na przełomie lat 60 XX w. i lat 70 XX w., kiedy dorosła już młodzież, wcześniej wychowująca się u boku przetransferowanych do Ostrowca Ślązaków i Krakusów. Marek Krajewski w meczach o II ligę jeszcze nie grał, ale w następnym sezonie już znalazł miejsce w pierwszej jedenastce hutników. Był bez wątpienia największym talentem i najlepszym piłkarzem lat 70 XX w. w regionie. Wygrywał plebiscyty na najlepszego piłkarza okręgu. I tak jak Piątkowski, bracia Tomczykowie, Matysiak nie wykorzystał w pełni swoich możliwości. Jako dziewiętnastoletni, zdolny piłkarz mógł grać w pierwszoligowej Gwardii Warszawa. Propozycję złożył mu bowiem, wyjeżdżający z Ostrowca, trener Brzozowski. Ostatecznie zawodnik wylądował w zespole Resovii. Tylko w jednej rundzie pojedynków w III lidze strzelił 18 bramek. Po odsłużeniu ZSW upomnieli się o niego działacze Stali Rzeszów, którzy zaproponowali mu grę u boku Jana Domarskiego, ale dzisiejszy trener juniorów postanowił wrócić do Ostrowca. Już w pierwszym meczu ligowym w barwach KSZO strzelił Wisłoce 3 bramki. Dobry okres gry KSZO przypada na koniec lat 60 XX w. W 1966 roku utworzone zostały w kraju cztery centralne grupy III ligi. Rok później po zdobyciu mistrzostwa okręgu kielecko-radomskiego, hutnicy awansowali i znaleźli się wśród czołowych zespołów. Występowali w grupie śląskiej i grali z tak renomowanymi zespołami jak Raków Częstochowa, Stal Mielec, Górnik Wojkowice, Górnik Wesoła, czy Wisłoka Dębica. Wtedy miała miejsce eksplozja talentów wychowanków. Przy boku przyjezdnych piłkarzy wyrośli m.in. bracia Tomczykowie, Zdzisław Piątkowski, Andrzej Matysiak, Zdzisław Syropiatko i Jerzy Kolatorowicz. Zdzisław Gałka strzelił w meczach o II ligę aż 6 bramek. Obok niego jednym z najmocniejszych punktów drużyny był sprowadzony z Garbarni Kraków, Zdzisław Pieprzyk. Był on dla trenerów i kibiców wzorem nowoczesnego piłkarze. Był zawodnikiem uniwersalnym. Wychowany na krakowskich Bło