Polska uczestniczy w Konkursie Piosenki Eurowizji od 1994. Za transmisję i przygotowania do konkursu w kraju odpowiada Telewizja Polska (TVP). Najlepszym wynikiem kraju w konkursie jest drugie miejsce zajęte przez Edytę Górniak z utworem „To nie ja!” w finale konkursu w 1994. TVP z powodu słabych wyników osiągniętych w konkursach 1999 i 2001 nie została dopuszczona do udziału w finałach w 2000 i 2002. W 2012 wycofała się z uczestnictwa w 57. konkursie, tłumacząc decyzję przygotowaniami do organizacji Mistrzostw Europy w Piłce Nożnej i udziału w Letnich Igrzyskach Olimpijskich, a po dwóch latach przerwy powróciła do konkursu i od tamtej pory corocznie w nim startuje. == Historia Polski w Konkursie Piosenki Eurowizji == Telewizja Polska w latach 1965–1970 transmitowała koncerty finałowe, choć z uwagi na przynależność Polski do OIRT w latach 1946–1993, organizacji konkurencyjnej wobec EBU, nie wystawiała kandydatów do Konkursu Piosenki Eurowizji. Brak możliwości startu w Eurowizji przez Polskę mógł być jednym z powodów powołania przez nią i inne telewizje krajów bloku wschodniego Festiwalu Interwizji. Telewizja Polska emitowała transmisje z kilkudniowym opóźnieniem, często pod zmienionymi tytułami (np. Eurowizję 1965 zaprezentowano jako „Piosenki z Luksemburga”). Materiał podlegał również cenzurze, która polegała m.in. na usuwaniu sekwencji głosowania. === Lata 90. === TVP po dołączeniu do EBU w 1993 zdecydowała o swoim debiucie w Konkursie Piosenki Eurowizji i wysłaniu reprezentanta na finał 39. konkursu w Dublinie. Po odrzuceniu propozycji udziału przez Edytę Bartosiewicz zaproszenie przyjęła Edyta Górniak, której zaproponowano nagranie piosenki Włodzimierza Korcza z tekstem Wojciecha Młynarskiego. Górniak w międzyczasie pracowała nad innymi propozycjami, m.in. „To nie ja!” Stanisława Syrewicza i „Śpijcie, dzieci nocy” Piotra Rubika; tekst do obu kompozycji napisał Jacek Cygan. Po konsultacji z TVP zdecydowano, że konkursową piosenką będzie „To nie ja!”. 23 kwietnia 1994 delegacja Polski wyleciała do Dublina. Górniak po próbach zajmowała szóste miejsce w notowaniach bukmacherskich. Podczas ostatniej próby kamerowej, która odbyła się 29 maja i była transmitowana do jurorów ze wszystkich krajów uczestniczących w głosowaniu, Górniak zaśpiewała fragment piosenki w języku angielskim, co tłumaczyła bólem spowodowanym zapaleniem krtani, tchawicy i gardła; jednocześnie spełniła prośbę Wiktora Kubiaka, który upatrywał w tym zabiegu szansę na wzbudzenie zainteresowania międzynarodowego rynku muzycznego. Wykonaniem naruszyła ówczesny regulamin konkursu, który nakazywał uczestnikom śpiewanie wyłącznie w języku ojczystym, a protest wobec udziału Polski wyraziły delegacje z sześciu krajów. Jeszcze na pół godziny przed rozpoczęciem koncertu finałowego niepewne były losy występu polskiej delegacji, ale w związku z brakiem formalnego zgłoszenia protestu Górniak została dopuszczona do występu w finale. Zdobyła w nim łącznie 166 punktów, w tym maksymalne noty (12 punktów) od komisji jurorskich z pięciu krajów, dzięki czemu zajęła drugie miejsce z 60-punktową stratą do zwycięzców. Podczas występu miała na sobie sukienkę zaprojektowaną przez Vivienne Tam i kupioną w Hongkongu za ok. 30 mln starych złotych. Na scenie wokalnie wsparła ją chórzystka Alicja Borkowska i dwie irlandzkie wokalistki, Robyn Grant i Pauline Bolger. Występ wzbudził podziw m.in. zebranych delegacji konkursowych, organizatorów i prezydent Irlandii Mary Robinson, w Polsce występ obejrzało 12 mln telewidzów. W skład polskiej komisji jurorskiej oceniającej propozycje konkursowe weszli: Irena Santor, Włodzimierz Korcz, Anna Maria Jopek, Tadeusz Woźniak, Maciej Chmiel, Szymon Majewski, Małgorzata Szniak, Marek Gaszyński, Marek Niedźwiecki, Tomasz Justyński, Anna Rutkowska, Jacek Olechowski, Agnieszka Gach, Ilona Skrętna, Maria Teodorowicz i Elżbieta Chełstowska, a przewodniczącym jury był Janusz Kosiński. Syrewicz po finale konkursu został oskarżony przez piosenkarza Joniego Nameriego o popełnienie plagiatu jego utworu „A Man in Love” (hebr. ‏גבר מאוהב‎) z 1987, ale odparł zarzuty, tłumacząc, że melodię skomponował w 1984 dla zespołu Chicago, a nagranie demo pozostawało w tzw. publishingu. TVP w 1995 wzięła udział w 40. Konkursie Piosenki Eurowizji w Dublinie. Planowano, by reprezentantką Polski została Alicja Borkowska. Redakcja działu rozrywki TVP, której ówczesnym szefem był Andrzej Horubała, zdecydowała, że w konkursie wystąpi Justyna Steczkowska z utworem „Sama” napisanym przez Mateusza Pospieszalskiego i Wojciecha Waglewskiego. W konkursie wystąpiła jako „Justyna”. Przed rozegraniem finału była typowana przez dziennikarzy do zajęcia ostatniego miejsca w konkursie. 13 maja otworzyła stawkę konkursową i zajęła 18. miejsce po zdobyciu 15 pkt. Podczas występu towarzyszyły jej siostry, Krystyna i Magda Steczkowskie, oraz orkiestra, którą dyrygował Noel Kelehan. W skład polskiej komisji jurorskiej zasiadli: Andrzej Marzec, Małgorzata Gelo, Marek Bieliński, Ewa Zychowicz, Irena Santor, Marek Łańcucki, Edyta Górniak, Mariusz Jagoda, Janusz Rzeszewski, Justyna Kucharska, Czesław Niemen, Mirosława Zamojska, Janusz Stokłosa, Agnieszka Jakołcewicz, Robert Janson i Wiesława Siudara, a sekretarzem jury został Jan Chojnacki. TVP w 1996 wzięła udział w finale 41. Konkursu Piosenki Eurowizji w Oslo. Rozważano, by reprezentantką Polski była Violetta Brzezińska. Podczas audycji w Programie III Polskiego Radia ogłoszono, że w konkursie wystąpi Kasia Kowalska z utworem „Chcę znać swój grzech...”, który napisała z Robertem Amirianem. 11 maja wraz z resztą delegacji przyleciała do Oslo. Tydzień później wystąpiła w finale konkursu i zajęła w nim 15. miejsce po zdobyciu 31 pkt od jurorów. Podczas występu na scenie towarzyszyli jej: Adam Cegielski, Bogdan Hołownia, Dorota Miśkiewicz i Anna Serafińska, a także orkiestra, którą dyrygował Wiesław Pieregorólka. Konkurs komentowała Dorota Osman. W skład polskiej komisji jurorskiej weszli: Justyna Steczkowska, Kayah, Grzegorz Ciechowski, Ewa Bem i Urszula. Sekretarzem jury był Jan Chojnacki. TVP w 1997 przeprowadziła wewnętrzne eliminacje do 42. Konkursu Piosenki Eurowizji w Dublinie. Zaproszenie do reprezentowania Polski odrzuciła m.in. Natalia Kukulska z utworem „Powieki kryją świat”. Przedstawicielką kraju została Anna Maria Jopek z piosenką „Ale jestem”, którą napisali Tomasz Lewandowski i Magda Czapińska. Kandydaturę nadesłała do TVP Gina Komasa, ówczesna szefowa nagrań w Polskim Radiu. Jopek pod koniec kwietnia rozpoczęła próby kamerowe do występu w finale konkursu, typowana była przez dziennikarzy do zajęcia miejsca w ścisłej czołówce. 3 maja wystąpiła w koncercie finałowym konkursu i zajęła 11. miejsce po zdobyciu 54 pkt od jury. Podczas występu towarzyszyli jej: Wojciech Pilichowski, Robert Amirian, Krzysztof Przybyłowicz, Agnieszka Betley i Dorota Miśkiewicz. Orkiestrą dyrygował Krzesimir Dębski. Konkurs komentowali Jan Wilkans (dla TVP1) i Artur Orzech (dla Polskiego Radia Bis). W skład polskiej komisji jurorskiej weszli: Wioleta Machowiec, Jacek Skubikowski, Patrycja Markowska, Robert Janson, Magda Makarewicz, Wojciech Karolak, Olga Kurek, Paweł Brodowski, Danuta Błażejczyk, Michał Borkowski, Anita Lipnicka, Grzegorz Szczerba, Joanna Rawik, Jacek Makowski, Hanna Banaszak i Artur Jaworski, sekretarzem jury został Jan Chojnacki, a notariuszem – Robert Błaszczak. Jopek w wywiadach udzielonych po konkursie podkreślała, że po powrocie do Polski otrzymała kilka propozycji podpisania kontraktu wydawniczego. TVP w 1998 wzięła udział w 43. Konkursie Piosenki Eurowizji w Birmingham. Reprezentant Polski został wyłoniony poprzez wewnętrzne eliminacje. Wyboru dokonała pięcioosobowa komisja jurorska. Do siedziby telewizji nadesłano 45 propozycji od 38 wykonawców, w tym od zespołu De Su, Kasi Stankiewicz i Mietka Szcześniaka. Na konkurs został oddelegowany zespół Sixteen z utworem „To takie proste” autorstwa Jarosława i Olgi Pruszkowskich. 9 maja reprezentanci wystąpili w finale konkursu i zajęli 17. miejsce po zdobyciu 19 pkt, w tym 10 pkt od jury z Rumunii. Podczas występu orkiestrą dyrygował Wiesław Pieregorólka. Wokalistka zespołu Renata Dąbkowska po konkursie udzieliła wywiadu, w którym określiła występ na Eurowizji jako „klęskę”. Podczas konkursu w 1998 wprowadzono głosowanie audiotele, jednak w każdym kraju powołana została ośmioosobowa komisja jurorska, której wyniki głosowania brano pod uwagę w przypadku problemów technicznych w głosowaniu telefonicznym; w skład polskiej komisji jurorskiej weszli: Janusz Kosiński (przewodniczący jury), Marek Michalski, Patrycja Kosiarkiewicz, Olgierd Chrobak, Anetta Jaworska-Rutkowska, Jerzy Gach, Majka Jeżowska, Maria Kopek i Paweł Kostrzewa, sekretarzem jury został Jan Chojnacki, a notariuszem – Robert Błaszczak. TVP w 1999 uczestniczyła w 44. Konkursie Piosenki Eurowizji w Jerozolimie. Reprezentant kraju został wyłoniony wewnętrznie przez TVP, ale w przeciwieństwie do poprzednich lat najpierw wybrany został konkursowy utwór, a dopiero później szukano jego wykonawcy. Na przesłuchania zostało zaproszonych kilku wykonawców (m.in. Andrzej Piaseczny i Kasia Stankiewicz), którzy mieli zaśpiewać piosenkę „Przytul mnie mocno” autorstwa Seweryna Krajewskiego i Wojciecha Ziembickiego. Zdecydowano, że wykonawcą piosenki w konkursie będzie Mietek Szcześniak. 29 maja wystąpił w finale konkursu i zajął 18. miejsce po zdobyciu 17 pkt w głosowaniu telewidzów. W skład polskiej komisji jurorskiej, powołanej w przypadku problemów z przyjmowaniem głosów telewidzów, weszli: Leszek Gnoiński, Anna Budzyń, Andrzej Kuryło, Magda Karłowicz, Jacek Rokiciński, Monika Makowska, Andrzej Piaseczny i Anetta Jaworska. Sekretarzem jury podającym w finale wyniki polskiego głosowania został Jan Chojnacki, natomiast skrutatorem czuwającym nad prawidłowym przebiegiem głosowania – Robert Błaszczak. Szcześniak w wywiadzie udzielonym portalowi JazzSoul.pl w 2011 przyznał, że udział w konkursie „nauczył go, by już nigdy nie dał się pr