Reprezentacja Niemiec w piłce nożnej mężczyzn (niem. die deutsche Fußballnationalmannschaft der Männer) – narodowy zespół piłkarzy nożnych, który reprezentuje Republikę Federalną Niemiec w meczach i turniejach międzynarodowych. Za istnienie reprezentacji odpowiedzialny jest Deutscher Fußball-Bund. Reprezentacja Niemiec to obok Brazylii najbardziej utytułowana drużyna narodowa. Wystąpiła w 20 turniejach finałowych MŚ (1934, 1938, 1954, 1958, 1962, 1966, 1970, 1974, 1978, 1982, 1986, 1990, 1994, 1998, 2002, 2006, 2010, 2014, 2018, 2022). Ustępuje jedynie reprezentacji Brazylii, która wystąpiła we wszystkich turniejach. Zdobyła czterokrotnie Puchar Świata (1954, 1974, 1990 i 2014). Wystąpiła 14 razy w turniejach finałowych ME (1972, 1976, 1980, 1984, 1988, 1992, 1996, 2000, 2004, 2008, 2012, 2016, 2020, 2024). Zawodnicy Niemiec zdobyli mistrzostwo Europy trzy razy (1972, 1980 i 1996). Mają najlepsze statystyki medalowe z wszystkich reprezentacji na Mistrzostwach Europy, a na świecie ustępują jedynie Brazylii. Na podstawie przepisów RFN oraz międzynarodowego uznania uznaje się współczesną reprezentację Niemiec za sukcesora reprezentacji Cesarstwa Niemieckiego, Republiki Weimarskiej i III Rzeszy. W latach 1949–1990 w związku z istnieniem Niemieckiej Republiki Demokratycznej istniała także druga niemiecka drużyna narodowa, której wyniki nie są zaliczane do wyników opisanej w niniejszym artykule reprezentacji. Przed wojną Niemcy, poza brązowym medalem z mundialu 1934 nie odnosili dużych sukcesów. Na kolejnych mistrzostwach świata, mimo obecności w składzie wielu Austriaków, drużyna w historii odpadła już po pierwszej fazie turnieju. Dość nieoczekiwane zdobycie mistrzostwa świata w roku 1954 (w tamtym czasie bezwzględnie dominowała reprezentacja Węgier), pokazało potencjał drzemiący w piłkarzach pochodzących z Niemiec. Jednak na prawdziwą dominację tego państwa w rozgrywkach piłkarskich, przyszło poczekać jeszcze kilka lat. Turniej w Szwecji Niemcy zakończyli na czwartym miejscu. Na mistrzostwach w Chile dotarli do ćwierćfinału. Z Anglii piłkarze niemieccy wrócili do kraju jako wicemistrzowie świata, z kolei z Meksyku jako brązowi medaliści imprezy. W 1974 roku jako aktualny mistrz Europy (w meczu finałowym Euro 72 ekipa niemiecka pokonała Związek Radziecki 3:0), drużyna prowadzona przez Helmuta Schöna zdobyła tytuł najlepszej drużyny na świecie pokonując Holendrów 2:1. O obliczu tamtego zespołu decydowali m.in. bramkarz Sepp Maier, obrońcy Franz Beckenbauer, Paul Breitner i Berti Vogts, pomocnik Wolfgang Overath i snajper Gerd Müller, który dwa lata wcześniej został królem strzelców mistrzostw Europy. W 1976 roku w Jugosławii Niemcy zostali wicemistrzami Europy po porażce w rzutach karnych z Czechosłowacją. Dwa lata później mundial w Argentynie zakończyli na ćwierćfinale. W 1980 roku Niemcy ponownie triumfowali w mistrzostwach Starego Kontynentu, a następnie trzy razy z rzędu grali w finale kolejnych mundiali (1982, 1986, 1990). Wygrali tylko w jednym, w 1990 roku, kiedy selekcjonerem był Beckenbauer. W tym okresie piłkarze niemieccy dwukrotnie jeszcze wzięli udział w europejskim czempionacie (1984, 1988). Występ w pierwszym z nich (turniej we Francji) zakończyli już po fazie grupowej. W drugim (będąc gospodarzem) dotarli do półfinału. W pierwszej połowie lat 90. reprezentacja, w której występowali już zawodnicy z byłej NRD zdobyła wicemistrzostwo (w 1992 roku) oraz mistrzostwo (w 1996) Europy. Dotarła również do ćwierćfinału mundialu 1994. Z piłkarzy urodzonych we Wschodnich Niemczech największą karierę zrobił w tamtym czasie obrońca Matthias Sammer, w 1996 roku wybrany na najlepszego piłkarza kontynentu. Po zwycięskich Mistrzostwach Europy 1996 rozpoczął się trwający blisko sześć lat kryzys reprezentacji. Z kadry zaczęli powoli odchodzić doświadczeni zawodnicy, debiutujący przed 1990 rokiem. W tym okresie zespół wyraźnie rozczarował kibiców, a na dwóch kolejnych turniejach: Mistrzostwach Świata 1998 Niemcy odpadli w ćwierćfinale, zaś dwa lata później na Mistrzostwach Europy 2000 Niemcy zanotowali jeden z najgorszych wyników w historii ponieważ nie zdołali wyjść z grupy zajmując ostatnie miejsce w grupie nie wygrywając żadnego meczu zdobywając zaledwie jeden punkt i jedną bramkę. Od początku XXI wieku drużyna zaczęła się odradzać. W 2002 roku reprezentacja Niemiec została wicemistrzami świata. W rozgrywkach o Puchar Konfederacji 2005 (próba generalna przed MŚ 2006) ekipa niemiecka będąca gospodarzem tej imprezy zajęła trzecie miejsce po zwycięstwie nad Meksykiem 4:3. Na Mundialu 2006 drużyna prowadzona przez Jürgena Klinsmanna zajęła trzecie miejsce wygrywając z Portugalią 3:1. Na Euro 2008 pod wodzą nowego już trenera, Joachima Löwa reprezentacja Niemiec dotarła do finału, gdzie przegrała z Hiszpanią 0:1. Na Mundialu 2010 w Republice Południowej Afryki drużyna Niemiec również zajęła 3. miejsce zwyciężając Urugwaj 3:2. Na Euro 2012 Niemcy odpadli w półfinale po porażce z Włochami 1:2. Dwa lata później na turnieju w Brazylii zostali mistrzami świata, pokonując w finale po dogrywce Argentynę 1:0. Na Euro 2016 Niemcy dotarły do półfinału, w którym przegrali z Francją 0:2. == Dzieje reprezentacji == === Lata 1984–1990 === Nowym selekcjonerem pierwszy raz w historii nie został asystent poprzedniego trenera kadry. Zamiast Ericha Ribbecka na opiekuna reprezentacji wybrano Franza Beckenbauera, w przeszłości uznanego piłkarza, który jednak nie miał żadnego doświadczenia w pracy szkoleniowej. Jego głównym zadaniem było, poprzez udany występ drużyny narodowej na Mundialu 1986, zmazanie niekorzystnego wrażenia po Euro 1984. ==== Wicemistrzostwo świata 1986 ==== Tuż przed mundialem Niemcy w spotkaniach towarzyskich pokonali Włochów (2:1), Brazylijczyków (2:0) i Holendrów (3:1). Beckenbauer wprowadził do kadry wielu nowych piłkarzy, pomijanych dotychczas przez swojego poprzednika. Jednak w pierwszych meczach na mistrzostwach główny faworyt do zdobycia Pucharu Świata zdaniem wielu obserwatorów zawiódł. Wymęczony (bramka w '85 minucie) remis z Urugwajem (1:1), szczęśliwe zwycięstwo nad Szkocją (2:1) i porażka z Danią (0:2) sprawiły, że Niemcy były o krok od zakończenia swojego udziału na fazie grupowej. Ostatecznie zajęły drugie miejsce i paradoksalnie miały więcej szczęścia od zwycięzców grupy Duńczyków, bowiem w drugiej rundzie trafiły nie na Hiszpanów (z którymi podopieczni Seppa Piontka przegrali 1:5), ale na znacznie niżej rozstawione Maroko (1:0). W tym i w kolejnym (z Meksykiem, 0:0, k. 4:1) spotkaniu według komentatorów zagrali znacznie poniżej swoich możliwości, a mimo to wygrali. Dopiero w półfinale z mistrzami Europy Francuzami odnieśli przekonujące zwycięstwo 2:0 i drugi raz z rzędu mogli szykować się do gry w finale imprezy. Tu spotkali się z prowadzonymi na boisku przez Diego Maradonę Argentyńczykami. Po '55 minutach przegrywali 0:2, ale po strzałach Karl-Heinza Rummenigge (31 lat, Inter Mediolan) i wprowadzonego w drugiej połowie Rudiego Völlera doprowadzili do remisu. Jednak na pięć minut przed zakończeniem spotkania Jorge Burruchaga zdecydował się na rajd z piłką z połowy boiska i nie zatrzymywany przez nikogo zdobył zwycięską dla Argentyny bramkę. W podstawowej jedenastce w ataku zamiast dwukrotnego laureata Złotej Piłki Karl-Heinza Rummenigge Beckenbauer wybierał najczęściej młodszego o pięć lat Rudiego Völlera (Werder Brema); pewne miejsce miał tylko doświadczony Klaus Allofs (30, 1. FC Köln). Obaj – Völler i Allofs – zdobyli w turnieju po dwa gole. W czasie spotkania selekcjoner, szczególnie, kiedy na tablicy świetlnej utrzymywał się niekorzystny dla Niemców wynik (w czterech spotkaniach pierwsi tracili bramkę), w miejsce jednego z obrońców wprowadzał trzeciego napastnika – Rummenigge lub Pierre’a Littbarskiego (26, 1. FC Köln). Skutkiem takich posunięć było zazwyczaj przeważenie szali zwycięstwa na swoją korzyść w końcówce meczu; aż czterokrotnie – w spotkaniach z Urugwajem, Marokiem, Francją i Argentyną, Niemcy zdobywali gola w ostatnich siedmiu minutach. To w czasie mundialu 1986 angielski napastnik Gary Lineker powiedział, że „Na boisku biega dwudziestu dwóch piłkarzy, a i tak zawsze zwyciężają Niemcy”. Podopieczni Beckenbauera sprawnie przechodzi od obrony do ataku, ponieważ dwóch nominalnych bocznych obrońców Thomas Berthold (22, Eintracht Frankfurt) i Hans-Peter Briegel (31, Hellas Verona), który wymieniał się pozycjami z Andreasem Brehme (26, 1. FC Kaiserslautern), występowało na skrzydłach w pomocy i w razie zagrożenia pod niemiecką bramką wracali i wspomagali defensywę. Berthold zaczął turniej jako obrońca i dopiero w drugiej rundzie został przesunięty do drugiej linii; odwrotny zabieg Beckenbauer zastosował w czasie mundialu 1990. Także pełniący obowiązki defensywnego pomocnika Norbert Eder (31, Bayern Monachium) aktywnie włączał się zarówno do akcji obronnych, jak i zaczepnych. Obecność Edera w kadrze była zresztą zdaniem niemieckich dziennikarzy dużą niespodzianką. Zastąpił on Guido Buchwalda (25, VfB Stuttgart), z którego Beckenbauer zrezygnował w przededniu mistrzostw. Przed turniejem miał na koncie tylko dwa mecze w reprezentacji, na mistrzostwach rozegrał pełne siedem, a potem już nigdy więcej nie wystąpił w drużynie narodowej. Selekcjoner, w przeszłości grający na pozycji ostatniego obrońcy, pozostał wierny ustawieniu z klasycznym libero. Najpierw był nim Klaus Augenthaler (29, Bayern), po dwu pierwszych meczach zmieniony przez bardziej doświadczonego Ditmara Jakobsa (33, Hamburger SV). Rezerwowemu bramkarzowi Uli Steinowi (32, HSV) nie podobała się rola zmiennika Haralda Schumachera i głośno krytykował zarówno zawodnika 1. FC Köln, jak i selekcjonera, którego w jednym z wywiadów nazwał „suppenkasper” (dosł. „zupny bufon”, nawiązał do reklamowania przez Beckenbauera zupek w proszku w latach 60.). Stein jeszcze w czasie trwania mistrzostw został odesłany do domu. Tymczasem Schumacher (32), który w ćwierćfinałowym spotkaniu z Meksykiem obronił dwa rzuty karne, uważany był za jeden z najpe