World Athletics bierze się za „transfery” lekkoatletów do Turcji. 11 wniosków o zmianę obywatelstwa odrzuconych

Komisja ds. Weryfikowania Zmian Narodowości przy World Athletics (World Athletics Nationality Review Panel) odrzuciła wszystkie wnioski jedenastu gwiazd światowej lekkiej atletyki, z mistrzami olimpijskimi i medalistami mistrzostw świata, którzy chcieli zmienić swoje obywatelstwo na tureckie. Rząd Turcji poprzez jeden z klubów przeprowadzał rekrutację wśród czołowych lekkoatletów świata, m.in. z Jamajki, Kenii czy Rosji, obiecując lukratywne kontrakty w zamian za zmianę obywatelstwa i walkę o medale olimpijskie w Los Angeles 2028 r. już dla Turcji. Uzasadniając swoją decyzję Komisja uznała, że zgoda w tych przypadkach naruszałaby i podważała wymogi i przepisy będące podstawą dokonywania zmian narodowości, stosowanych w tym wypadku przez World Athletics. Komisja stwierdziła, że wnioski były częścią skoordynowanej strategii rekrutacyjnej prowadzonej przez rząd Turcji, działający za pośrednictwem klubu w całości należącego do rządu i finansowanego przez rząd, mającej na celu przyciągnięcie zagranicznych sportowców poprzez lukratywne kontrakty . Celem tej strategii było ułatwienie transferów, kupienia lojalności i skłonienie danych sportowców do reprezentowania Turcji w zawodach międzynarodowych w kolejnych latach, w tym na Igrzyskach Olimpijskich w Los Angeles w 2028 roku. Brigit Kosgei wygrywając maraton Abu Dhabi w 2023 r. Turczynką nie zostanie w najbliższym czasie. Biorąc pod uwagę wspólne cechy wszystkich wniosków, komisja dokonała ich łącznej oceny i stwierdziła, że takie podejście jest niezgodne z podstawowymi zasadami regulaminu. Zasady te mają na celu ochronę wiarygodności zawodów międzynarodowych, zachęcenie federacji członkowskich do inwestowania w rozwój krajowych talentów oraz utrzymanie wiary sportowców, że reprezentacje narodowe nie są tworzone głównie w drodze rekrutacji zewnętrznej. W wyniku podjętych decyzji sportowcy (wskazani poniżej) nie mogą reprezentować Turcji w zawodach międzynarodowych ani innych istotnych wydarzeniach. Komisja podkreśla przy tym, że nie uniemożliwia tym sportowcom udziału w jednodniowych mityngach lub biegach ulicznych w charakterze prywatnym lub klubowym, ani zamieszkania i trenowania w Turcji. The World Athletics Nationality Review Panel has today refused the applications of 11 athletes seeking to transfer their allegiance to Türkiye. Full press release https://t.co/TxlnT5dvdO pic.twitter.com/sou4KZXXAH — World Athletics (@WorldAthletics) April 16, 2026 Przepisy World Athletics dotyczące zmiany narodowości są uregulowane przez warunki, które musi spełnić sportowiec, aby reprezentować Federację będącą częścią World Athletics, by wreszcie móc startować w zawodach międzynarodowych (takich jak mistrzostwa świata czy igrzyska olimpijskie). Chociaż obywatelstwo jest punktem wyjścia, stosowane są dodatkowe kryteria, aby zapewnić autentyczną więź między sportowcem a krajem, który reprezentuje, oraz chronić integralność, wiarygodność i rozwój sportu na całym świecie. Osoby, których wnioski o zmianę obywatelstwa na tureckie zostały odrzucone, to: Catherine Relin (Selin Can) Amanang’ole (Kenia) – brązowa medalistka Ulicznych Mistrzostw Świata w Rydze 2023 r. w półmaratonie i czwarta zawodniczka mistrzostw Ameryki Północnej w półmaratonie w Buenos Aires 2022 r. 23-letnia biegaczka o rekordach 30:07,42 na 10000 m (Eugene 2024), 1:05:39 w półmaratonie (Barcelona 2023) i 2:20:34 w maratonie (Abu Dhabi 2024), w tym sezonie startowała dwa razy – 14 lutego w przełajach na 10 km w Eldoret (33:51) i 15 marca w półmaratonie w Szanghaju (1:07:02), gdzie przegrała pierwsze miejsce o 1 sekundę z Etiopką Asmarech Anley. Brian Kibor (Kenia) z rekordami życiowymi 27:29,38 na 10 000 m (w 2025 r.), 14:00 na 5 km (w 2021 r. w Lille), 27:05 na 10 km (Castellón 2025) i 58:39 w półmaratonie (Walencja 2025). W tym roku zdążył przebiec już trzy „połówki” w czasie 1:00:49, 1:00:09 i 1:05:28. Brigid Kosgei (KEN) – była rekordzistka świata w maratonie (2:14:04 z 2019 r. w Chicago) i wicemistrzyni olimpijska z Tokio (2:27:36), z rekordami życiowymi 15:09 na 5 km (po drodze w biegu na 15 km), 30:58 na 10 km i 1:04:49 w półmaratonie (z 2020 r.). W tym roku wygrała maraton w Tokio z czasem 2:14:29, a w poprzednim sezonie była na podium maratonów w Szanghaju, Sydney i Hamburgu. Ronald Kwemoi (KEN) – wicemistrz olimpijski na 5000 m z Paryża, siódmy zawodnik mistrzostw świata 2019 r. na 1500 m i brązowy medalista mistrzostw Afryki w 2014 r. W 2013 r. brał udział w mistrzostwach świata w przełajach w Bydgoszczy, gdzie ekipa juniorów z nim w składzie zdobyła srebro (on sam był 9. z czasem 21:58 na około 8 km). Jego rekordy życiowe to 3:28,81 na 1500 m (rekord świata juniorów z 2014 r.), 7:28,73 na 3000 m, 13:02,56 na 5000 m i 27:16 na 10 km. W ubiegłym sezonie startował niewiele (5 razy na bieżni), a ostatni jego występ był 1 czerwca 2025 r. Sofia Jakuszyna (Rosja). 20-letnia Rosjanka startuje ostatnio w USA, zarówno w siedmioboju i pięcioboju halowym, jak i w poszczególnych konkurencjach indywidualnie. Rosjanka wspiera też dość często uczelniane sztafety Texasu. W siedmioboju posiada rekord Rosji w kategorii U18 (6101 pkt. z 2023 r. w Moskwie) i rekord świata juniorek (U20) w pięcioboju halowym (4556 pkt. z 2025 r. w College Station w USA). W siedmioboju startując w ubiegłym roku w Stanach Zjednoczonych uzbierała 6260 pkt. Nelvin (Can) Jepkemboi (Kenia) – 24-letnia biegaczka nie ma większych sukcesów międzynarodowych, ale jej rekordy życiowe są bardzo obiecujące. 29:45 na 10 km z lutego 2026 r. w Castellón, gdzie zajęła 2. miejsce, 14:48 na 5 km (z 2024 r. w Lille) i z 1:11:09 w półmaratonie. Favour Ofili (Nigeria) była szósta na igrzyskach w Paryżu na 200 m, czwarta z nigeryjską sztafetą na MŚ w 2022 r., zdobywała też medale w kategoriach juniorskich (brąz na 200 m i dwa w sztafetach). Jej rekordy życiowe (7,14 na 60 m w hali, 10,87 na 100 m, 21,96 na 200 m i 51,49 na 400 m) to naprawdę szybkie bieganie, szczególnie jako podpora sztafet. Jej zmianę obyuwatelstwa torpedowała od jakiegoś czasu Federacja Lekkiej Atletyki w Nigerii. Wayne Pinnock (Jamajka) – to wicemistrz olimpijski z 2024 r. w Paryżu, wicemistrz świata z 2022 r. i halowy wicemistrz świata z 2025 r. (8,29) w skoku w dal (rekord życiowy 8,54 na stadionie i 8,40 w hali – wyrównany rekord kraju). W sezonie 2026 nie startował. Jaydon Hibbert (Jamajka) – czwarty zawodnik igrzysk olimpijskich w Paryżu w trójskoku (17,61), dwukrotny medalista mistrzostw świata juniorów (złoto w 2022 r. i srebro w 2021 r.) z rekordem świata juniorów (17,87 m z wiatrem +1,3 m/s) i 17,54 w hali w Albuquerque w 2023 r.(halowy rekord świata juniorów). Od dwóch lat nie startował (opuścił sezon 2025 i jak dotąd tegoroczny). Rajindra Campbell (Jamajka) – brązowy medalista olimpijski z Paryża w pchnięciu kulą (rekord życiowy będący rekordem kraju to 22,31), w tym roku był m.in. drugi na mityngu halowym w Madrycie (21,94), nieźle rzuca też dyskiem (58,73). Rojé Stona ( Jamajka) – mistrz olimpijski w rzucie dyskiem z 2024 r. w Paryżu, który rekord życiowy uzyskał kilka dni temu w słynnej Ramonie w Oklahomie w USA (70,66). Wcześniej w tym roku był 3. w Melbourne z 64,60. Źródło: WorldAthletics.org