El Clásico (pol. Klasyk) == Kluby == == Historia == Od początku rozgrywek piłkarskich w Hiszpanii oba zespoły postrzegane były jako reprezentanci swoich regionów – Katalonii i Kastylii. Rywalizacja obu zespołów miała podłoże polityczne i kulturowe. Podczas dyktatury gen. Miguela Primo de Rivery, a zwłaszcza Francisco Franco Katalończycy doświadczali represji, tłumiono ich tożsamość i dążenia do niepodległości. Nadawanie katalońskich imion i używanie katalońskiego języka było zakazane. Z czasem El Clásico zaczęło być postrzegane jako rywalizacja reprezentującej katalońskie dążenia niepodległościowe (patrz motto més que un club) Barcelony oraz związanego z hiszpańskim centralizmem Realu. Podczas hiszpańskiej wojny domowej prezydent Barcelony, Josep Sunyol, zginął z rąk zwolenników Franco. W latach 50. Alfredo Di Stéfano grał początkowo w FC Barcelonie (nie wystąpił jednak w oficjalnym meczu), a następnie przeszedł do Realu Madryt. Okoliczności tego transferu nie są do końca jasne, jednak Argentyńczyk poprowadził królewski klub do największych sukcesów w historii i jest uznawany za jednego z najlepszych piłkarzy swoich czasów. Jednym z najbardziej pamiętanych wydarzeń związanym z rywalizacją dwóch najbardziej utytułowanych klubów Primera División był transfer Luísa Figo. Portugalski skrzydłowy, będąc czołową postacią Dumy Katalonii i kapitanem drużyny, zdecydował się na transfer do największego rywala. Publiczne zapewnianie o lojalności w stosunku do katalońskiego klubu, a potem podpisanie wysokiego kontraktu w Realu Madryt wywołały wściekłość wśród culés, kibiców Barcelony. Figo stał się w Katalonii wrogiem publicznym numer 1, a podczas jego pierwszego meczu w barwach madryckiego klubu na Camp Nou na boisko z trybun poleciały butelki, telefony komórkowe, a nawet głowa świni. Podczas meczu odbywającego się 10 kwietnia 2010 r. kibice i zawodnicy uczcili minutą ciszy ofiary katastrofy polskiego Tu-154M w Smoleńsku. Ponadto piłkarze Realu Madryt, solidaryzując się z bramkarzem drużyny, Jerzym Dudkiem, założyli czarne opaski. Okres, w którym Klasyki wywoływały szczególnie duże napięcie, to kwiecień i maj 2011 r. Między 16 kwietnia a 3 maja, Barça i Real Madryt spotkały się wtedy aż czterokrotnie. W meczu ligowym na Santiago Bernabéu padł remis 1:1, w finale Copa del Rey, po dogrywce, zwyciężył klub z Madrytu, natomiast w Champions League FC Barcelona wygrała pierwszy mecz 2:0, a po remisie 1:1 w rewanżu awansowała do finału rozgrywek. Zaciętym meczom towarzyszyły m.in. utarczki słowne pomiędzy ówczesnymi trenerami obu zespołów (Guardiolą i Mourinho) na konferencjach prasowych. == Mecze ligowe == === 1928–1936 === W latach 1936–1939 z powodu wojny domowej nie rozgrywano meczów ligowych. === 1939–1950 === === 1950–1960 === === 1960–1970 === === 1970–1980 === === 1980–1990 === === 1990–2000 === === 2000–2010 === === 2010–2020 === === 2020–2030 === == Bilans spotkań == === Wszystkie oficjalne mecze === Stan na 11 stycznia 2026 === Mecze ligowe === Stan na 11 stycznia 2026 == Najlepsi strzelcy == Stan na 11 stycznia 2026 Pogrubioną czcionką oznaczeni są zawodnicy, którzy nadal grają w Realu lub Barcelonie. == Przypisy ==