Brindisi ([brˈindizɪ], łac. Brundisium, stgr. Βρεντέσιον, mesapijskie Brention) – miasto portowe i gmina we Włoszech, w regionie Apulia, w prowincji Brindisi. Nazwa miasta prawdopodobnie pochodzi od mesapijskiego słowa brention, co znaczy „głowa jelenia” i zdaje się odnosić do naturalnego kształtu portu miasta, przypominającego głowę tego zwierzęcia. Od starożytnej nazwy miasta pochodzi określenie brązu. Dzięki portowi Brindisi już w starożytności stało się ważnym punktem przeładunkowym. Było i jest ważnym punktem na śródziemnomorskich szlakach handlowych prowadzących z Zachodu na Wschód. W starożytności było ośrodkiem metalurgii. Ważny ośrodek przemysłu zwłaszcza chemicznego i energetycznego oraz rolnictwa. == Geografia == Brindisi położone na Półwyspie Salentyńskim, czyli obcasie „włoskiego buta”, jest naturalnym portem, którego wlot jest wciśnięty w głąb wybrzeża Adriatyku Apulii. W zewnętrznej części portu znajdują się wyspy Pedagna tworzące mały archipelag – baza ONZ zbudowana w czasie interwencji w Bośni – obecnie nieużywana do celów wojskowych. Terytorium wokół Brindisi charakteryzuje się dużym obszarem płaskim, w którym pojawiają wapienie i piaszczyste osady pochodzenia morskiego, głębiej znajdują się gliny plejstoceńskie, dalej z karbonu, mezozoicznych wapieni i konglomerat gleb osadowych typu fossa bradanica. Rozwój szczególnie intensywnego rolnictwa spowodował zwiększenie wykorzystania zasobów wodnych. W trzydziestu latach odniesienia (1961–1990), średnia temperatura w najchłodniejszym miesiącu styczniu wynosi około +9,5 °C, a najgorętszym miesiącu, sierpniu wynosi około +25 °C. Średnie roczne opady wynoszą mniej niż 600 mm, z czego najmniejszy poziom przypada na wiosnę i lato, a najwyższy osiąga w okresie jesienno-zimowym. Gminy sąsiadujące: Carovigno, Cellino San Marco, Latiano, Mesagne, San Donaci, San Pietro Vernotico, San Vito dei Normanni. == Historia == Brindisi zostało zasiedlone przed rzymską ekspansją prawdopodobnie przez Ilirów. Rzymianie nazwali je Brundisium. Na cyplu Punta le Terrare, znajdującym się w porcie zewnętrznym miasta, odkryto osadnictwo z epoki brązu (XVI w. p.n.e.): grupę chałup chronioną przez kopiec kamieni, fragmenty ceramiki mykeńskiej. Herodot sam mówi o mykeńskim pochodzeniu tej populacji. Na nekropoli Tor Pisana (na południe od historycznej starówki Brindisi) znaleziono wazy z pierwszej połowy VII wieku p.n.e. Brindisi czasów messapijskich utrzymywało intensywne stosunki handlowe z populacjami greckimi po drugiej stronie Adriatyku i Morza Egejskiego (relacje te są obecnie udokumentowane licznymi znaleziskami archeologicznymi) w przeciwieństwie do pobliskiego Tarentu. W 267 p.n.e. (według innych źródeł w 245 p.n.e.) Rzymianie podbili miasto i nazwali Brundisium. Po wojnach punickich z Kartaginą miasto stało się jednym z centrów rzymskiej floty wojennej i handlu. Via Appia, rzymska główna droga militarna, została przedłużona z Kapui do Brundisium i prowadziła bezpośrednio do lokalnego portu. Druga droga do Rzymu to Via Traiana. W czasie imperium rzymskiego miasto liczyło około 100 000 mieszkańców i było głównym miastem na kierunku do Grecji. Swego czasu Brindisi stanowiło kulturalne rozdroże między Grecją a Rzymem. Miasto jest miejscem urodzenia poety i dramaturga Pakuwiusza. Cyceron przebywał tu na wygnaniu jako gość mecenasa Marcusa Laeniusa Flaccusa o czym pisał w Lettere Brindisine. Przebywał tu również Horacy wraz z Gaiuszem Cilniuszem Mecenasem. W roku 49 p.n.e. miasto było oblegane przez Juliusza Cezara, zaatakowano je jeszcze w latach 42 i 40 p.n.e. Stąd ruszały łodzie Juliusza Cezara i Oktawiana na podbój Egiptu. 21 września 19 p.n.e. zmarł tutaj zaraz po przybyciu z Grecji poeta Wergiliusz. Na przełomie 19/20 n.e. Agrypina Starsza przybiła do brzegu z prochami zmarłego w Antiochii Germanika, gdzie oczekiwali jej przybycia „zaufani przyjaciele i wielu starych wojowników, którzy służyli pod Germanicusem, także liczni ludzie z sąsiednich miast, którzy go nie znali, częściowo w przekonaniu, że jest to ich obowiązek wobec cesarza, większość jako zwykli sympatycy”. Po pomyślnym okresie panowania rzymskiego Brindisi zdobyli Ostrogoci, potem w VI wieku zostało zajęte przez Cesarstwo Bizantyńskie, a w 674 roku zostało zniszczone przez Longobardów pod przewodnictwem Romualda I, ale zostało odbudowane dzięki swojemu wyjątkowo korzystnemu położeniu do budowy portu. W latach 840–870 należało do islamskiego emiratu. W 1071 r. zostało zdobyte przez Normanów. Wiek XII oraz XIII pod panowaniem cesarzy Hohenstaufów był dla Brindisi złotym okresem. Dzięki położeniu, miastu udało się odzyskać część blasku przeszłości. W okresie wypraw krzyżowych było uprzywilejowanym portem do Ziemi Świętej. Na istotne znaczenie miasta w tym okresie wskazuje fakt, że cesarz Fryderyk II Hohenstauf 9 listopada 1225 wziął w tutejszej katedrze ślub z Jolantą Jerozolimską, zostając dziedzicem korony Jerozolimy, oraz wykorzystał port w Brindisi, w 1227 wyprawiając się na szóstą krucjatę. W drugiej połowie XIII wieku Karol I Andegaweński rozbudował port i wzmocnił umocnienia. Miasto dotknięte silnie zarazą w 1348 odzyskało pomału starożytną wielkość populacji ze względu na znaczne migracje Słowian, Albańczyków i Greków, którzy przybyli z zagranicy. W 1456 przeżyło trzęsienie ziemi. W latach 1496–1509 Brindisi należało do Republiki Weneckiej, a następnie przeszło pod panowanie Hiszpanii. Za czasów panowania wicekróla rozpoczął się długi okres upadku, wraz ze stopniowym, nadmiernym obciążeniem portu. Kolejne rządy Burbonów były okresem rozwoju gospodarczego. W 1775 Ferdynand IV Burbon reaktywował kanał łączący port wewnętrzny, bagna przylegające do miasta zostały zmeliorowane. Zjednoczenie Włoch w 1860 i otwarcie Kanału Sueskiego w 1869 roku, dało miastu nowy impuls, co pozwoliło mu stać się preferowanym terminalem i ważnym ośrodkiem handlowym z wielkimi byłymi koloniami brytyjskimi. Podczas II wojny światowej Brindisi było siedzibą Dowództwa Sił Sojuszniczych w południowej części Adriatyku, nabyło znaczne znaczenie strategiczne. Od września 1943 do lutego 1944 roku, po ucieczce Wiktora Emanuela III z Rzymu, oferując schronienie dla całej dynastii miasto staje się w efekcie stolicą Włoch. Od 22 grudnia 1943 na lotnisku Campo Casale koło Brindisi stacjonowała 1586 Eskadra Specjalnego Przeznaczenia. Z tego lotniska startowały samoloty bombowe (Handley Page Halifax i Consolidated B-24 Liberator) zaopatrujące powstanie warszawskie, jak i inne oddziały Armii Krajowej w ramach SOE w broń, amunicję i środki opatrunkowe. Po przekształceniu 1586 ESP w polski 301 Dywizjon bombowy – stacjonował on tam również w okresie 7 listopada 1944 – 4 kwietnia 1945. W 1994 założono w Brindisi bazę logistyczną ONZ, która jest głównie odpowiedzialna za koordynację i wspieranie misji pokojowych „niebieskich hełmów”. == Komunikacja == Terminal promów do Durrës w Albanii, jak również do Igoumenitsa i Patras w Grecji oraz do Turcji. Międzynarodowy port lotniczy Brindisi „Papola Casale” jest położony 6 kilometrów na północ od miasta. == Port == Port w Brindisi zawsze był centrum handlu z Grecją i Wschodem, zawsze powiększał majątek miasta. Dzisiaj jest portem turystycznym, handlowym, przemysłowym, przeładunkowym (węgiel, olej opałowy, gaz ziemny, chemikalia), jednym z najważniejszych na Morzu Adriatyckim. Port składa się z trzech części: port zewnętrzny, średni, wewnętrzny zawierający nabrzeże Costa Morena o długości 1170 m, głębokości 14 metrów, plac o powierzchni 300.000 metrów kwadratowych. Wzdłuż Costa Morena znajduje się system, taśmociągów i rurociągów do przeładunku towarów przeznaczonych dla elektrowni na południu i północy Brindisi. 270 m nabrzeża przystosowano dla cumowania współczesnych pięciu statków typu ro-ro. == Zabytki i interesujące miejsca == Miasto Brindisi ma interesujące zabytki starożytności, które dotrwały do czasów współczesnych. === Architektura sakralna === Kościół św. Benedykta, zbudowany w 1090 dla Benedyktynek. Dzwonnica jest w czystym stylu romańskim. Najpiękniejszy romański klasztor z XI wieku. Kościół San Giovanni al Sepolcro – sięga prawdopodobnie początku XII wieku, wewnątrz na ścianach ślady fresków. Na szczególną uwagę zasługuje portal zwieńczony gankiem z ozdobami. Katedra zbudowana w stylu romańskim między XI i XII wieku. Na podłodze mozaika (XII w.). Kościół Świętej Trójcy i Saint Lucia z końca XII w. Z tego okresu zachowały się freski w krypcie, został przebudowany w późniejszych wiekach. Kościół Chrystusowy, ukończony około 1232. Romańska fasada z dużymi oknami. Wewnątrz są dwie drewniane rzeźby: krucyfiks i Matki Boskiej z Dzieciątkiem, francuska rzeźba gotycka z XIII wieku. Kościół św. Pawła, rzadkim przykładem architektury gotyckiej w Apulii, został zbudowany na początku XIV wieku. Zachowane wyróżniające się barokowe ołtarze. kościół Santa Maria del Casale poza miastem, przykład przejścia od stylu gotyckiego do architektury romańskiej, został zbudowany około 1300 roku. Wewnątrz można podziwiać freski z XIV wieku. kościół Santa Maria degli Angeli został zbudowany w 1609 roku z inicjatywy San Lorenzo dla Klarysek w Brindisi. kościół św. Teresy, zbudowany w 1671 roku jest typowym przykładem architektury barokowej. fasada i dzwonnica katedry, z końca XVIII wieku, budynek został odbudowany po trzęsieniu ziemi w 1743. === Architektura świecka === starożytny akwedukt zasilający fontanny. rzymskie kolumny kończące drogę Via Appia z Rzymu. Były zawsze symbolem miasta Brindisi, punktem orientacyjnym dla starożytnych żeglarzy. Zostały wybudowane z prokonezyjskiego marmuru prawdopodobnie w II wieku n.e. (lub nowsze). Fontanna Tancredi, na Via Appia, zbudowana lub odbudowana przez Tankreda Sycylijskiego, ostatniego króla Normanów w 1192, z okazji ślubu syna Rogera III Sycylijskiego i Ireny Angeliny. Portyk Templariuszy, loggia najstarszego Pałacu Biskupów, zbudowana w XIII wieku, a dziś wejście do muzeum Ribezzo. Balkon Pałacu Balsamo jest faktycznie balkonem na wspornikach w budynku z