Benetton, Benetton Formula Ltd. – brytyjsko-włoski zespół i konstruktor Formuły 1, powstały w lutym 1986 roku na bazie zespołu Toleman, założonego w 1977 roku przez Teda Tolemana. W piętnastoletniej historii startów zespół wywalczył dwa tytuły mistrzowskie kierowców (wszystkie zdobyte przez Michaela Schumachera w sezonach 1994 i 1995) i jeden tytuł mistrzowski konstruktorów (wywalczony w 1995). Od początku działalności zespołem kierowało przedsiębiorstwo Benetton Group, w skład którego wchodziła rodzina Benettonów. 16 marca 2000 ekipę wykupiło Renault, które w sezonach 2000–2001 używało jeszcze starej nazwy, by przed sezonem 2002 zmienić nazwę na Renault F1 Team. W latach 1988–1998 prezesem zespołu był Alessandro Benetton. == Historia == === Początki === W latach 80. firma Benetton Group, założona w 1965 roku przez Luciano Benettona, wraz z trojgiem jego rodzeństwa – Giulianą, Carlo i Gilberto, szukała sposobów na rozreklamowanie swoich produktów. W tym czasie, były kierowca Nanni Galli, sprowadzający dla firmy wełnę zasugerował, aby Benetton zaangażował się w Formułę 1, będąc sponsorem jednej z ekip. W sezonie 1983, Benetton został sponsorem Tyrrella, w którym jednym z kierowców był Amerykanin Danny Sullivan. W ten sposób koncern chciał wypromować swoją markę w Stanach Zjednoczonych. Choć współpraca z brytyjską stajnią była dobra, to na sezon 1984 zdecydowano się sponsorować fabryczną stajnię Alfa Romeo, ponieważ w niej jeździł Eddie Cheever. W tym samym czasie Benetton otworzył 600 sklepów w Stanach Zjednoczonych i chciał większej reklamy w tym kraju. Inwestycje Benettona nie były jednak wystarczające, aby zespół był konkurencyjny i po sezonie 1985 zakończyli współpracę. Po tym sezonie, również i zespół postanowił wycofać się z Formuły 1. W trakcie sponsoringu z Alfą Romeo, Benetton doszedł do wniosku, że jeśli chcą mieć większą kontrolę to muszą posiadać zespół. W maju 1985 roku, zespół Toleman, będący w trudnej sytuacji finansowej, podpisał z włoskim koncernem trzyletni kontrakt sponsorski. Brytyjski zespół nie mógł uczestniczyć w trzech pierwszych wyścigach sezonu 1985, ponieważ nie posiadali kontraktu na dostawy opon, po wycofaniu się Michelin i odmówieniu Goodyeara i Pirelli. Po wycofaniu się ekipy Spirit Racing z powodu problemów finansowych, Toleman postanowił wykupić kontrakt na dostawy opon Pirelli, co pozwoliło zespołowi na kontynuację startów. Pod koniec roku, koncern postanowił kupić zespół i przemianował go na Benetton Formula. Benetton rozpoczął działalność jako zespół w lutym 1986. === Formuła 1 === ==== 1986–1987: Początek ==== Na sezon 1986, Toleman przygotował samochód TG186, który został przemieniony na Benetton B186, po zmianie właściciela. Zmieniono również jednostkę napędową – silniki Hart, które używane były w samochodach Tolemana zostały zastąpione silnikami BMW. Benetton pozostawił Teo Fabiego w składzie kierowców, natomiast drugim kierowcą zespołu został Gerhard Berger, wcześniej reprezentujący Arrowsa. Przez cały sezon, samochód B186 zademonstrował swoje tempo. Berger zdobył pierwsze podium, zajmując trzecią pozycję w Grand Prix San Marino, a także pierwszą wygraną podczas Grand Prix Meksyku. W trakcie sezonu, Fabi zdobył również dwa pierwsze pola startowe, w Austrii i we Włoszech. Mimo imponującego tempa, samochód był zawodny. Kierowcy łącznie dziewiętnaście razy nie dojechali do mety, w tym Fabi ośmiokrotnie z rzędu nie dojechał do mety. Pierwszy sezon dla Benettona zakończył się zdobyciem szóstej pozycji, zdobywając w sumie dziewiętnaście punktów. Po sezonie, Gerhard Berger przeniósł się do Ferrari, a jego kokpit przejął były partner zespołowy Austriaka z Arrowsa, Thierry Boutsen. Przed rozpoczęciem sezonu 1987, BMW ograniczyło swoją działalność w Formule 1, dostarczając swoje jednostki wyłącznie ekipie Brabham. Stajnia pozyskała silniki Ford, po tym kiedy z rywalizacji wycofała się ekipa Haas Lola. Początkowo model B187 z powodu problemów z silnikiem rzadko kończył wyścigi, zbierając do Grand Prix Niemiec zaledwie pięć punktów. Po zmniejszeniu efektów turbodoładowania w jednostce Forda, kierowcy zaczęli częściej zdobywać punkty i zdobyli dwa trzecie miejsca, w Austrii i Australii. Benetton zakończył sezon na piątej pozycji z 28 punktami. ==== 1988–1990: Progres ==== Przed sezonem 1988, Teo Fabi został zastąpiony przez Alessandro Nanniniego, startującego do tej pory dla Minardi. To spowodowało, że Fabi pożegnał się z Formułą 1 i powrócił do startów w serii CART. Samochód B188 był ulepszeniem poprzednika, w przeciwieństwie do ubiegłego roku mniej miał nieukończonych wyścigów, w dodatku kierowcy stajni stanęli siedmiokrotnie na trzecim stopniu podium. Podczas Grand Prix Belgii, Boutsen i Nannini zajęli odpowiednio trzecie i czwarte miejsce, jednak po zakończeniu sezonu zostali wykluczeni z wyniku wyścigu, ze względu na nieregulaminowy przepływ paliwa. W klasyfikacji konstruktorów, Benetton zajął trzecią pozycję z dorobkiem 39 punktów. Po sezonie, Thierry Boutsen zastąpił Nigela Mansella w Williamsie, a miejsce Belga w Benettonie zajął debiutant Johnny Herbert. Przed startem sezonu 1989 zespół miał kłopoty z silnikiem – nowa jednostka napędowa do modelu B189 nie była gotowa na rozpoczęcie sezonu, a zeszłoroczny silnik nie pasował do samochodu. Zespół nie miał więc wyboru i kontynuował używanie modelu B188, który nadal był konkurencyjny, a Nannini zajął trzecią pozycję w wyścigu o Grand Prix San Marino. Przed rozpoczęciem startów Herberta w Formule 1, Brytyjczyk miał poważny wypadek podczas wyścigu Formuły 3000 na torze Brands Hatch, doznając poważnych obrażeń obu nóg. Mimo dobrej czwartej pozycji w swoim pierwszym wyścigu, Herbert po niezakwalifikowaniu się do Grand Prix Kanady został zastąpiony przez kierowcę testowego McLarena i również debiutanta, Emanuele Pirro. Model B189 był już gotowy do startu w Grand Prix Francji. Alessandro Nannini wygrał wyścig o Grand Prix Japonii, korzystając na dyskwalifikacji Ayrtona Senny z wyścigu. Było to pierwsze zwycięstwo Benettona od 1986 roku. Pirro tylko w Grand Prix Australii zdobył punkty, dojeżdżając na piątej pozycji. Cały sezon zespół zakończył na czwartej pozycji, zdobywając tyle samo punktów co rok wcześniej. Sezon 1990 przyniósł zmianę kierownictwa zespołu – nowym szefem zespołu został Flavio Briatore, wybrany przez rodzinę Benetton. Ponadto zmieniono drugiego kierowcę – nowym partnerem zespołowym Nanniniego został Nelson Piquet, który opuścił Lotusa. Benetton używał zmodyfikowanej wersji modelu B189 w pierwszych dwóch wyścigach, a od Grand Prix San Marino zaczęto korzystać z samochodu B190. Rok ten był jak najbardziej udany – Piquet zwyciężył w dwóch ostatnich wyścigach sezonu, a reprezentanci brytyjskiej stajni zdobyli jeszcze sześć miejsc na podium. Przed wyścigiem o Grand Prix Japonii zespół znalazł się w nieciekawej sytuacji. Tydzień po Grand Prix Hiszpanii, Alessandro Nannini brał udział w wypadku śmigłowca, w którym jego ramię zostało dotkliwie zranione. Choć udało się uratować prawą rękę, kontuzja spowodowała zakończenie kariery Włocha w Formule 1. Jego kokpit przejął Roberto Moreno, który startował dla ekipy EuroBrun, która jednak postanowiła wycofać się z serii przed wyścigiem na torze Suzuka. Wyścig w Japonii był najlepszym wyścigiem dla zespołu, zapewniając pierwszy dublet dla Benettona, a także pierwsze i jedyne podium w karierze dla Brazylijczyka. Benetton zakończył zmagania na trzeciej pozycji z liczbą 71 punktów. ==== 1991–1993: Pierwsze lata Schumachera ==== W sezonie 1991, Benetton pozyskał nowego sponsora w postaci marki papierosów Camel, które wcześniej znajdowały się w samochodach Lotusa. Sezon ten był mniej udany dla Benettona. Ulepszony model B190B używany był w pierwszych dwóch wyścigach sezonu, a od Grand Prix San Marino używano samochodu B191. Piquet wygrał wyścig o Grand Prix Kanady po tym, jak Nigel Mansell wycofał się z wyścigu na ostatnim okrążeniu. Brazylijczyk zdobył dodatkowo dwa trzecie miejsca (w USA i Belgii) i były to jedyne podia zdobyte przez zespół. W trakcie sezonu, zespół poszukiwał młodego kierowcy, z perspektywą na przyszłość. Po wyścigu na torze Circuit de Spa-Francorchamps, Benetton postanowił zatrudnić Michaela Schumachera po jednorazowym starcie dla ekipy Jordan Grand Prix, zajmując miejsce Moreno. Jordan złożył w brytyjskim sądzie wniosek o niedopuszczenie Schumachera do ścigania się w Benettonie, jednak sąd orzekł na korzyść ekipy kierowanej przez Flavio Briatore. W trakcie sezonu, 35% udziałów w zespole zostało sprzedanych Tom Walkinshaw Racing, wobec czego do zespołu dołączyli Tom Walkinshaw i Ross Brawn. Benetton zakończył sezon na czwartej pozycji, zdobywając 38,5 punktu. Przed sezonem 1992, Benetton przeniósł swoją siedzibę z Witney do nowej fabryki w Enstone. Piquet postanowił zakończyć swoje starty w Formule 1 i został zastąpiony przez dotychczasowego kierowcę Brabhama, Martina Brundle. W pierwszych trzech wyścigach, zespół używał zmodyfikowanego samochodu B191, w których Schumacher zdobył dwa trzecie miejsca. Model B192 dał kierowcom jedenaście miejsc na podium, w tym zwycięstwo Niemca podczas Grand Prix Belgii 1992, dla którego to było pierwsze zwycięstwo w karierze niemieckiego kierowcy. Benetton zakończył sezon na trzecim miejscu z liczbą 91 punktów. Po sezonie, Brundle niespodziewanie został zastąpiony przez Riccardo Patrese, który opuścił zespół Williams. Benetton B193 był równie konkurencyjny co poprzednik, zdobywając dziesięć miejsc na podium, w tym wygrana Schumachera w Grand Prix Portugalii. W klasyfikacji konstruktorów, Benetton zajął ponownie trzecie miejsce, zdobywając 72 punkty. Pomimo tych imponujących rezultatów i poprawy wyników zespołu, zespół nie był w stanie zapewnić Niemcowi samochodu do rywalizacji o mistrzostwo świata, a sezony 1992 i 1993 zdominowane były przez Williamsa. ==== 1994–1995: Mistrzowskie lata ==== Po sezonie 1993, Camel przestał być tytularnym sponsorem Benettona, a jego miejsce zajęła japońska marka papierosów Mild Seven