Richard Hugh Blackmore (ur. 14 kwietnia 1945 w Weston-super-Mare) – brytyjski gitarzysta, współtwórca zespołów Deep Purple, Rainbow oraz Blackmore’s Night. W 2003 został sklasyfikowany na 55. miejscu listy 100 najlepszych gitarzystów wszech czasów magazynu Rolling Stone. W 2004 znalazł się na 16. miejscu listy 100 najlepszych gitarzystów heavymetalowych wszech czasów magazynu Guitar World. == Życiorys == === Początki === W wieku dwóch lat przeniósł się wraz z rodzicami do Heston. Swoją pierwszą gitarę dostał od ojca w wieku jedenastu lat. Wtedy też zaczął pobierać lekcje gry na gitarze klasycznej, co miało duży wpływ na jego muzyczne ukształtowanie oraz na przyszły styl gry. Wiele skomponowanych przez niego rockowych utworów nawiązuje swą melodyką do klasyki. Muzyka poważna szybko znudziła, młodego wówczas, gitarzystę, który chciał grać szybciej i głośniej. Pod koniec lat 50 nawiązał kontakt z mieszkającym niedaleko muzykiem sesyjnym Jimem Sullivanem. Przez kolejne dwa lata Sullivan kształcił Blackmore’a oraz wprowadził go w świat profesjonalnych muzyków. Blackmore rozpoczął w krótkim czasie współpracę z wieloma zespołami. Pierwszym, w którym grał i z którym występował, był 2 I’s Coffee Bar Skiffle Group. Następne grupy zmieniał bardzo często – wśród nich były: The Delfonics, The Dominators, The Satelites, Mike Dee & The Jaywalkers, The Condors. W tamtym okresie pracował także na lotnisku Heathrow jako radiomechanik. W 1962 roku Blackmore został po przesłuchaniu przyjęty do zespołu The Savages, którego liderem był Screaming Lord Sutch. Jak sam wspominał, występy z tą grupą ukształtowały jego sceniczny wizerunek i sposób zachowania. Muzyk był w tamtych czasach nieśmiały, a praca z Sutchem dodała mu pewności siebie. Przez wiele lat kariery Blackmore słynął ze swych nieobliczalnych zachowań scenicznych, połączonych z niszczeniem sprzętu. Po kilkumiesięcznej pracy z Lordem Sutchem Blackmore dołączył do równie ważnego w jego karierze zespołu, The Outlaws. Zaowocowało to pierwszym singlem „Return of the Outlaws” / „Texan Spiritual”. Była to muzyka inspirowana twórczością The Shadows i Dzikim Zachodem. Sesje zespołu prowadził Joe Meek, który wykorzystywał członków The Outlaws jako muzyków akompaniujących różnym znanym wówczas wykonawcom. Na początku 1964 roku Outlaws nagrali singiel „Keep a Knocking” / „Shake with Me”. Muzyka ta była zupełnie odmienna od poprzedniego „kowbojskiego” dokonania. Oba nagrania były ostre i hałaśliwe, a solo, które zagrał w piosence pt. „Shake with Me” zostało docenione przez jego ówczesnych idoli: Jimiego Hendriksa i Jeffa Becka. Z powodu braku pieniędzy Blackmore opuścił The Outlaws i zaczął grać z grupą The Wild Boys, akompaniującą wokaliście Heinzowi Burtowi. Nazwisko Blackmore’a zostało uwiecznione na okładce jedynego wydawnictwa tego wykonawcy, A Tribute to Eddie. Współpraca z Burtem trwała pół roku. Blackmore był w tamtym okresie gitarzystą sesyjnym i często musiał wybierać pomiędzy pracą w studio a wyjazdami na koncerty. Cały czas nie mógł zarobić na swe utrzymanie, więc po raz kolejny zmienił zespół. Na początku 1965 roku grał z Neilem Christianem i zespołem The Crusaders, później na krótko dołączył do The Outlaws, który przekształcił się w Ritchie Blackmore Orchestra. Zespół nagrał singiel z utworami „Getaway” / „Little Brown Jug”. W tym samym składzie, lecz pod nazwą The Lancasters zespół wydał singiel „Satan’s Holiday” / „Earthshaker”. W marcu 1965 Blackmore powtórnie zaczął pracować z Lordem Sutchem. Tym razem nagrał z tym zespołem singiel „Honey Hush” / „The Train Kept a-Rollin’”. Sytuacja na rynku muzycznym nie dawała gitarzyście satysfakcji. Zaczęło się zapotrzebowanie na zespoły wokalne grające lekką i łatwą muzykę. Zniechęcony tymi doświadczeniami, przyłączył się wraz z dwoma kolegami z The Savages do zespołu Jerry’ego Lee Lewisa. Muzycy odbyli trasę po Niemczech i po jej zakończeniu trzech członków zespołu (w tym Ritchie) postanowiło pozostać w tym kraju. Blackmore założył z nimi zespół The Three Musketeers, który przetrwał kilka tygodni i po zagraniu jednego koncertu rozpadł się w styczniu 1966 roku. Pomiędzy styczniem a kwietniem 1966 roku Blackmore wziął udział w kilku sesjach nagraniowych dla niemieckiego Polydoru. Następnie grał z Ronnym Jonesem, by na kilka miesięcy trafić do zespołu The Crusaders Neila Diamonda. Kolejną grupą muzyka był zespół The Trip, z którym odbył on trasę po Włoszech i powrócił znów do Lorda Sutcha, który swój zespół przemianował na The Roman Empire. Grupa ta występowała na scenie w strojach rzymskich legionistów. Muzycy odbyli trasę po Niemczech, a Blackmore po jej zakończeniu przyłączył się znów do The Crusaders. W międzyczasie gitarzysta poznał swą przyszłą żonę, Niemkę o imieniu Babs (od dwóch lat był już żonaty z Margrit, także Niemką) i postanowił pozostać w Hamburgu. Pomiędzy majem 1967 a styczniem 1968 Blackmore nie robił nic konkretnego. Mieszkał z nową dziewczyną, był na jej utrzymaniu i całymi dniami ćwiczył na gitarze. Na kilka tygodni założył także zespół o nazwie Mandrake Root, który nie zagrał żadnego koncertu, i udzielił się na paru sesjach z Bozem Burrellem, w których na perkusji zagrał Ian Paice, a na instrumentach klawiszowych Jon Lord. Muzycy ci już wkrótce mieli się stać stałymi współpracownikami gitarzysty. === Deep Purple (1968–1975) === Pod koniec 1967 roku Blackmore otrzymał propozycję przystąpienia do nowo tworzonego zespołu o nazwie Roundabout. Z braku lepszych perspektyw zdecydował się na dołączenie do grupy. Zespół odbył swą pierwszą trasę po Skandynawii i wkrótce zmienił nazwę na Deep Purple, która była pomysłem gitarzysty. Pierwszy skład (Blackmore, Lord, Paice, Evans, Simper) nie odniósł sukcesu. Muzyka zespołu na trzech pierwszych albumach wykazywała niezdecydowanie stylistyczne, a najważniejszy wówczas w zespole Lord (klawisze) zmierzał w kierunku łączenia rocka z muzyką orkiestrową. Blackmore, Lord i Paice rozumieli się dobrze na płaszczyźnie muzycznej i prezentowali podobnie wysoki poziom opanowania swoich instrumentów. Podjęli decyzję o zwolnieniu z zespołu Simpera i Evansa, którzy nie byli wystarczająco dobrymi muzykami. Wraz z odejściem Simpera i Evansa i zastąpieniem ich przez Glovera i Gillana, Blackmore przejął rolę lidera i poprowadził zespół w kierunku rocka. Wydane przez drugi skład albumy weszły do kanonu muzyki rockowej, a Blackmore zasłynął dzięki nim jako jeden z najlepszych gitarzystów na świecie. Szczególnie nagrania koncertowe ukazują go jako wirtuoza tego instrumentu, potrafiącego przejść od łagodnych dźwięków, poprzez zaawansowane technicznie solo, aż do zupełnej kakofonii, zakończonej zniszczeniem instrumentu. Drugi skład Deep Purple funkcjonował w latach 1969–1973. Tymczasem gitarzysta udzielił się w kilku pobocznych projektach. Na przełomie marca i kwietnia 1970 roku wziął udział w projekcie Green Bullfrog, gdzie spotkał się ze swym dawnym nauczycielem Jimem Sullivanem oraz kolegą z Deep Purple, Ianem Paice’em. Nagrania z tych sesji zostały wydane rok później. W czerwcu 1971 Blackmore wziął udział w Carlsharlton Park Rock’n’Roll Festival, na zaproszenie Lorda Sutcha, który na tę okoliczność zebrał wiele znanych osobistości brytyjskiego rocka. Projekt ten nazwano Lord Sutch & Heavy Friends. Sukces i wynikające z niego tempo pracy spowodowały ostatecznie rozłam w zespole. Blackmore, który miał bardzo trudny charakter, przestał odpowiadać Gillanowi jako lider Deep Purple. Nie akceptował on dominacji gitarzysty i postanowił odejść z zespołu. Blackmore zadecydował, żeby zwolnić również Glovera, z którym Gillan był w przyjacielskich stosunkach. Sam także nosił się z zamiarem opuszczenia zespołu. Marzeniem gitarzysty było w tamtym okresie granie bluesa, a odejście Glovera było warunkiem jego pozostania w zespole. Pod koniec roku 1971 (a więc długo przed odejściem Gillana i Glovera) Ritchie założył grupę Baby Face, z którą odbył próby i zarejestrował kilka muzycznych pomysłów niewydanych do dzisiaj. W skład weszli obok gitarzysty: Ian Paice (perkusja) oraz Phil Lynott z zespołu Thin Lizzy (bas i śpiew). Trio szybko się rozwiązało. Natomiast w 1973 roku Ritchie gościnnie wystąpił też na albumie zespołu Randy Pie and Family i nagrał z nim utwór „Hurry to the City”. Po odejściu Gillana Blackmore chciał zatrudnić w Deep Purple Paula Rodgersa, wokalistę zespołu Free, ale ten odrzucił jego propozycję. Za namową Jona Lorda Blackmore postanowił pozostać w Deep Purple i w tym zespole realizować swe nowe pomysły. Zdecydowano się poszukać nowych, nieznanych muzyków na miejsca Gillana i Glovera. Po długich przesłuchaniach przyjęto Davida Coverdale’a jako wokalistę i Glenna Hughesa jako śpiewającego basistę. W tym składzie zespół nagrał dwa albumy. Z pierwszego (Burn) muzycy byli bardzo zadowoleni, choć krytycy oceniali album różnie. Natomiast na drugim (Stormbringer) forsowanie pomysłów nowych członków grupy sprawiło, że muzyka Deep Purple z hard rocka zmieniła się w funk rocka. Blackmore nie był w momencie pracy nad tym albumem w pełni zaangażowany, ponieważ rozwodził się z żoną. Po nagraniu płyty był z niej bardzo niezadowolony. Oprócz zarejestrowania dwóch albumów Deep Purple w 1974 roku Blackmore grał też w utworze „I Survive” Adama Faitha. Podczas pracy nad albumem Stormbringer oprócz mniejszego zaangażowania gitarzysty w tworzenie pojawiły się napięcia pomiędzy nim a Jonem Lordem. Ritchie zaczął znów myśleć o odejściu z zespołu. Pod koniec amerykańskiej trasy promującej nowy album (grudzień 1974) gitarzysta rozpoczął na Florydzie nagrania z muzykami zespołu Elf, który od dłuższego czasu wspierał na koncertach Deep Purple. Gitarzyście tak spodobała się praca z nowym składem, że już w lutym 1975 roku nagrał z nim cały album. Początkowo miało to być dzieło solowe, planowane jako krótki odpoczynek od grania w Deep Purple, ale pod koniec europejskiej części trasy Stormbringer Blackmore podjął decyzję o odejściu z Deep Purple. === Rainbow (1975–1984) === Album Ritchie Blackmore’s Rainbow ukaza