Café Belga – drugi album studyjny polskiego rapera Taco Hemingwaya, wydany 13 lipca 2018 roku nakładem wytwórni Taco Corp i Asfalt Records. Dzień wcześniej został udostępniony na stronie internetowej rapera i w serwisie YouTube. Materiał, nagrany od stycznia do czerwca 2018 roku, wyprodukowali Rumak i Borucci. W wersji fizycznej wydawnictwo zostało wydane w zestawie z minialbumem Flagey. Album reprezentuje stylistykę hip-hopową z wpływami trapu i popu. Główną tematyką tekstów jest krytyka współczesnego świata, w szczególności popularności i braku anonimowości. Café Belga spotkał się ze zróżnicowanym przyjęciem krytyków muzycznych. Recenzenci szczególnie chwalili go w porównywaniu do poprzedniego solowego albumu, zwracając uwagę na poprawę jakości tekstów i udaną produkcję. Z drugiej strony, krytykowali monotematyczność i śpiew. Wydawnictwo zostało nominowane do Fryderyka w kategorii album roku hip-hop. Album odniósł sukces komercyjny, odnotowując wysokie wyniki odtworzeń w serwisach streamingowych i debiutując na pierwszym miejscu ogólnopolskiej listy sprzedaży OLiS. Związek Producentów Audio-Video przyznał mu certyfikat platynowej płyty za osiągnięcie progu 30 tysięcy kupionych egzemplarzy na terenie Polski. Ponadto, był to jedenasty najlepiej sprzedający się album 2018 roku w Polsce. W ramach promocji wydawnictwa Hemingway wyruszył w trasę koncertową Café Belga Tour, obejmującą Polskę, Wielką Brytanię i Irlandię. == Geneza, nagranie i wydanie == Poprzednie solowe nagranie Hemingwaya, minialbum Szprycer z lipca 2017 roku, zebrało negatywne recenzje. Mimo to, EP zadebiutował na pierwszym miejscu listy sprzedaży OLiS, a raper został nagrodzony platynową płytą za sprzedaż 30 tysięcy egzemplarzy na terenie Polski i Fryderykiem w kategorii Album roku – hip-hop. W kwietniu 2018 roku Hemingway i raper Quebonafide, działając w ramach supergrupy Taconafide, wydali wspólny album Soma 0,5 mg i odbyli trasę koncertową Ekodiesel Tour, obejmującą największe hale w Polsce. W dołączonej do płyty książeczce Taco zapowiedział wydanie w tym samym roku dwóch solowych projektów. Nagrania kolejnego solowego wydawnictwa, a zarazem drugiego (po Marmurze z 2016 roku) albumu studyjnego, Hemingway rozpoczął w styczniu 2018 roku. Café Belga został nagrany w warszawskim Studio Nagrywarka, a jego produkcją zajęli się wieloletni współpracownicy rapera, Rumak i Borucci. Tytuł wydawnictwa nawiązuje do brukselskiej kawiarni Café Belga. W utwory zostały wplecione fragmenty wywiadu, którego Hemingway udzielił 15 maja 2018 roku w Café Belga dziennikarzowi Markowi Fallowi. Nagrania zakończyły się w czerwcu 2018 roku. Autorami okładki są Łukasz Partyka, Sonia Szóstak i Piotr Dudek. Album został wydany 13 lipca 2018 roku w sklepach Empik, Asfalt Shop i serwisach streamingowych. Pierwotnie, jego premierze miał towarzyszyć brak zapowiedzi i wcześniejszej promocji. Mimo polecenia, by nie otwierać pudełka z albumem przed 13 lipca, jeden z pracowników Empiku umieścił dzień wcześniej w Internecie informację o albumie i zdjęcie okładki. W związku z tym raper przyspieszył premierę, umieszczając 12 lipca cały album w serwisie YouTube, udostępniając go darmowo w formacie digital download na swojej stronie internetowej i rozpoczynając przedsprzedaż w sklepie Asfalt Shop. Do fizycznego wydania Café Belga został dołączony bonusowy minialbum Flagey i zapis wywiadu z Fallem. 20 lipca 2018 roku Flagey również został udostępniony w serwisach streamingowych i YouTube. == Analiza i interpretacja == Według Rafała Samborskiego z portalu interia.pl, album reprezentuje głównie trap. Krytyk z portalu Soul Bowl zasugerował natomiast: „możecie spodziewać się mniej trapu, a więcej popu”. Piotr Markowicz z portalu Noizz.pl porównał produkcję do wcześniejszej twórczości Hemingwaya: „odbijanie od post-trapowych schematów w stronę duchologiczno-vaporwave’owej elektroniki”. Zdaniem Macieja Wierno z Noizz.pl, Café Belga jest utrzymany w klimacie „mocniejszym i bardziej ciężkostrawnym” niż poprzednie solowe nagranie Hemingwaya, Szprycer (2017). Michał Cieślak z „Rzeczypospolitej” nazwał brzmienie albumu syntezą wszystkich stylów, w których raper nagrywał. Bartłomiej Ciepłota z portalu Glam Rap ocenił, że wydawnictwo nawiązuje stylistycznie do pierwszych nagrań Hemingwaya. Zdaniem Jarka Szubrychta z „Gazety Wyborczej”, warstwa muzyczna albumu obejmuje „od leniwie snujących się podkładów dobrze harmonizujących z mruczeniem pod nosem po numery dynamiczne, które dałoby się tańczyć”. Według Marcina Nowaka z portalu RapDuma, „mamy do czynienia z technicznym rapem opartym na realtalku”. Samborski napisał: „mniej tu zabaw flow, które były obecne na Taconafide. Nie oznacza to niczego złego: w leniwym flow Taco więcej płynności, w głosie więcej emocji oraz szarpania się na tempa”. Zdaniem Wierno, Hemingway „odważnie moduluje swój głos” i, w porównaniu do wcześniejszych nagrań, „częściej stosuje przyspieszenia”. Łukasz Łachecki z czasopisma „CKM” napisał, że „mimo prób technicznych eksperymentów – przyspieszeń, rymów wielokrotnych czy przerzutni – wciąż mamy wrażenie obcowania z monotonnym, rapowym staccato”. Rap jest przeplatany wstawkami śpiewanymi, w których użyto efekt Auto-Tune. Nowak zauważył, że Hemingway stosuje podwójne rymy. Głównym motywem albumu jest krytyka popularności i brak możliwości normalnego życia, gdy jest się osobą publiczną. Zdaniem krytyków, płyta reprezentuje światopogląd dekadencji. Raper zwraca uwagę na problem depresji, nie tylko własnej, ale również nastolatków. Jacek Sobczyński z portalu Newonce zasugerował, że głównym tematem albumu jest „samotność na szczycie”. Według Sebastiana Łupaka z Wirtualnej Polski, Hemingway opisuje swój własny świat, który jest „nudny, zblazowany, powtarzalny i nijaki”. Cieślak podsumował album: „Taco zblazowany, a może zmęczony, warszawskim zgiełkiem i komercyjnym sukcesem duetu Taconafide, udaje się w stronę Brukseli, by oderwać się raz jeszcze od demonów sławy”. Hemingway powraca ponadto do głównych motywów swoich dwóch pierwszych minialbumów, Trójkąta warszawskiego (2014) i Umowy o dzieło (2015) – jawi się jako obserwator warszawskiego życia imprezowego i wyraża swoje spostrzeżenia na ten temat. Album zawiera również tematykę miłosną. Raper stosuje liczne nawiązania popkulturowe – do filmów, seriali i znanych postaci. === Utwory === Tytułowy utwór „Café Belga” dotyczy ucieczki od popularności do tytułowej kawiarni w Brukseli, gdzie podmiot liryczny czuje się anonimowo. Według Sobczyńskiego, Hemingway stosuje „lekko punkowy wokal” w refrenie i nawiązuje do zespołu Cool Kids of Death. Samborski napisał z kolei, że „Borucci rzuca prostą, nieco melancholijną melodię na czymś, co brzmi jak połączenie kalimby z wibrafonem”. W „ZTM” Hemingway rapuje o tęsknocie za spokojnymi podróżami warszawską komunikacją miejską, które aktualnie są niemożliwe ze względu na jego rozpoznawalność. Szczególną rolę odgrywają w utworze metafory oparte na postaciach i wydarzeniach ze świata popkultury. Według Łacheckiego, utwór jest „rozwodnioną kalką «T-Shirt» Migos”. Szubrycht nazwał „Wszystko na niby” współczesnym „Artyści” zespołu Kazik na Żywo. Tematyką utworu jest krytyka wobec sztuczności i zakłamania środowiska artystycznego, a także osób, które zarzucają Hemingwayowi brak szczerości. Podmiot liryczny zwraca ponadto uwagę na fałszywe wyobrażenie o gwiazdach w oczach młodych fanów. Samborski napisał, że Rumak „łączy plastikowy bas żywcem wyjęty z podstawowych barw Minimooga z przestrzennymi, niemal ambientowymi pogłosami”. W „Reżyseria: Kubrick” Hemingway rapuje o nadmiarze pracy, przez który zmierza ku załamaniu nerwowemu. Podmiot liryczny porównuje swoje życie do filmu w reżyserii amerykańskiego reżysera Stanleya Kubricka, a w tekście pojawiają się nawiązania do kilku jego tytułów: Lśnienia (1980), 2001: Odysei kosmicznej (1968), Mechanicznej pomarańczy (1971) i Full Metal Jacket (1987). Samborski porównał utwór do twórczości amerykańskiego rapera Drake’a. W „2031” Hemingway przedstawia wizję dalszego przebiegu swojej kariery, szczególnie w momencie, gdy przestanie być popularny. Zwrotki opisują prognozy na lata kolejno: 2020, 2025 i 2031. Ponadto, podmiot liryczny krytykuje mechanizmy rządzące show-biznesem. „Fiji” jest kierowany do kobiety. Według Samborskiego, „przebojowy” bit czerpie z rytmiki dancehallowej, zaś zdaniem Łacheckiego ten „afrotrapowy” utwór przypomina stylistykę Taconafide. Sobczyński porównał piosenkę „Abonent jest czasowo niedostępny” do twórczości Drake’a i singla „Tamagotchi” Taconafide, zaś bit Borucciego nazwał „bujającym”. Tekst dotyczy relacji damsko-męskich. O utworze „Motorola” również napisał, że przypomina Taconafide, i nazwał go „mocno hikikomori numerem, w którym odbijają się Huxley, Black Mirror i tęsknota za światem, którego nie ma”. Głównym motywem jest kondycja współczesnego świata i teza, że dawniej życie było lepsze. Brzmienie piosenki, bazujące na syntezatorze i bębnach w stylu trapu, Łachecki przyrównał do producenta Zaytovena. „Modigliani” stanowi refleksję na temat mieszkańców Warszawy, ich imprez, fascynacji muzyką techno i popularności mefedronu. Podmiot liryczny parafrazuje utwór „Szklana pogoda” zespołu Lombard – według Przemysława Guldy z portalu Gazeta.pl, wers „szklana pogoda, żyły niebieskie od mefedronu” stanowi metaforę przemian polityczno-obyczajowych, szczególnie w zakresie wielkomiejskiego życia, jakie dokonały się w Polsce od czasu premiery przeboju Lombardu. Równocześnie podmiot liryczny porównuje się do włoskiego malarza Amedeo Modiglianiego. Zdaniem Sobczyńskiego, „bardzo gęsty, mocno plastyczny rap w połączeniu z leniwym beatem Borucciego brzmi jak narkotyczny zjazd o 4 nad ranem”, zaś Łachecki wskazał na inspirację Metro Boominem. W „Adieu” Rumak łączy efekt overdrive z dźwiękami fortepianu. „4 AM in Girona”, nagrany w języku angielskim, dotyczy ucieczki z Polski i od zakłamanego Internetu. Raper odnosi się do paparazzi i piszących o nim mediach plotkarskich. Utwór wieńczy dialog