Stany Zjednoczone Europy, Państwo Europejskie, Państwa Zjednoczone Europy, Wspólnota Europejska, Zjednoczona Europa, Federacja Europejska – nazwy proponowane do opisania hipotetycznych scenariuszy zjednoczenia Europy jako pojedynczego państwa (federacji), podobnego do Stanów Zjednoczonych Ameryki, zarówno w ujęciu political fiction, jak i w ujęciu politologiczno-futurystycznym. Obecnie od lat 2000., choć Unia Europejska nie jest oficjalnie federacją, wielu politologów zgadza się, że posiada pewne cechy federacji. Termin „Stany Zjednoczone Europy” – jako bezpośrednie nawiązanie do Stanów Zjednoczonych Ameryki – sugeruje, że wszystkie państwa członkowskie Unii Europejskiej miałyby podobny status do stanów USA, stając się częściami Federacji Europejskiej, działającej jako jedno państwo. == Historia == Różnorodne koncepcje Federacji Europejskiej powstawały przez stulecia. Wiele z nich jest jednak niekompatybilnych (z lub bez Zjednoczonego Królestwa, unia religijna lub świecka itp.). Takie propozycje to np. propozycja króla Czech Jerzego z Podiebradów w 1464 roku; Maximiliana de Sully’ego z XVII wieku i plan Williama Penna. === XIX wiek === Brytyjski historyk i biograf Napoleona, Felix Markham, zauważa w swojej książce o nim, że podczas pewnej rozmowy na Wyspie Świętej Heleny Napoleon Bonaparte poczynił uwagę: „A zatem dla Europy podzielonej pomiędzy narodowości swobodnie tworzone oraz wolnej wewnętrznie, osiągnięcie pokoju między państwami byłoby łatwiejsze i mogłyby wówczas powstać Stany Zjednoczone Europy” „Stany Zjednoczone Europy” były także pomysłem Wojciecha Jastrzębowskiego, przedstawionym w „O wiecznym pokoju między nacjami”, opublikowanym 31 maja 1831 roku. Ta propozycja składała się z 77 punktów. Tak postrzegane Stany Zjednoczone Europy miałyby być organizacją międzynarodową, a nie superpaństwem. Giuseppe Mazzini był pośród pierwszych postulatorów Stanów Zjednoczonych Europy i uważał, że zjednoczenie kontynentu to logiczna kontynuacja zjednoczenia Włoch. Stworzył ruch społeczny Młoda Europa. Termin „Stany Zjednoczone Europy” (fr. États-Unis d’Europe) był użyty przez Viktora Hugo, także w przemowie na Międzynarodowym Kongresie Pokoju w Paryżu w 1849 roku. Hugo pragnął kreacji „największego, suwerennego senatu, który będzie dla Europy tym, czym parlament jest dla Anglii” i powiedział: „Nadejdzie dzień, kiedy wszystkie nacje naszego kontynentu stworzą Bractwo Europy ... dzień, w którym zobaczymy ... Stany Zjednoczone Ameryki i Stany Zjednoczone Europy, twarzą w twarz, sięgające do siebie ponad oceanem”. Hugo zasadził drzewo w swojej rezydencji na wyspie Guernsey. Mówił, że kiedy to drzewo urośnie, powstaną Stany Zjednoczone Europy. Drzewo rośnie po dziś dzień w ogrodach Maison de Hauteville, Saint Peter Port, Guernsey, w rezydencji Viktora Hugo podczas jego wygnania z Francji. Włoski filozof Carlo Cattaneo napisał: „Ocean jest niebezpieczny i pełen pułapek, a jego nurty mają dwa możliwe końce – autokrację lub Stany Zjednoczone Europy. W 1867 roku Giuseppe Garibaldi i John Stuart Mill dołączyli do Victora Hugo na kongresie Ligi Pokoju i Wolności w Genewie. Anarchista Michaił Bakunin stwierdził: „W celu osiągnięcia triumfu wolności, sprawiedliwości i pokoju w międzynarodowych relacjach Europy i aby uczynić wojny między różnymi ludźmi Europy niemożliwymi, istnieje tylko jedna ścieżka – utworzyć Stany Zjednoczone Europy”. Zgromadzenie Narodowe Francji także wezwało do utworzenia Stanów Zjednoczonych Europy w dniu 1 marca 1871 roku. === XX wiek === Po katastrofie I wojny światowej niektórzy myśliciele i wizjonerzy zaczęli głosić ideę politycznie zjednoczonej Europy. W 1923 roku austriacki hrabia Richard Coudenhove-Kalergi założył Unię Paneuropejską i zorganizował pierwszy Kongres Paneuropejski, który odbył się w Wiedniu w 1926 roku. Celem było utworzenie Europy bazującej na zasadach liberalizmu, chrześcijaństwa i odpowiedzialności społecznej. Przed rewolucją październikową w Rosji, Lew Trocki przewidywał „Federalną Republikę Europy – Stany Zjednoczone Europy”, utworzone przez proletariat. W 1929 roku Aristide Briand, premier Francji, wygłosił przemowę przed Zgromadzeniem Ligi Narodów, w którym zaproponował federację narodów europejskich, opartą na solidarności, dążeniach do ekonomicznej prosperity oraz politycznej i społecznej współpracy. Wielu ekonomistów, pośród nich John Maynard Keynes, wspierało ten pogląd. Na zlecenie Ligi, Briand zaprezentował „Memorandum o organizacji systemu Federalnej Unii Europejskiej” w 1930 roku. W 1931 roku francuski polityk Édouard Herriot i brytyjski urzędnik cywilny Arthur Salter wydali książki zatytułowane „Stany Zjednoczone Europy”. Podczas II wojny światowej zwycięstwa nazistowskich Niemiec w 1940 sprawiły, że Wilhelm II stwierdził, iż „Boża ręka tworzy nowy świat i cuda... stajemy się Stanami Zjednoczonymi Europy pod niemieckim przywództwem, zjednoczonym kontynentem europejskim”. W 1941 roku włoscy komuniści i antyfaszyści Altiero Spinelli i Ernesto Rossi ukończyli pisanie Manifestu z Ventotene, zachęcając do powstania federacji stanów europejskich. Termin „Stany Zjednoczone Europy” został użyty przez Winstona Churchilla w czasie wykładu w dniu 19 września 1946 roku na Uniwersytecie Zuryskim (niem. Universität Zürich) w Szwajcarii. Churchill stwierdził, iż: Przed II wojną światową, Churchill był izolacjonistą w stosunku do kontynentalnej Europy. 15 lutego 1930 roku Churchill wygłosił komentarz w amerykańskiej gazecie The Saturday Evening Post, iż „Unia Europejska” byłaby możliwa między krajami kontynentu, lecz bez Wielkiej Brytanii. Pozycja Churchilla względem europejskiej integracji była zwana „pozycją unionisty”, w kontraście do kontynentalnego podejścia „pozycji federalisty”. Federaliści chcieli pełnej integracji z konstytucją, w czasie gdy Ruch Zjednoczonej Europy unionistów pragnął organu konsultatywnego. Federaliści odnieśli sukces na Kongresie Europy. Głównym jego osiągnięciem było utworzenie Europejskiego Trybunału Praw Człowieka w Strasburgu, który jest starszy od Unii Europejskiej. == Perspektywa ściślejszej unii == Państwa członkowskie Unii Europejskiej mają wiele wspólnych mechanizmów w Unii Europejskiej (UE) i czasami rodzi to wrażenie, iż są jednym państwem. Posiadają: wspólny organ wykonawczy (Komisja Europejska), jednego wysokiego przedstawiciela Unii do spraw zagranicznych i polityki bezpieczeństwa, wspólną politykę bezpieczeństwa i obrony, sąd najwyższy (Europejski Trybunał Sprawiedliwości; tylko w zakresie prawa Unii Europejskiej), siły utrzymywania pokoju i międzyrządowe organizacje badawcze (EIRO forum z członkami takimi jak CERN). Euro często określa się jako główną walutę Europy i zostało przyjęte przez osiemnaście państw UE, a siedem innych państw członkowskich powiązało swoje waluty z euro w ERM II. Dodatkowo, parę europejskich państw spoza UE przyjęło euro nieoficjalnie, przykłady to Czarnogóra, Republika Kosowa i Andora. Jednakże UE nie posiada wspólnej konstytucji, rządu, polityki zagranicznej ustanowionej przez ten rząd, wspólnego systemu podatkowego i budżetu lub wspólnej armii. Nie istnieje coś takiego jak wspólny system sprawiedliwości UE, nie wspominając o europejskim prokuratorze, który mógłby utrzymywać prawo Unii Europejskiej w europejskich sądach niezależnych od indywidualnych państw członkowskich. Nie istnieją europejscy sędziowie, którzy poprzysięgli lojalność Europie zamiast państwom członkowskim, nie ma europejskich więzień. Bez własnych sądów i więzień, zdolności UE do walki z korupcją w państwach członkowskich są bardzo ograniczone (zwłaszcza w porównaniu z federalnym rządem Stanów Zjednoczonych). Kilka paneuropejskich instytucji istnieje niezależnie od UE. Europejska Agencja Kosmiczna (ESA) skupia prawie wszystkie państwa członkowskie UE, lecz jest niezależna od Unii i jej członkowie to także państwa spoza UE, jak Szwajcaria i Norwegia. Europejski Trybunał Praw Człowieka (nie należy go mylić z Europejskim Trybunałem Sprawiedliwości) jest także niezależny od Unii. Jest to instytucja Rady Europy która, jak ESA, posiada członków zarówno z UE, jak i spoza niej. Obecnie, Unia Europejska jest wolnym stowarzyszeniem suwerennych państw, które ma pomóc im w ich wspólnych celach. Nie licząc ogólnej „jeszcze ściślejszej unii” w Uroczystej deklaracji stuttgarckiej o Unii Europejskiej, Unia (w znaczeniu jej rządy członkowskie) nie ma na celu utworzenia federacji lub konfederacji. Jednakże w przeszłości Jean Monnet, osoba związana z UE i jej poprzednikiem, Wspólnotą Europejską, zaproponował to. Istnieje szeroki zakres innych terminów w użyciu w celu określenia możliwej przyszłej politycznej struktury Europy jako całości i/lub UE. Niektóre z nich, jak np. „Zjednoczona Europa” są używane powszechnie i w wielu kontekstach, lecz nie mają określonego statusu. W USA debatuje się, czy zjednoczona Europa jest możliwa i jaki wpływ zwiększona europejska jedność miałaby na sytuację polityczną i ekonomiczną Stanów Zjednoczonych. Glyn Morgan, profesor politologii i studiów społecznych na Uniwersytecie Harvarda, użył jej w tytule swojej książki „Koncepcja europejskiej superpotęgi: publiczne uzasadnienie i integracja europejska”. Choć tekst Morgana koncentruje się na implikacjach bezpieczeństwa zjednoczonej Europy, inne nowe teksty zwracają uwagę na ekonomiczne aspekty takiego bytu politycznego. Ważniejsze z nich to: „Stany Zjednoczone Europy” autorstwa T.R. Reida i „Europejski sen” Jeremy’ego Rifkina. Ani National Review, ani Chronicle of Higher Education nie wątpią w stosowność tego terminu w swoich recenzjach. === Europejskie organizacje federalistyczne === Różnorodne organizacje federalistyczne zostały stworzone na przestrzeni czasu, by wspierać federalną Europę. Są to: Unia Europejskich Federalistów, Ruch Europejski i Europejska Partia Federalistyczna. ==== Unia Europejskich Federalistów ==== Unia Europejskich Federalistów (UEF) jest europejską organizacją pozarządową, opowiadającą się za federalną Europą. Składa się z 20 organizacji i była