Grand Slam – największa konwencjonalna bomba burząca (sejsmiczna) zbudowana przez Brytyjczyków pod koniec 1944 roku. Używano jej do niszczenia wiaduktów i mostów (po wbiciu się w grunt eksplodowała i powodowała wstrząs o sile do 3,6 w skali Richtera co skutkowało zawaleniem się konstrukcji nawet bez bezpośredniego trafienia), oraz silnie zbrojonych bunkrów U-Bootów, takich jak bunkier okrętów podwodnych Valentin. Zaprojektowana przez inżyniera aeronautyki Barnesa Wallisa. Była rozwojową wersją bomb Tallboy, którymi RAF zatopił w listopadzie 1944 roku pancernik „Tirpitz“. Przy długości 7,7 m ważyła 9979 kg z czego 40% stanowił materiał wybuchowy (Heksogen) (22 000 funtów) i została użyta 41 razy podczas II wojny światowej. Po raz pierwszy 14 marca 1945 roku przeciwko podwójnemu wiaduktowi w Bielefeld na linii Hamm-Hannover (niem. Schildescher Viadukt). Wybuch spowodował zawalenie się podwójnego wiaduktu na długości około 100 m. W następnych tygodniach zniszczone zostały dalsze strategicznie ważne wiadukty w pobliżu Altenbeken oraz w pobliżu Arnsbergu (niem. Arnsberger Viadukt), Nienburg i Bremy, w wyniku czego większość linii kolejowych prowadzących z Zagłębia Ruhry została przerwana. Jedynym samolotem, który mógł unieść tak ciężką bombę był Avro Lancaster w wersji B. Mk I (Special) z usuniętymi drzwiami komory bombowej i z wzmocnionym podwoziem w celu umożliwienia przenoszenia pojedynczej bomby Grand Slam. W celu zmniejszenia masy samolotu usunięto przednią i górną środkową wieżyczkę strzelecką. == Przypisy == == Bibliografia == Chris Bishop [wyd.]: The Encyclopedia of Weapons of World War II. New York: Barnes & Noble Books, 1998. ISBN 0-7607-1022-8.