# Plinio Corrêa de Oliveira: Życie i Dziedzictwo Brazylijskiego Intelektualisty Katolickiego Plinio Corrêa de Oliveira (13 grudnia 1908 – 3 października 1995) był wpływowym brazylijskim intelektualistą katolickim, historykiem, pisarzem i działaczem politycznym. Znany ze swoich konserwatywnych poglądów i silnej krytyki komunizmu oraz postępowych zmian w Kościele katolickim, odegrał kluczową rolę w brazylijskiej i międzynarodowej myśli katolickiej XX wieku. ## Wczesne Życie i Edukacja Plinio Corrêa de Oliveira urodził się w São Paulo w Brazylii, w rodzinie o silnych korzeniach arystokratycznych i katolickich. Jego ojciec, João Paulo Corrêa de Oliveira, pochodził z rodziny plantatorów trzciny cukrowej, a matka, Lucilia Ribeiro dos Santos, wywodziła się z rodu założycieli miasta São Paulo. Wychowywany w głęboko religijnej atmosferze, Plinio uczęszczał do Kolegium św. Ludwika prowadzonego przez jezuitów, gdzie zdobył solidne wykształcenie i rozwinął swoje zainteresowania religijne oraz intelektualne. W 1930 roku ukończył studia prawnicze i społeczne na Wydziale Prawa Uniwersytetu w São Paulo. ## Działalność w Sodalicji Mariańskiej W 1928 roku Plinio Corrêa de Oliveira wstąpił do Sodalicji Mariańskiej, katolickiej organizacji młodzieżowej, gdzie szybko stał się liderem. Jego aktywność w Sodalicji Mariańskiej oraz zaangażowanie w Akcję Katolicką miały znaczący wpływ na jego późniejszą działalność polityczną i społeczną. ## Kariera Polityczna i Publicystyczna ### Katolicka Liga Wyborcza W latach 30. Plinio Corrêa de Oliveira zaangażował się w działalność polityczną, dążąc do promowania wartości katolickich w życiu publicznym. W 1933 roku został wybrany do Zgromadzenia Konstytucyjnego, zdobywając największą liczbę głosów w całej Brazylii. Był kluczową postacią w Katolickiej Lidze Wyborczej (LEC), która miała na celu skupienie głosów katolików i wprowadzenie do konstytucji zasad zgodnych z nauczaniem Kościoła. ### Redagowanie „O Legionário” W 1933 roku Plinio Corrêa de Oliveira został redaktorem naczelnym tygodnika „O Legionário”, który stał się ważnym medium formacyjnym dla katolików w całej Brazylii. Na łamach „O Legionário” publikował artykuły dotyczące religii, polityki i kultury, wyrażając swoje konserwatywne poglądy i krytykując ideologie sprzeczne z nauczaniem Kościoła. Szczególnie krytykował nazizm i faszyzm jeszcze przed oficjalnym potępieniem tych ideologii przez Kościół. ### Prezesura w Archidiecezjalnej Radzie Akcji Katolickiej W 1940 roku Plinio Corrêa de Oliveira został prezesem archidiecezjalnej rady Akcji Katolickiej w São Paulo. Pod jego kierownictwem Akcja Katolicka przeżywała okres intensywnego rozwoju, organizując liczne wydarzenia i inicjatywy mające na celu umocnienie wiary i moralności w społeczeństwie. ### Publikacja „W Obronie Akcji Katolickiej” W 1943 roku Plinio Corrêa de Oliveira opublikował książkę „W Obronie Akcji Katolickiej”, w której skrytykował progresywne tendencje w Akcji Katolickiej i w społeczeństwie. Książka wywołała kontrowersje i doprowadziła do konfliktu z niektórymi środowiskami kościelnymi, co ostatecznie skutkowało utratą przez Plinia stanowiska prezesa Akcji Katolickiej i redaktora naczelnego „O Legionário”. ## Założenie „Catolicismo” i „Rewolucja i Kontrrewolucja” W 1951 roku Plinio Corrêa de Oliveira, wraz z grupą współpracowników, założył miesięcznik „Catolicismo”, który stał się platformą dla wyrażania jego poglądów i promowania tradycyjnej myśli katolickiej. Na łamach „Catolicismo” w 1959 roku ukazała się jego najsłynniejsza praca, „Rewolucja i Kontrrewolucja”, która zyskała międzynarodowy rozgłos i została przetłumaczona na wiele języków. „Rewolucja i Kontrrewolucja” to analiza procesów rewolucyjnych w historii i społeczeństwie, a także propozycja strategii kontrrewolucyjnej, opartej na wartościach chrześcijańskich i tradycyjnych. Książka ta stała się manifestem dla wielu konserwatywnych katolików na całym świecie. ## Stowarzyszenie Obrony Tradycji, Rodziny i Własności (TFP) W 1960 roku Plinio Corrêa de Oliveira założył Stowarzyszenie Obrony Tradycji, Rodziny i Własności (TFP), organizację o charakterze kulturalnym i obywatelskim, inspirowaną myślą katolicką. TFP stało się ważnym ruchem społecznym i politycznym, działającym na rzecz obrony tradycyjnych wartości, rodziny i własności prywatnej. Organizacja ta rozwinęła się w wiele autonomicznych stowarzyszeń na całym świecie. ## Krytyka Reformy Rolnej i Soboru Watykańskiego II Plinio Corrêa de Oliveira był aktywnym krytykiem reformy rolnej w Brazylii, argumentując, że prowadzi ona do niesprawiedliwości i narusza prawa własności. Wraz z biskupami Antônio de Castro Mayerem i Geraldo de Proença Sigaudem współtworzył książkę „Reforma rolna, kwestia sumienia”, w której przedstawiał swoje argumenty przeciwko reformie. Był także krytyczny wobec zmian zapoczątkowanych przez Sobór Watykański II, uważając, że otwierają one drogę do rewolucji w Kościele. Wspólnie z TFP rozpowszechnił studium „Ugoda z reżimem komunistycznym: dla Kościoła oznacza nadzieję czy samozniszczenie?”, które zostało dostarczone Ojcom Soborowym. ## Kampanie TFP w latach 60. W latach 60. TFP pod kierownictwem Plinia Corrêi de Oliveiry organizowało liczne kampanie społeczne i polityczne, m.in. przeciwko rozwodom, komunizmowi i postępowym tendencjom w Kościele. Stowarzyszenie zbierało podpisy pod petycjami do władz kościelnych i świeckich, organizowało demonstracje i publikowało artykuły w prasie. ## Krytyka Nowego Porządku Mszy Świętej Plinio Corrêa de Oliveira był krytyczny wobec wprowadzenia Nowego Porządku Mszy Świętej (Novus Ordo Missae) przez papieża Pawła VI w 1969 roku. Uważał, że zmiany w liturgii są wynikiem infiltracji środowisk wywrotowych do Kościoła i prowadzą do protestantyzacji Mszy Świętej. ## Rozwój TFP i Kontrowersje W latach 70. i 80. TFP rozwijało się i zyskiwało coraz większą popularność, ale także spotykało się z krytyką ze strony różnych środowisk. Krytykowano go za autorytarny styl przywództwa, kontrowersyjne poglądy polityczne i religijne oraz zaangażowanie w spory ideologiczne. ## Ostatnie Lata Życia W ostatnich latach życia Plinio Corrêa de Oliveira kontynuował działalność publicystyczną i kierował TFP. W 1993 roku wydał swoją ostatnią książkę, „Szlachta i analogiczne elity tradycyjne w alokucjach Piusa XII do patrycjatu i szlachty rzymskiej”. Zmarł 3 października 1995 roku w São Paulo. ## Dziedzictwo Plinio Corrêa de Oliveira pozostawił po sobie bogate i kontrowersyjne dziedzictwo. Jego prace i idee nadal inspirują wielu konserwatywnych katolików na całym świecie, a TFP kontynuuje działalność w wielu krajach. Jego krytyka komunizmu, progresywizmu i rewolucji kulturowej pozostaje aktualna w kontekście współczesnych wyzwań społecznych i politycznych. ## Publikacje Plinia Corrêi de Oliveiry * „W obronie Akcji Katolickiej” (1943) * „Droga krzyżowa” (1951) * „Rewolucja i kontrrewolucja” (1959) * „Reforma rolna, kwestia sumienia” (1960) * „Szlachta i analogiczne elity tradycyjne w alokucjach Piusa XII do patrycjatu i szlachty rzymskiej” (1993) ## Linki Zewnętrzne * [Rozszerzony biogram Plinia Corrêi de Oliveiry autorstwa prof. Jacka Bartyzela](http://haggard.w.interia.pl/) * [Artykuł oraz galeria zdjęć Plinia Corrêi de Oliveiry na stronach Stowarzyszenia Kultury Chrześcijańskiej im. Piotra Skargi](http://piotrskarga.pl/) * [Książki, artykuły i wypowiedzi Plinia Corrêi de Oliveiry (port.)](http://www.pliniocorreadeoliveira.info/) * [Instituto Plinio Corrêa de Oliveira](http://www.pliniocorreadeoliveira.org/)