Bogusław Linda (ur. 27 czerwca 1952 w Toruniu) – polski aktor, reżyser, scenarzysta teatralny i filmowy, komik i pedagog. Bywa nazywany „jednym z najpopularniejszych polskich aktorów filmowych”, uchodzi także za „idola młodzieży lat 90.” i „idola pokolenia «„Solidarności”»”. Występował w filmach twórców, takich jak Krzysztof Kieślowski, Agnieszka Holland, Andrzej Wajda, Maciej Ślesicki, Patryk Vega i Władysław Pasikowski. Współzałożyciel i wykładowca Warszawskiej Szkoły Filmowej. == Życiorys == Urodził się 27 czerwca 1952 w Toruniu, gdzie ukończył II Liceum Ogólnokształcące. W 1975 ukończył studia w Państwowej Wyższej Szkoły Teatralnej im. Ludwika Solskiego w Krakowie, w spektaklu dyplomowym Szewcy zagrał Sajetana. Podczas studiów nawiązał współpracę z krakowskim Teatrem Starym, w którym debiutował w 1975 rolą Teofila Dąbrowskiego w Białych ogrodach w reżyserii Romany Próchnickiej, grał też młodego oficera w Warszawiance Stanisława Wyspiańskiego w reż. Henryka Tomaszewskiego i Mikołka w Zbrodni i karze Fiodora Dostojewskiego w reż. Macieja Prusa. W latach 1978–1981 grał w Teatrze Współczesnym we Wrocławiu w sztukach, takich jak Czarodziejska góra Thomasa Manna czy Ameryka Franza Kafki. W 1979 zadebiutował jako reżyser teatralny spektaklem Szelmostwa Skąpca Moliera, wystawianym przez wrocławską PWST. W latach 1980–1983 był aktorem warszawskiego Teatru Studio. Na ekranie zadebiutował rolą halabardnika w serialu Czarne chmury (1973). Następnie zagrał w polsko-norweskim filmie Haakona Sandoya Dagny (1976). Pierwsze ważne role zagrał w filmach Agnieszki Holland: anarchistę Gryziaka w Gorączce (1980) i kalekę wyrzuconego poza margines społeczeństwa w Kobiecie samotnej (1981). Następnie wcielił się na ekranie w bohaterów „naznaczonych egzystencjalnym niepokojem, zmuszonych do beznadziejnych zmagań z wrogą rzeczywistością”: Dzidka w Człowieku z żelaza (1981) Andrzeja Wajdy, Witka Długosza w Przypadku (1981) Krzysztofa Kieślowskiego i Klemensa Króla w Matce Królów (1982) Janusza Zaorskiego. W 1982 wyjechał na kilka miesięcy do Paryża, gdzie zagrał Louis de Saint-Justa w filmie Andrzeja Wajdy Danton (1983). Aktorskie emploi wrażliwca próbował przełamać rolą groźnego przestępcy Jerzego Malika w filmie Jacka Bromskiego Zabij mnie glino (1987). Zadebiutował jako reżyser filmowy krótkometrażowym dramatem telewizyjnym Koniec (1990). Następnie wyreżyserował film kinowy Seszele (1991), który zebrał mieszane recenzje wśród krytyków. Rola Franza Maurera, esbeka z zasadami, w Psach (1992) Władysława Pasikowskiego ukształtowała wizerunek Lindy jako cynicznego „twardziela”. Ugruntował go rolami w filmach: Psy 2. Ostatnia krew (1994), Sara (1997), Pułapka (1997) i Demony wojny według Goi (1998). W Sarze zaprezentował talent wokalny, śpiewając własną interpretację piosenki Leonarda Cohena „I’m Your Man”. W latach 90. uznanie krytyki przyniosły mu role filmowe: sztukmistrza Stygmy w Jańciu Wodniku (1993) Jana Jakuba Kolskiego, Michała Suleckiego w Tacie (1995) Macieja Ślesickiego, księdza Robaka w Panu Tadeuszu (1999) Andrzeja Wajdy i Ryśka Rudego w komedii wojennej Złoto dezerterów (1998) Janusza Majewskiego. Podczas Festiwalu Gwiazd w Międzyzdrojach w 1996 odcisnął dłoń na Promenadzie Gwiazd. W 1998 zrealizował dla Telewizji Polskiej serial dokumentalny Projekt X, składający się z 13 reportażów nagranych przez aktora podczas podróży po świecie. W 2001 pojawił się w roli gangstera Alexa w filmie Władysława Pasikowskiego Reich, Petroniusza w filmie Jerzego Kawalerowicza Quo Vadis i policjanta w filmie drogi Sezon na leszcza. W 2002 nagrał piosenkę „Gdzie mam szukać cię” wspólnie z ukraińską skrzypaczką Assią Akhat. Jesienią 2002 na antenie TVN prowadził talk-show Co ty wiesz o gotowaniu, czyli Linda w kuchni, który został zdjęty z ramówki po sześciu odcinkach z powodu niskiej oglądalności. W 2005 zagrał rolę komediową w filmie Czas surferów oraz wystąpił w serialach komediowych: Dziki i Dziki 2: Pojedynek, a także nagrał album studyjny pt. Las putas melancólicas z zespołem Świetliki. W 2006 wystąpił w polsko-amerykańskim westernie Letnia miłość i nakręcił film Jasne błękitne okna, w którym zagrał u boku Joanny Brodzik i Beaty Kawki. W 2009 zagrał podrywacza Cezarego w komedii Wojciecha Wójcika Randka w ciemno. 5 października 2009 z rąk sekretarza stanu w MKiDN Piotra Żuchowskiego odebrał Srebrny Medal „Zasłużony Kulturze Gloria Artis”. 1 kwietnia 2011 premierę kinową miał film Macieja Ślesickiego Trzy minuty. 21:37, w którym wcielił się w rolę malarza. 19 kwietnia 2012 weszła do teatrów w Warszawie wyreżyserowana przez niego sztuka pt. Merlin Mongoł, będąca jego debiutem reżyserskim w sztuce teatralnej. 16 maja 2014 został odznaczony, a 26 maja tego samego roku – udekorowany Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski „za wybitne zasługi dla polskiej kultury, za osiągnięcia w pracy artystycznej i twórczej, i działalności społecznej”. Został również uhonorowany w swym rodzinnym Toruniu, gdzie na Rynku Staromiejskim odsłonił drugą z serii „katarzynek” w Alei Gwiazd – podpisów słynnych torunian. Wystąpił w prowadzonej w 2003 kampanii Pij mleko! Będziesz wielki. W listopadzie 2017 wziął udział w akcji „Ramię w ramię po równość” Kampanii Przeciw Homofobii. == Życie prywatne == Jest synem Aliny Lindy, profesor uniwersyteckiej. Aktor chroni swoją prywatność, skąpi informacji o swoim życiu osobistym, rzadko udziela wywiadów. W młodości cieszył się powodzeniem u kobiet, w środowisku aktorskim słynął z romansów. W 2000 wziął ślub z Lidią Popiel, którą poznał na planie filmu Kroll. Mają córkę Aleksandrę (ur. 1992). Z poprzedniego małżeństwa ma dwóch synów bliźniaków: Mikołaja i Michała (ur. 1979). Pasjonuje się jeździectwem i łowiectwem. Uznawany jest za dobrego myśliwego i świetnego strzelca. W sierpniu 2025 usłyszał zarzut udziału w nielegalnej kampanii promującej wódkę. == Filmografia == === Aktor === === Gościnnie === 1998: 13 posterunek jako gwiazdor-aktor Bogusław Linda (odc.12) 2004: Fala zbrodni jako „Pietia” (odc.15) 2015: Przypadki Cezarego P. jako on sam (odc. 11) === Reklamy === Wystąpił w kampaniach reklamowych sieci restauracji fast food Burger King, producenta dżinsów Americanos, Powszechnego Towarzystwa Emerytalnego Winterthur, marki telewizyjnych kanałów filmowych Cinemax, suplementu diety Pharmaton Geriavit, producenta wódki Bols Platinum, marki samochodowej Renault i papierosów West. == Dyskografia == == Twórczość == Spaghetti dla samotnego mężczyzny. Studio Marka Łebkowskiego, 2004 z Magdą Umer: Zły chłopiec. Wydawnictwo Pascal, Bielsko-Biała 2015, ISBN 978-83-764-2525-2 == Nagrody filmowe i nominacje == == Przypisy == == Bibliografia == Stanisław Zawiśliński, Maciej Parowski: Powiedzmy Linda. 1994. ISBN 83-901562-1-0. Kosecka B., Bogusław Linda, [w:] Słownik filmu pod. R. Syski, Kraków 2005, s. 337–338. Wakar J., Wyblakły uśmiech Bogusława Lindy, „Kultura” (dodatek do „Dziennik. Europa-Polska-Świat”), nr z dn. 12.01.2007, s. 76–77. Stanisław Zawiśliński, Powiedzmy Linda, Warszawa, Taurus, 1994. == Linki zewnętrzne == Bogusław Linda w bazie IMDb (ang.) Bogusław Linda w bazie Filmweb Bogusław Linda w bazie filmpolski.pl Bogusław Linda na zdjęciach w bazie Filmoteki Narodowej „Fototeka” Bogusław Linda w bazie Akademia Polskiego Filmu