Adam Henryk Małysz (ur. 3 grudnia 1977 w Wiśle) – polski skoczek narciarski uprawiający także kombinację norweską i kierowca rajdowy. Od 2022 prezes Polskiego Związku Narciarskiego. Czterokrotny olimpijczyk. Zdobywca czterech medali olimpijskich (srebrnego i brązowego w 2002 i dwóch srebrnych w 2010) i sześciu medali mistrzostw świata (złotego i srebrnego w 2001, dwóch złotych w 2003, złotego w 2007 i brązowego w 2011). Czterokrotny zdobywca Pucharu Świata (w sezonach 2000/2001, 2001/2002, 2002/2003 i 2006/2007), trzykrotny zwycięzca Letniego Grand Prix (2001, 2004 i 2006) oraz dwukrotny zdobywca Pucharu KOP (w sezonach 2002/2003 i 2006/2007). Triumfator 49. Turnieju Czterech Skoczni (2000/2001), trzech edycji Turnieju Nordyckiego (2001, 2003 i 2007) oraz Turnieju Czterech Narodów 2010. Zdobywca 39 indywidualnych złotych medali mistrzostw Polski (21 zimą i 18 latem). W trakcie kariery wyrównał rekord świata w długości skoku narciarskiego (225 m w 2003) i osiem razy poprawiał rekord Polski (po raz ostatni w 2011, gdy uzyskał 230,5 m). W latach 1995–2011 wystąpił w 349 konkursach Pucharu Świata. Odniósł 39 zwycięstw, 92 razy stał na podium, 198 razy zajmował miejsce w pierwszej dziesiątce zawodów, a 307 razy zdobywał punkty PŚ. Łącznie zgromadził 13070 punktów PŚ. Jako zawodnika cechowały go mocne odbicie z progu i bardzo niska pozycja w locie. W trakcie kariery skakał na nartach marki Elan (1994–1996 oraz 1999–2004), Rossignol (1996–1998) i Fischer (2004–2011). Po sezonie 2010/2011 zakończył karierę skoczka narciarskiego i rozpoczął starty w rajdach samochodowych. W 2012 zdobył tytuł międzynarodowego rajdowego mistrza Polski i Czech, a w 2013 odniósł pierwsze w karierze zwycięstwo w rajdach terenowych. W latach 2012–2016 pięciokrotnie uczestniczył w Rajdzie Dakar. Po zakończeniu kariery sportowej podjął pracę w Polskim Związku Narciarskim. W latach 2016–2022 był dyrektorem koordynatorem ds. skoków narciarskich i kombinacji norweskiej w PZN. W 2022 został wybrany na prezesa związku. Za wybitne osiągnięcia sportowe został trzykrotnie odznaczony Orderem Odrodzenia Polski przez Prezydenta RP. Czterokrotnie wybierany najlepszym sportowcem Polski w plebiscycie „Przeglądu Sportowego” (w 2001, 2002, 2003 i 2007). W 2019 wybrany najlepszym polskim narciarzem w plebiscycie „Gwiazdy 100-lecia PZN”. Przez wielu uważany za najlepszego polskiego sportowca pierwszej dekady XXI wieku. Honorowy obywatel miasta Zakopanego i patron skoczni narciarskiej w Wiśle. == Kariera == === Początki === Narciarskie tradycje były w rodzinie Małysza od dawna. Jego pradziadek miał własną skocznię, na której beskidzcy zawodnicy osiągali odległości w granicach 50 m. Ojciec pracował jako kierowca w Klubie Sportowym Wisła, zaś wuj – Jan Szturc, najpierw był skoczkiem, kombinatorem i piłkarzem, a po zakończeniu kariery – trenerem klubowym. Właśnie za namową ojca i wuja, w wieku sześciu lat rozpoczął treningi narciarskie. Jego idolem sportowym był Jens Weißflog. Pierwszy skok oddał w wieku sześciu lat na obiekcie K17 w Wiśle-Centrum, a po lądowaniu na 7 metrze upadł, ponieważ miał buty o za dużym rozmiarze. ==== Skoki narciarskie ==== 18 stycznia 1991 wystąpił w mistrzostwach TOZN na Maleńkiej Krokwi w Zakopanem. 28 lutego 1993, na skoczni K40 w Wiśle, został wicemistrzem Polski juniorów młodszych i młodzików w skokach (dwa dni wcześniej był czwarty na obiekcie K60). 12 marca 1993, na skoczni Skalite w Szczyrku, wziął udział w dwóch konkursach mistrzostw Polski (MP): najpierw wywalczył brązowy medal MP Juniorów, a następnie – w barwach KS „Wisła” Wisła – zajął szóste miejsce w konkursie drużynowym 68. seniorskich mistrzostw kraju na skoczni normalnej K85. Dwa dni później zadebiutował w konkursie indywidualnym MP seniorów (na normalnej skoczni K85), plasując się na 14. pozycji. 29 grudnia 1993 zadebiutował na arenie międzynarodowej w zmaganiach seniorskich, zajmując 48. miejsce w konkursie Pucharu Kontynentalnego na Klaushoferschanze (K73) w Sankt Aegyd (sezon 1993/1994). 26 (bądź 30) stycznia 1994 zajął 46. miejsce w indywidualnym konkursie skoków podczas Mistrzostw Świata Juniorów 1994 na Raimund-Ertl-Schanze w Breitenwangu, a 27 stycznia 1994 wywalczył z polską reprezentacją 10. pozycję w konkursie drużynowym. 4 lutego 1994 na Średniej Krokwi, wraz z kolegami z KS Wisła, sięgnął po brąz w konkursie drużynowym 69. Mistrzostw Polski na skoczni normalnej. Dzień później – jeszcze jako junior – został wicemistrzem Polski seniorów na Wielkiej Krokwi, a 6 lutego 1994 – seniorskim mistrzem kraju na Średniej Krokwi. ==== Kombinacja norweska ==== W 1992 wziął udział w drużynowych mistrzostwach Polski młodzików w kombinacji norweskiej, a 1 stycznia 1993 – razem z Łukaszem Kruczkiem – w noworocznych zawodach w Oberstdorfie, zajmując dalekie miejsce. 2 i 3 stycznia 1994 wziął udział w drużynowych zawodach dwubojowych w Oberwiesenthal. Zdobył także indywidualne, parowe i drużynowe mistrzostwo Polski juniorów młodszych w kombinacji na zawodach odbywających się w dniach 25–27 marca 1994. === Kariera w skokach narciarskich === ==== 1994/1995 ==== Jesienią 1994 – pod wpływem sugestii trenera Szturca – porzucił kombinację norweską i poświęcił się tylko skokom narciarskim. W tym samym roku trafił do kadry narodowej polskich skoczków, prowadzonej wówczas przez Pavla Mikeskę. 9 grudnia na Srednjej velikance w Planicy zadebiutował w Pucharze Świata, zajmując 55. miejsce w kwalifikacjach do konkursu głównego, do którego nie awansował. Podobna sytuacja miała miejsce w następnym konkursie. Debiut w konkursie głównym Pucharu Świata zaliczył 4 stycznia 1995 na Bergisel w Innsbrucku, zajmując 17. miejsce w konkursie, co dało mu pierwsze w karierze punkty do klasyfikacji tego cyklu. Do pozostałych konkursów Turnieju Czterech Skoczni nie zakwalifikował się i w końcowej klasyfikacji tego turnieju zajął 55. miejsce. W tym samym sezonie jeszcze cztery razy zajął miejsce w czołowej „trzydziestce” konkursu PŚ: 14 stycznia w Engelbergu zajął 27. lokatę (dzięki czemu zdobył cztery punkty do klasyfikacji), 4 lutego na Lugnet w Falun był 23., dzień później na tej samej skoczni – 28., a 12 lutego na Holmenkollbakken w Oslo – 20. W łącznej klasyfikacji uplasował się na 51. miejscu z dorobkiem 40 punktów. 1 marca 1995 zajął 10. miejsce na mistrzostwach świata juniorów w Gällivare. Później wystartował także w seniorskim czempionacie w Thunder Bay, gdzie był 10. i 11. ==== 1995/1996 ==== Podczas debiutu w Letniej Grand Prix zajął 66. miejsce. Wziął udział w tylko jednym konkursie, w którym został sklasyfikowany na 42. pozycji, nie kwalifikując się do finałowej serii. Sezon zimowy 1995/1996 rozpoczął od 12. miejsca w Lillehammer. Sześć dni później w Villach był 22. 16 grudnia na skoczni w Chamonix zajął 21. lokatę. 28 grudnia w Oberhofie uplasował się na 11. miejscu. W TCS wziął udział w trzech spośród czterech konkursów. 30 grudnia na Schattenbergschanze w Oberstdorfie zajął 18. miejsce, 1 stycznia na Große Olympiaschanze w Garmisch-Partenkirchen był 16. a 4 stycznia w Innsbrucku zajął 11. miejsce. Cały turniej zakończył na 28. miejscu. 13 stycznia w Engelbergu zajął dziewiąte miejsce w Pucharze Świata. Dzień później na tej samej skoczni zajął ósmą lokatę; podobnie 20 stycznia na normalnej skoczni w Sapporo. 21 stycznia na skoczni Ōkurayama w tym mieście był 23. Podczas konkursów na zakopiańskiej Wielkiej Krokwi był dziewiąty i szósty (ex aequo z Espenem Bredesenem). 10 lutego na skoczni Kulm w Tauplitz zajął ósme miejsce, pierwszy raz w karierze punktując na skoczni mamuciej. Dzień później na tej samej skoczni był 18. Po połączeniu punktacji obu konkursów zaliczanych do mistrzostw świata w lotach Polak znalazł się na 14. pozycji. 17 lutego podczas konkursu PŚ na skoczni w Iron Mountain zajął dziewiątą lokatę. Dzień później na tym obiekcie pierwszy raz w karierze stanął na podium zawodów Pucharu Świata. Zajął drugą lokatę, przegrywając jedynie z Masahiko Haradą, który wyprzedził Małysza o 37,2 pkt. Było to pierwsze pucharowe podium reprezentanta Polski od 1987. 28 lutego na normalnej skoczni w Kuopio zajął 13. lokatę. W Lahti natomiast po raz drugi w karierze stanął na podium zawodów Pucharu Świata – był trzeci, przegrywając z Haradą i Miką Antero Laitinenem. Dwa dni później na mniejszej skoczni był czwarty. Nie pojechał na konkursy lotów do Harrachova, lecz wybrał się do Falun, gdzie na Lugnet wygrał konkurs Pucharu Kontynentalnego. Tydzień później na tej skoczni zajął drugą lokatę w PŚ, tuż za Primožem Peterką. 17 marca 1996 w Oslo, w ostatnim konkursie Pucharu Świata w tamtym sezonie, zwyciężył pierwszy raz w swojej karierze. Tego samego dnia karierę zakończył Niemiec Jens Weißflog, wieloletni idol Małysza, w związku z czym przez wielu komentatorów i kibiców konkurs ten nazywany był „zmianą warty”. Było to pierwsze pucharowe zwycięstwo reprezentanta Polski od 1986. W końcowej klasyfikacji PŚ w tym sezonie Małysz zajął siódme miejsce. ==== 1996/1997 ==== W Letniej Grand Prix został sklasyfikowany na szóstym miejscu. Nie skakał w pierwszym z konkursów, 18 sierpnia w Trondheim. Trzy dni później na Hans-Renner-Schanze w Oberhofie stanął na najniższym stopniu podium, tuż za Miką Laitinenem i Ari-Pekka Nikkolą. 25 sierpnia na Adlerschanze w Hinterzarten ponownie był trzeci, za Nikkolą i Laitinenem. 28 sierpnia na skoczni w Predazzo uplasował się na 18. lokacie. 1 września podczas ostatniego konkursu LGP w Stams Małysz zajął ostatnie, 49. miejsce po skoku na 62 metry. Jesienią skakał także w PK w Hakubie, zajął tam czwarte i drugie miejsce. W sezonie zimowym 1996/1997 pierwszy raz punktował 30 listopada na skoczni w Lillehammer, zajął 28. miejsce. 7 grudnia podczas konkursu na Rukatunturi w Ruce był 19. Dzień później na tej samej skoczni uplasował się na 13. miejscu. 15 grudnia w Harrachovie zajął czwarte miejsce, za Primožem Peterką, Andreasem Goldbergerem i Kristianem Brendenem. Podczas Turnieju Czterech Skoczni 1996/1997 startował we wszystkich czterech konkursach. Podczas in