Antonio Tajani (ur. 4 sierpnia 1953 w Rzymie) – włoski dziennikarz i polityk, komisarz UE ds. przemysłu i przedsiębiorczości, w latach 1994–2008 oraz 2014–2022 deputowany do Parlamentu Europejskiego IV, V, VI, VIII i IX kadencji, w latach 2017–2019 przewodniczący Parlamentu Europejskiego, parlamentarzysta krajowy, od 2022 wicepremier i minister spraw zagranicznych, od 2023 lider Forza Italia. == Życiorys == Ukończył studia prawnicze na Uniwersytecie Rzymskim – Sapienza. Był wydawcą czasopisma „Il Settimanale”, prezenterem programu informacyjnego w stacji Radio 1, a także kierował rzymskim biurem wydawniczym gazety „il Giornale”. W 1994 pełnił funkcję rzecznika prasowego premiera Silvia Berlusconiego. W tym samym roku należał do założycieli nowej partii politycznej – Forza Italia. Od 1994 do 2008 sprawował mandat deputowanego do Parlamentu Europejskiego, zasiadając we frakcji Europejskiej Partii Ludowej – Europejskich Demokratów. W czerwcu 2008 został wiceprzewodniczącym Komisji Europejskiej oraz komisarzem do spraw transportu, zastępując na tym stanowisku Franca Frattiniego, który objął urząd ministra spraw zagranicznych w czwartym rządzie Silvia Berlusconiego. W listopadzie 2009 ogłoszono, iż w nowej komisji José Barroso zostanie powołany na komisarza ds. przemysłu i przedsiębiorczości. Urzędowanie rozpoczął w lutym 2010 po głosowaniu w Parlamencie Europejskim, pozostał również wiceprzewodniczącym KE. W 2014 z listy reaktywowanej Forza Italia ponownie uzyskał mandat posła do Parlamentu Europejskiego. W związku z tym w lipcu 2014 odszedł ze stanowiska w KE. 1 lipca 2014 został wybrany na wiceprzewodniczącego Parlamentu Europejskiego, a 17 stycznia 2017 został wybrany na nowego przewodniczącego Europarlamentu VIII kadencji, zastępując na tym stanowisku Martina Schulza. Jego kontrkandydatem w ostatniej turze głosowania był Gianni Pittella. Piastował to stanowisko do końca kadencji, tj. do 1 lipca 2019. W wyborach w tym samym roku z powodzeniem ubiegał się o reelekcję do PE IX kadencji. Powołany na funkcję koordynatora krajowego Forza Italia. W 2022 został wybrany w skład Izby Deputowanych. W październiku tego samego roku objął stanowiska wicepremiera i ministra spraw zagranicznych w rządzie Giorgii Meloni. W lipcu 2023, kilka tygodni po śmierci Silvia Berlusconiego, został nowym liderem FI. == Odznaczenia == Krzyż Wielki Orderu Wiernej Służby (Rumunia, 2007) Oficer Legii Honorowej (Francja, 2012) Krzyż Wielki Orderu Zasługi Cywilnej (Hiszpania, 2013) Krzyż Wielki Orderu Bernardo O’Higginsa (Chile, 2015) Krzyż Wielki Orderu Białej Róży Finlandii (Finlandia, 2023) == Przypisy == == Bibliografia == Curriculum vitae na stronie Komisji Europejskiej. [dostęp 2017-01-17]. (ang.).