Barry Hawkins (ur. 23 kwietnia 1979 w Dartford, hrabstwo Kent) – angielski snookerzysta. Wicemistrz świata w snookerze z roku 2013. Plasuje się na 15. miejscu pod względem zdobytych setek w profesjonalnych turniejach, w marcu 2026 miał ich łącznie 523. == Kariera == === Początki kariery === Zanim zajął się zawodowo snookerem, Hawkins pracował jako urzędnik biurowy. W sezonie 2004/2005 wszedł do czołowej 32 rankingu, docierając do półfinału Welsh Open w 2005 roku, a także do najlepszej szesnastki w trzech innych turniejach. === 2005/2006 === W sezonie 2005/2006 dotarł ponownie do półfinału Grand Prix i Welsh Open, a także pokonał Ding Junhui i po raz pierwszy zakwalifikował się do Mistrzostw Świata. To zapewniło mu miejsce w pierwszej szesnastce rankingu na sezon 2006/2007. W Mistrzostwach Świata w Sheffield Hawkins w pierwszej rundzie zmierzył się z byłym mistrzem Kenem Dohertym i przegrał 10–1. Powiedział BBC, że „po prostu nie mogłem grać i nie wiem dlaczego. Jestem załamany, że po tak dobrym sezonie zagrałem w taki sposób.". === 2006–2009 === Sezon 2006/2007 przyniósł Hawkinsowi rozczarowanie po dwóch udanych sezonach. Dotarł do finału turnieju Kilkenny Irish Masters, który nie był zaliczany do rankingu, jednak w imprezie rankingowej awansował poza 1/8 finału tylko raz – podczas China Open, gdzie dotarł do półfinału, ponownie pokonując po drodze Dinga. Jedną nogą był w swoim pierwszym finale w półfinale, w którym zmierzył się z Jamiem Cope’em, ale Cope’owi udało się uzyskać przewagę snookera, która pozwoliła mu pozostać w meczu, i wygrać 6–5. Porażka w pierwszej rundzie z Fergalem O’Brienem na Mistrzostwach Świata kosztowała go miejsce w pierwszej szesnastce i pozostawiła go poza pierwszą 32 w rankingu jednorocznym. Na początku sezonu 2007/2008 Hawkins wygrał turniej kwalifikacyjny do turnieju SAGA Insurance Masters 2008, pokonując Kurta Maflina. Wygrał pięć innych meczów, pokonując także zawodników z czołowej 32-ki: Nigela Bonda i Jamiego Cope’a. Dotarł także do 1/8 finału turniejów Grand Prix, UK Championship i China Open. Sezon 2008–09 rozpoczął od ćwierćfinału Northern Ireland Trophy 2008, w którym pokonał Jimmy’ego White’a 5–3, Marco Fu 5–2 i Ryana Daya 5–3, gdzie zmierzył się z O’Sullivanem, przegrywając 5–4 po powrocie z 4–1 do remiu 4–4. Następnie wygrał co najmniej swój pierwszy mecz w kolejnych czterech turniejach rankingowych, docierając do tymczasowej pierwszej szesnastki. Nie zakwalifikował się do zawodów w Walii i Chinach, ale dotarł do Mistrzostw Świata, pokonując Daniela Wellsa 10–9 , ale przegrał już w pierwszej rundzie, plasując się jedno miejsce za nisko by wrócić do pierwszej szesnastki. W latach 2006–2010 Hawkins nie odnosił sukcesów na Mistrzostwach Świata, zanotował bilans 0–5 zwycięstw i porażek. Oprócz wspomnianej jednostronnej porażki z Dohertym, Hawkins przegrał minimalnie już w pierwszej rundzie w dwóch kolejnych latach, odpowiednio z Fergalem O’Brienem i Alim Carterem. W obu przypadkach Hawkins przegrał zaledwie 10–9, odrabiając za każdym razem stratę od wyniku 9–6. W 2009 roku Hawkins stracił szansę na rozstrzygnięcie meczu z byłym mistrzem Graeme Dottem i przegrał 10–8. W kolejnym roku Hawkins prowadził z broniącym tytułu mistrzem Johnem Higginsem 5–3, ale Higgins wygrał siedem z ośmiu kolejnych partii i awansował dalej. === 2010/2011 === Hawkins zagrał dobrze na turnieju World Open (dawniej Grand Prix), pokonując Marka Selby’ego (3–2) oraz byłego mistrza świata Kena Doherty’ego (3–1), zanim przegrał 4–2 z Markiem Williamsem . Hawkins po raz szósty z rzędu zakwalifikował się do Mistrzostw Świata, gdzie w pierwszej rundzie spotkał się ze Stephenem Maguire’em. Nigdy wcześniej nie wygrywając meczu w Crucible, Hawkins prowadził z Maguire 4–0, 5–1, 6–2 i 8–4, zanim Maguire wyrównał na 8–8, a następnie 9–9. Hawkins zachował jednak zimną krew w decydującej partii i ostatecznie zakończył swoją serię porażek na Mistrzostwach Świata. W drugiej rundzie Hawkins uległ numerowi 11 Markowi Allenowi 13–12. === 2011/2012 === Hawkins dotarł do finałów PTC w sezonie 2011–12 w dużej mierze dzięki półfinałom w Wydarzeniu 3 i Wydarzeniu 5. Zajął 22. miejsce w klasyfikacji Order of Merit, plasując się w pierwszej 24-tce zakwalifikowanych zawodników. W finale przegrał w pierwszej rundzie 3–4 z Jackiem Lisowskim. Hawkins wygrał nierankingowy turniej Snooker Shoot-Out, w którym zwycięzcę każdej rundy wyłania się w pojedynczej 10-minutowej rundzie. W finale pokonał Graeme’a Dotta i odebrał czek na kwotę 32 000 funtów, co było jak dotąd największą kwotą w jego karierze. Najlepszy występ Hawkinsa w wydarzeniach rankingowych miał miejsce w ostatnim i najważniejszym turnieju sezonu, Mistrzostwach Świata. Zakwalifikował się pokonując Davida Morrisa i został wylosowany do gry z numerem jeden na świecie Selbym, który przystąpił do wydarzenia po urazie szyi i zaledwie tydzień wcześniej ogłosił, że jest gotowy do gry. Hawkins pewnie wygrał 10–3 i w drugiej rundzie zmierzył się z Matthewem Stevensem. Po dwóch sesjach prowadził 8–6, próbując dotrzeć do swojego pierwszego ćwierćfinału w Crucible, jednak w końcowych etapach nie miał już odpowiedzi na Stevensa, który wygrał siedem z ostatnich 10 partii i cały mecz 13–11. Hawkins zakończył sezon na 22. miejscu w światowym rankingu. === 2012/2013 === Hawkins rozpoczął sezon 2012–2013 turniejem Wuxi Classic, gdzie w pierwszej rundzie ponownie zmierzył się z Selbym, tym razem przegrywając 2–5. ==== Pierwszy tytuł rankingowy ==== Kolejnym wydarzeniem rankingowym był Australian Goldfields Open w Bendigo, gdzie pokonał Xiao Guodonga (5–1), Matthew Stevensa (5–2), Matthew Selta (5–3) i Marka Davisa (6–4), docierając tym samym do pierwszego finału wydarzenia rankingowego w swojej 16-letniej karierze zawodowej. Zmierzył się z Peterem Ebdonem i zakończył pierwszą sesję meczu, prowadząc 5–3. W trakcie czterech kolejnych frejmów Ebdon nie wbił żadnej bili przez ponad godzinę. Podczas sesji wieczornej Hawkins wygrał wszystkie cztery rozegrane partie i zdobył tytuł, pokonując rywala 9–3. W meczu wbił 3 breaki stupunktowe. Dzięki temu zwycięstwu awansował na 20. miejsce w światowym rankingu, zyskując przy tym uznanie samego Ebdona. ==== Inne turnieje ==== Mimo przegranej w pierwszej rundzie turnieju Shanghai Masters i w kwalifikacjach do International Championship, Hawkins w listopadzie awansował do pierwszej szesnastki, co oznaczało, że po raz pierwszy od 2007 roku znalazł się w głównej drabince turnieju Masters. Neil Robertson pokonał go 6–2 w UK Championship, a w Masters prowadził z Juddem Trumpem 5–4, ale nie spudłował dwie bile i przegrał 5–6. Wrócił na kolejny turniej rankingowy, German Masters, pokonując Dechawata Poomjaenga 5–2, Marka Allena 5–1 i Selby’ego 5–1, docierając do półfinału. Przegrał 4–6 z Marco Fu w długim meczu, który zakończył się po północy czasu lokalnego i obejmował obronę, która trwała prawie godzinę. Hawkins nie zdołał przejść drugiej rundy turniejów World Open, China Open i Welsh Open. Zagrał w ośmiu turniejach niższej rangi Players Tour Championship, a jego najlepszym wynikiem była porażka w półfinale z Joe Swailem w pierwszym turnieju European Tour. Dwie kolejne porażki w ćwierćfinale pozwoliły mu zająć 15. miejsce w klasyfikacji generalnej Order of Merit i zakwalifikować się do finału, w którym przegrał 1–4 z Robertsonem w drugiej rundzie. ==== Finał Mistrzostw Świata ==== Na Mistrzostwach Świata wywarł presję na Jacka Lisowskiego dzięki swojej lepszej grze w defensywie, co pozwoliło mu wygrać 10–3 i spotkać się z Selbym w drugiej rundzie. Po drugiej sesji Hawkins tracił do numeru jeden na świecie 7–9, ale powrócił i zwyciężył 13–10, co uznał za najlepsze zwycięstwo w swojej karierze. W swoim pierwszym ćwierćfinale mistrzostw świata pokonał Dinga Junhui 13–7 i awansował do półfinału, w którym zmierzył się z Rickym Waldenem. Hawkins walczył o formę podczas pierwszych dwóch sesji, przegrywając tylko 6–8 przy najwyższym breaku wynoszącym zaledwie 36, a w kolejnej rundzie osiągnął wynik 47. Później przegrywał 8–12, ale potem, gdy gra Waldena się pogorszyła, zaczął odzyskiwać formę i wygrał osiem kolejnych partii, zdobywając przy tym dwa breaki stupunktowe. Mimo krótkiej walki ze strony Waldena, Hawkins wygrał mecz 17–14, co umożliwiło mu starcie w finale z obrońcą tytułu O’Sullivanem. Hawkins stwierdził, że teraz nie ma już nic do stracenia. Hawkins walczył dzielnie w finale, zdobywając breaki 127 i 133, najwyższe w swojej karierze w Crucible, ale za każdym razem, gdy wywierał presję na przeciwniku, O’Sullivan odpowiadał skutecznymi punktami, w tym sześcioma breakami stupunktowymi i kolejnymi 10 breakami po 50 punktów w trakcie całego meczu, dzięki czemu pokonał Hawkinsa 18–12. Za dotarcie do finału otrzymał nagrodę pieniężną w wysokości 125 000 funtów, trzykrotnie wyższą od jego poprzedniej największej wygranej. Przemianę Hawkinsa z solidnego gracza w zwycięzcę zawodów rankingowych i wicemistrza świata przypisuje się częściowo jego współpracy z mistrzem z 1979, Terrym Griffithsem, który pomógł mu uwierzyć w siebie i wykorzystać w pełni swoje umiejętności. Dzięki udanym sezonom awansował o 13 pozycji w rankingu, osiągając najwyższą w karierze dziewiątą pozycję na świecie. Po raz pierwszy od 2006 roku zakończył sezon w pierwszej szesnastce. === 2013/2014 === Po dwóch odpadnięciach w drugiej rundzie w dwóch pierwszych turniejach rankingowych sezonu 2013–14 Hawkins wyrównał wynik w ćwierćfinałowym meczu z Selbym na turnieju Shanghai Masters, breakiem 140 punktów, a następnie wygrał decydującą partię, co pozwoliło mu przejść dalej. W półfinale nie udało mu się dorównać formie Ding Junhui i przegrał 6–2. W decydującej partii przeciwko Shaunowi Murphy’emu Hawkins wbił siedem czerwonych i siedem czarnych bil, ale musiał zadowolić się breakiem 70, aby wygrać mecz i po raz pierwszy w karierze dotrzeć do ćwierćfinału UK Championship. Hawkins prowadził z Selbym 5–3, ale ostatecznie przegrał 6–5. W półfinale Welsh Open przegrał z O’Sullivane