Dariusz Stanisław Michalczewski, ps. Tiger (ur. 5 maja 1968 w Gdańsku) – polsko-niemiecki pięściarz, przedsiębiorca i osobowość medialna. Były mistrz świata zawodowców federacji WBO, WBA, IBF w kategorii półciężkiej oraz WBO w kategorii junior ciężkiej, mistrz Europy amatorów w kategorii półciężkiej. Był niepokonanym pięściarzem przez 12 lat. W swojej karierze pokonał 22 zawodników o tytuł mistrza świata. W rankingu BoxRec jest największym polskim zawodnikiem wszech czasów, pound for pound. Promotor i menedżer bokserski. == Życiorys == Jest synem Marii i Bogusława Michalczewskich, księgowej i radiotechnika w Polskich Kolejach Państwowych. Jego ojciec zmarł w 1980, mając 37 lat, wskutek choroby – zdiagnozowano u niego nowotwór węzłów chłonnych. Wychowywał się z młodszym o 11 miesięcy rodzeństwem bliźniaczym, Dagmarą i Tomaszem, w blokowisku na Przymorzu, gdzie mieszkał do 1986. Będąc uczniem Szkoły Podstawowej nr 78 im. mjr Bronisława Lachowicza w Gdańsku, przez cztery lata śpiewał w szkolnym chórze i zespole wokalnym. Następnie ukończył naukę w szkole zawodowej jako stolarz tapicer. === Kariera sportowa === W młodości przez kilka miesięcy trenował zapasy i piłkę nożną. Gdy miał 12 lat, wuj Józef Baranowski, trener boksu, zaprowadził go na pierwszy trening bokserski do klubu Stoczniowiec Gdańsk. Jego pierwszym trenerem był Ryszard Broniś. Pierwszą oficjalną walkę rozegrał 1 maja 1983 podczas meczu towarzyskiego Czarni-Stoczniowiec w Słupsku i wygrał ją na punkty. W 1985 został mistrzem Polski juniorów w wadze półśredniej, a rok później wywalczył złoty medal młodzieżowych mistrzostw Polski w wadze lekkośredniej. W 1986 zdobył brązowy medal na Mistrzostwach Europy Juniorów w Kopenhadze, przegrywając 5:0 walkę z Błagojem Sokołowem. Latem 1986 wyprowadził się z domu rodzinnego i – ze względu na lepsze warunki treningowe – zamieszkał w Słupsku, gdzie w latach 1987–1988 reprezentował klub Czarnych. W 1987 wywalczył tytuł mistrza Polski w gronie seniorów w wadze lekkośredniej. 24 kwietnia 1988 nie powrócił z wyjazdu ekipy bokserskiej do RFN i tam rozpoczął karierę zawodową – za ucieczkę z kraju został dożywotnio zdyskwalifikowany przez Polski Związek Bokserski. W lipcu 1988 otrzymał obywatelstwo niemieckie i kontynuował karierę amatorską w klubie Bayer 04 Leverkusen, gdzie jego trenerem był Fritz Sdunek. Dorywczo pracował także jako dekarz, pracownik siłowy w zakładach produkujących materiały fotograficzne oraz mechanik w warsztacie samochodowym. Pod koniec lat 80. zdobył mistrzostwo Niemiec, a w 1991 w Göteborgu został mistrzem Europy w wadze półciężkiej (81 kg). Amatorsko rozegrał 150 walk, z czego 139 wygrał, w tym 89 przez KO. W sierpniu 1991 przeszedł na zawodowstwo, podpisując kontrakt menedżerski z Universum Box-Promotion w Hamburgu – jego promotorem został Klaus-Peter Kohl. Na zawodowym ringu zadebiutował 16 września 1991 w Hamburgu, wygrywając z rozpoczynającym karierę Fredericem Porterem (miał wtedy bilans 0-3-1) w drugiej rundzie przez TKO. Wkrótce jego trenerem został Eckhard Dagge, trenował go również Chuck Talhami. 13 maja 1992 pokonał Alego Saidi przez techniczny nokaut w 10. rundzie, zdobywając tytuł międzynarodowego mistrza Niemiec w wadze półciężkiej. 22 maja 1993 wywalczył tytuł interkontynentalnego mistrza IBF w kat. półciężkiej po zwycięstwie przez TKO w ósmej rundzie nad Noele Magee. 10 września 1994 zdobył mistrzostwo świata WBO w kat. półciężkiej, wygrywając w Hamburgu na punkty z Leonzerem Barberem, a 17 grudnia zdobył mistrzostwo świata WBO w kat. junior ciężkiej, wygrywając w Hamburgu przez KO w 10. rundzie z Nestorem Giovanninim. 13 czerwca 1997 w Oberhausen pokonał Virgila Hilla i zdobył dodatkowo mistrzowskie pasy organizacji WBA i IBF w kat. półciężkiej. Jako pierwszy bokser w historii zunifikował pasy mistrzowskie organizacji WBA, IBF i WBO. Został wybrany najlepszym bokserem 1997 w plebiscycie czytelników magazynu „Box-Sport”, uhonorowano go także tytułem „World Boxer of the Year”, a w 1998 uzyskał tytuł „sportowca roku w Europie”. 14 września 2002 po raz pierwszy na zawodowym ringu stoczył pojedynek w polskich barwach, a przed spotkaniem odegrano polski hymn. Tego dnia obronił w Brunszwiku po raz 22 tytuł bokserskiego mistrza świata w wadze półciężkiej organizacji WBO, pokonując przez TKO w 10. rundzie Jamajczyka Richarda Halla. W 2002 federacja WBO ogłosiła Michalczewskiego „czempionem wszech czasów”, a jego walkę z Richardem Hallem uznała za najlepszy pojedynek roku 2002. 18 października 2003 doznał pierwszej porażki na zawodowych ringach, przegrywając niejednogłośnie w Hamburgu na punkty z meksykaninem Julio Cesarem Gonzalezem i tracąc pas WBO w kat. półciężkiej po dziewięciu latach zwycięstw w mistrzowskich pojedynkach. 26 lutego 2005 przegrał walkę o mistrzostwo świata organizacji WBA w wadze półciężkiej z Francuzem Fabrice Tiozzo, kończąc pojedynek w szóstej rundzie poprzez techniczny nokaut. 1 czerwca 2005 ogłosił zakończenie kariery bokserskiej, zawodowo rozegrał 50 walk, w tym 48 wygranych i dwie przegrane. === Działalność społeczna i charytatywna === Zainteresowanie sprawami społecznymi zaowocowało zaangażowaniem boksera w działalność charytatywną – w 2003 założył fundację „Równe Szanse”, której misją jest wspieranie inicjatyw mających na celu wyrównanie szans młodzieży pochodzącej ze środowisk zagrożonych negatywnymi zjawiskami społecznymi. Fundacja wspiera liczne sekcje bokserskie w kilku polskich miastach i obejmuje patronatem imprezy sportowe na terenie kraju. W 2006 otrzymał Medal Księcia Mściwoja II „za efektywne łączenie sukcesów sportowych z działaniem dla dobra miasta”. W 2014 poparł Kampanię Przeciw Homofobii i ich akcję „Ramię w ramię po równość” na rzecz wprowadzenia związków partnerskich w Polsce, adopcji dzieci przez pary homoseksualne i walki z homofobią. Publicznie poparł kandydaturę Bronisława Komorowskiego przed wyborami prezydenckimi w 2015. === Pozostałe przedsięwzięcia === W 1995 wystąpił w teledysku do piosenki Marka Wahlberga „No Mercy (The Fist of the Tiger)”, która opisywała dzieciństwo Michalczewskiego i jego karierę sportową. W 1997 wziął udział w nagraniu singla zespołu Lady Pank „Niedawno”, a w 1998 wystąpił w filmie Dietera Schlotterbecka Tatort – Bienzle und der Champion. W latach 90. otworzył „Tiger-Pub” w Gdańsku, następnie uruchomił kolejne filie w Warszawie i Szczecinie. Uważa się za twórcę i właściciela znaku towarowego Tiger Energy Drink, bezalkoholowego napoju energetyzującego. Zyski z posiadania marki przekazuje na działalność Fundacji „Równe Szanse”. Na początku lat 2000. został jednym z głównych udziałowców centrum handlowego Manhattan w Gdańsku. 9 listopada 2002 wystąpił wspólnie z Janem Borysewiczem na koncercie zespołu Scorpions, śpiewając najpierw utwór „Zawsze tam, gdzie ty” z repertuaru Lady Pank, a następnie „Hurricane” razem ze Scorpions. W 2004 nakładem wydawnictwa Prószyński i S-ka ukazała się autobiografia Michalczewskiego pt. „Dariusz Michalczewski – Silniejszy niż strach. Moje życie”. Również w 2004 otworzył sieć klubów fitness „Tiger Gym”. W 2005 zagrał gościnnie w serialu Sąsiedzi. Wiosną 2006 uczestniczył w programie rozrywkowym Polsatu Show!Time. W 2015 nakładem wydawnictwa Agora wydana została kolejna książka autobiograficzna boksera pt. „Tiger. Bez cenzury”, będąca wywiadem-rzeką przeprowadzonym ze sportowcem przez Macieja Drzewickiego i Grzegorza Kubickiego. W 2024 wystąpił w teledysku do coveru utworu „Bezdroża” Sylwii Grzeszczak autorstwa Katarzyny Zarkesh. == Rezultaty w boksie == Legenda: DQ – dyskwalifikacja KO – nokaut MD – decyzja większości sędziów NC – uznane za nieodbyte PTS – walka zakończona na punkty RSC – walka zatrzymana przez sędziego RSCO – walka zatrzymana przez sędziego z powodu zdeklasowania przeciwnika RTD – techniczna decyzja sędziów SD- niejednogłośna decyzja sędziów TKO – techniczny nokaut UD – jednogłośna decyzja sędziów WO – walkower == Życie prywatne == Jego pierwszą żoną była Dorota Chwaszczyńska (ur. 1968), z którą ożenił się 17 października 1987, po czym rozwiódł w lipcu 1991. 19 marca 1995 ponownie się pobrali, a 30 listopada 2004 wzięli kolejny rozwód. Mają dwóch synów: Michała (ur. 1987) i Nicolasa (ur. 1991). W latach 2006–2008 jego żoną była Patrycja Ossowska (ur. 1972), z którą spotykał się od 2000. W kwietniu 2009 ożenił się z Barbarą Imos (ur. 1980), z którą ma syna Dariusza (ur. 2009) i córkę Nel (ur. 2015). == Kontrowersje == W grudniu 2016 w związku z awanturą domową żona Michalczewskiego, Barbara wezwała na miejsce Policję, która zatrzymała mężczyznę. Według badań toksykologicznych w chwili zatrzymania Dariusz Michalczewski miał być pod wpływem kokainy, a funkcjonariusze zabezpieczyli przy nim śladową ilość tego narkotyku. Rodzina Michalczewskich miała już założoną niebieską kartę. W 2018 za znieważenie oraz naruszenie nietykalności cielesnej żony Sąd Rejonowy Gdańsk Północ skazał go na 3 tys. złotych grzywny. Pięściarz odwołał się od wyroku i w 2019 roku Sąd Okręgowy w Gdańsku umorzył prowadzone przeciwko niemu postępowanie ze względu na znikomą szkodliwość społeczną czynu. Również pierwsza żona Michalczewskiego, Dorota Chwaszyczyńska, oskarżała go o stosowanie wobec niej przemocy. == Filmografia == 1998: Tatort – Bienzle und der Champion 1999: Modern Talking 1998/1999 2004: Der Tag der Ehre – Entscheidung im Boxring 2005: Sąsiedzi 2006: Tiger 2007: Nie ma takiego numeru == Udział w telewizyjnych programach rozrywkowych (wybór) == 2003: Jak łyse konie w TVN 2004: Rozmowy w toku w TVN 2005: Mamy Cię! w TVN 2006: Szymon Majewski Show w TVN 2007: Dzień kangura – Polsat 2008: Piotr Bałtroczyk na żywo – Polsat 2009: Wojownicy – Polsat Play 2009: Szymon Majewski Show w TVN 2009: Cribs w MTV 2009: Jazda figurowa w TV4 2010: On i ona – Polsat 2010: Zacisze gwiazd – TVP1 2010: Dzień z mistrzem – Orange Sport 2010: Grunt to rodzinka – Polsat Café 2010: Męski Punkt Widzenia – Polsat Café 2011: Paula Flashing Lights – iTV 2011: W roli głównej – TVN Style 2012: