Justyna Maria Steczkowska (ur. 2 sierpnia 1972 w Rzeszowie) – polska piosenkarka, kompozytorka, autorka tekstów, skrzypaczka i osobowość medialna, okazjonalnie także aktorka filmowa i teatralna, prezenterka telewizyjna, projektantka mody i fotografka. Członkini Akademii Fonograficznej ZPAV. Reprezentantka Polski w 40. Konkursie Piosenki Eurowizji (1995) i 69. Konkursie Piosenki Eurowizji (2025). Od 1996 wydała 19 albumów studyjnych, w tym 15 solowych: Dziewczyna Szamana (1996), Naga (1997), Dzień i Noc (2000), Alkimja (2002), Femme Fatale (2004), Daj mi chwilę (2007), Puchowe kołysanki (2008), To mój czas (2009), XV (2012), Puchowe kołysanki 2 (2013), Anima (2014), Maria Magdalena. All Is One (2019), Szamanka (2022), Steczkowska Demarczyk (2023) i Witch Tarohoro (2024) oraz cztery nagrane z innymi wykonawcami: Mów do mnie jeszcze (2001) z Pawłem Delągiem, Mezalianse (2011) z Maciejem Maleńczukiem, Ale szopka z Urszulą Dudziak (2011) i I na co mi to było? (2015) z Bobanem Markoviciem. Ponadto skomponowała i nagrała ścieżkę dźwiękową do filmu Na koniec świata (1999). Wypromowała przeboje: „Dziewczyna Szamana”, „Grawitacja”, „Oko za oko, słowo za słowo”, „Za karę”, „Witch Tarohoro” czy „Gaja”. Materiały wideo na oficjalnym kanale Steczkowskiej w serwisie YouTube mają ponad 91 mln wyświetleń, zaś jej nagrania przekroczyły liczbę 42 milionów odtworzeń w serwisie Spotify. Laureatka licznych nagród muzycznych, w tym sześciu Fryderyków, dwóch Wiktorów, Superjedynki i Bursztynowego Słowika. Uhonorowana Brązowym Medalem „Zasłużony Kulturze Gloria Artis”. Była główną bohaterką filmu dokumentalnego Justyna, zagrała też epizodyczne role w kilku filmach i serialach oraz wystąpiła w kilku spektaklach teatralnych. Była wielokrotnie uwzględniana w rankingach na liście najcenniejszych gwiazd polskiego show-biznesu. Prowadzi czynnie działalność charytatywną. Była uczestniczką, jurorką, prowadzącą bądź bohaterką wielu telewizyjnych programów rozrywkowych oraz wzięła udział w ogólnopolskich kampaniach reklamowych dla czterech dużych firm. Zaprojektowała własną kolekcję ubrań dla dziewczynek. == Rodzina i edukacja == Urodziła się w Rzeszowie, dorastała na Baranówce. Jest czwartym z dziewięciorga dzieci Danuty i Stanisława Steczkowskich, nauczycielki muzyki i dyrygenta. Ojciec, zanim założył rodzinę, był księdzem katolickim. Wywodził się z góralskiej rodziny, a rodzina matki miała korzenie tatarskie. Kiedy miała pięć lat, przeprowadziła się z rodziną do Stalowej Woli, gdzie uczęszczała do Państwowej Szkoły Muzycznej im. Ignacego Jana Paderewskiego. W 1991 ukończyła naukę w liceum muzycznym należącym do Zespołu Szkół Muzycznych nr 1 w Rzeszowie. Studiowała instrumentalistykę (skrzypce) na Akademii Muzycznej w Gdańsku, ale po dwóch semestrach przerwała studia, by skupić się na wokalistyce. Bez powodzenia zdawała egzaminy do Teatru Muzycznego im. Danuty Baduszkowej w Gdyni, na Wydział Jazzu i Muzyki Rozrywkowej Akademii Muzycznej im. Karola Szymanowskiego w Katowicach i na Wydział Wokalno-Aktorski Akademii Muzycznej w Gdańsku. == Kariera zawodowa == === Początki i lata 90. === W nagrodę za ukończenie w 1990 liceum z wyróżnieniem zagrała koncert d-moll Henryka Wieniawskiego z Orkiestrą Symfoniczną Filharmonii Rzeszowskiej. Wkrótce aby móc opłacić swoje studia tymczasowo przeniosła się razem z siostrą do Belgii, gdzie obie dorabiały jako kucharki w restauracji. Następnie przeprowadziła się na studia do Gdańska, gdzie śpiewała w klubach jazzowych, m.in. z Maciejem Miecznikowskim. W tym okresie występowała również z Leszkiem Możdżerem, u którego boku debiutowała z jazzowym koncertem w telewizji. Po przerwaniu studiów założyła własny zespół jazzowy Shoco, z którym koncertowała po klubach jazzowych na Wybrzeżu. Śpiewała też w zespołach rockowych: Wańka Wstańka, 1984, Agressiva 69 i Revolutio Cordis. Dorabiała, śpiewając na imprezach okolicznościowych i sprzedając własnoręcznie malowane guziki. W 1994 wzięła udział w przesłuchaniach do programu TVP2 Szansa na sukces; po nieudanym występie z piosenką „Nie przynoś mi kwiatów, dziewczyno” w odcinku z utworami zespołu Trubadurzy otrzymała od Elżbiety Skrętkowskiej propozycję ponownego startu w konkursie, tym razem w odcinku z przebojami grupy Maanam, w którym zwyciężyła dzięki wykonaniu utworu „Boskie Buenos”. Po zwycięstwie w programie wystąpiła w koncercie „Debiutów” podczas 31. Krajowego Festiwalu Polskiej Piosenki w Opolu, w którym otrzymała nagrodę im. Anny Jantar za zajęcie pierwszego miejsca. W 1995 z piosenką „Moja intymność” wygrała Festiwal Piosenki Krajów Nadbałtyckich w Karlshamn. W maju tego samego roku, reprezentując Polskę z utworem „Sama”, zajęła 18. miejsce w finale 40. Konkursu Piosenki Eurowizji w Dublinie. W czerwcu wystąpiła z piosenką „Sama” w konkursie o Grand Prix im. Karola Musioła podczas 32. KFPP w Opolu oraz wystąpiła z piosenkami „Dziewczyna Szamana” i „Wrogu mój” na festiwalu sopockim. Również w 1995 nawiązała współpracę z Grzegorzem Ciechowskim, z którym nagrała materiał na debiutancki album studyjny pt. Dziewczyna Szamana. Za tytułowy utwór z albumu była nominowana do nagrody muzycznej Fryderyka za piosenkę roku i wideoklip roku. Sam album, wydany na początku 1996, zyskał status platynowej płyty, rozchodząc się w ponad 200 tys. egzemplarzy. W tym samym roku Steczkowska zdobyła Fryderyki w kategoriach: wokalistka roku, album roku (za Dziewczynę Szamana), piosenka roku (za „Oko za oko, słowo za słowo”) i fonograficzny debiut roku. Otrzymała także statuetkę Wiktora. W 1997 wydała album pt. Naga, który został wyprodukowany przez Grzegorza Ciechowskiego. Wydawnictwo zapewniło jej certyfikat złotej płyty za sprzedaż ponad 100 tys. egzemplarzy. Płytę promowała singlami „Za dużo wiesz” i „Za karę”. Również w 1997 pojawiła się gościnnie na kilku płytach innych wykonawców, m.in. zespołu Voo Voo (Flota zjednoczonych sił) i Grzegorza Turnaua (Tutaj jestem), a także została bohaterką filmu dokumentalnego Jacka Taszakowskiego i Leszka Molskiego Justyna, który opowiadał o jej drodze artystycznej. Poza tym zagrała w dwóch spektaklach Teatru Telewizji: Perełę Wariatkę w Księdze raju i Wisztycę w Ludziach ognia, a także wystąpiła w roli Anity w filmie Billboard oraz pojawiła się w drugim odcinku serialu Zaklęta. W 1999 wraz z Antonim Łazarkiewiczem stworzyła ścieżkę dźwiękową do filmu Magdaleny Łazarkiewicz Na koniec świata, w którym zagrała główną rolę Teresy. === Lata 2000–2010 === W lutym 2000 wydała album pt. Dzień i Noc, który podzieliła na dwie części: na pierwszej umieściła utwory taneczne, a na drugiej – piosenki inspirowane muzyką filmową i zawierające wyłącznie wokalizy. W listopadzie tego samego roku wraz z Pawłem Delągiem wydała album pt. Mów do mnie jeszcze, zawierający utwory do tekstów Williama Szekspira, Cypriana Kamila Norwida, Kazimierza Przerwy-Tetmajera i Marii Pawlikowskiej-Jasnorzewskiej. W grudniu 2000 zaśpiewała dla polsko-ukraińskiego batalionu stacjonującego w Kosowie, za co w styczniu 2001 została uhonorowana medalem za „zasługi dla obronności Rzeczypospolitej” przez ministra obrony narodowej Bronisława Komorowskiego. W tym samym miesiącu zaśpiewała utwór „Ave Maria” na pogrzebie Grzegorza Ciechowskieg. Również w 2001 zagrała podwójną rolę Hipolity/Tytanii w spektaklu Sen nocy letniej (reż. Wojciech Kościelniak) w Teatrze Muzycznym im. Danuty Baduszkowej w Gdyni. W październiku 2002 wydała album pt. Alkimja, którym nawiązała do kultury żydowskiej i na którym umieściła utwory śpiewane po hebrajsku i aramejsku oraz w językach ladino i jidysz. Album promowała singlem „Świt świt”. Za płytę otrzymała Fryderyka za etno-folkowy album roku, a za sprzedaż krążka w nakładzie 35 tys. egzemplarzy odebrała certyfikat złotej płyty. W tym czasie pracowała nad widowiskiem koncertowym Alkimja, którego premiera odbyła się podczas 23. Przeglądu Piosenki Aktorskiej we Wrocławiu. W październiku wystąpiła na Festiwalu Dialogu Czterech Kultur w Łodzi. W maju 2003 zaśpiewała na placu Zamkowym w Lublinie podczas gali koncertowej z okazji 83. urodzin Jana Pawła II i 25. rocznicy pontyfikatu papieża. Trzy miesiące później wystąpiła z utworem „Moja intymność” na festiwalu sopockim. W 2004 wydała album pt. Femme Fatale, na którym umieściła własne interpretacje piosenek wykonywanych przez słynne piosenkarki polskie i zagraniczne. Wydanie krążka poprzedziła występem w spektaklu telewizyjnym, w którym wcielała się w Kalinę Jędrusik, Annę German, Marilyn Monroe i Édith Piaf. W sierpniu wystąpiła z piosenką „Pod Papugami” w koncercie pamięci Czesława Niemena podczas festiwalu sopockiego. W październiku była jurorką w jednym z odcinków programu Szansa na sukces. W styczniu 2005 wzięła udział w nagraniach charytatywnego singla „Pokonamy fale”. Jeszcze w pierwszym kwartale roku zagrała koncert „Kobiety”, zawierający jej interpretacje dawnych przebojów w aranżacji Mateusza Pospieszalskiego, za który Telewizja Polska (jako producent) zdobyła nominację do nagrody w kategorii „muzyka koncert” podczas Festiwalu Złota Róża w Lucernie. Wystąpiła także w misterium Przez tę ziemię przeszedł Pan w reżyserii Jerzego Fedorowicza. Także w 2005 wraz z siostrą Cecylią wydała bajkę pt. „Rudolf jedyny i wyjątkowy”, którą napisały na potrzeby książki pt. Bajki gwiazd. Poza tym zaśpiewała podczas trasy Wiosna Polaków będącej częścią kampanii wyborczej Prawa i Sprawiedliwości przed wyborami parlamentarnymi w Polsce, a w grudniu nagrany przez nią album z popularnymi polskimi kolędami był dołączany jako dodatek do gazety „Nowy Dzień”. W marcu 2006 wystąpiła w telewizyjnym koncercie Wielkanocny gospel, który odbył się w kościele Marii Magdaleny we Wrocławiu z udziałem zespołu gospelowego Visual Ministry Choir z Londynu. W kwietniu premierowo wystąpiła jako Maria Magdalena, główna bohaterka sztuki taneczno-wokalnej Pasja, wystawianej przez Kielecki Teatr Tańca. Latem wzięła udział w trasie koncertowej „Urodzinowe Lato z radiem” oraz wystąpiła na 10. Festiwalu Muzyki i Kultury Romów w Ciechocinku i na Przy