Grzegorz Damięcki (ur. 15 listopada 1967 w Warszawie) – polski aktor i muzyk. == Życiorys == Jest synem reżyserki Barbary Borys-Damięckiej i aktora Damiana Damięckiego, wnukiem aktorów Ireny i Dobiesława Damięckich, bratankiem aktora Macieja Damięckiego oraz kuzynem aktorów Matyldy i Mateusza Damięckich. Wraz z rodziną mieszkał przy ul. Ogólnej na osiedlu Słodowiec w dzielnicy Bielany. Dorastał na warszawskim Żoliborzu. Jako nastolatek był żoliborskim punkiem. Przez pięć lat uczęszczał do XXII Liceum Ogólnokształcącego im. Jose Marti w Warszawie (powtarzał drugą klasę). W liceum był współzałożycielem zespołu muzycznego Lawa, który w swoich utworach przekazywał zaangażowane politycznie teksty i inspirował się twórczością Električni orgazam, Sex Pistols, The Clash i Joy Division. Po maturze złożył dokumenty do ASP, gdzie został dobrze oceniony i przyjęty. Wcześniej jednak zdał egzamin i dostał się do Państwowej Wyższej Szkoły Teatralnej w Warszawie. W warszawskiej PWST wystąpił w spektaklach dyplomowych – Fredraszki Aleksandra hr. Fredry (1990) w reżyserii Jana Englerta w roli Michała, Ludmira i Wacława, Nasze miasto Thorntona Wildera (1991) w reż. Zbigniewa Zapasiewicza i Iwona, księżniczka Burgunda Witolda Gombrowicza (1991), który przygotował Mariusz Benoit w roli Cyryla. Zadebiutował na scenie teatralnej jeszcze podczas studiów w roli Wacka w Firmie Mariana Hemara (1991) w reż. Edwarda Dziewońskiego u boku Ewy Wiśniewskiej, Leonarda Pietraszaka i Zygmunta Kęstowicza w Teatrze Ateneum, z którym związał się na stałe po ukończeniu studiów w 1991. W Teatrze Ateneum zagrał kilkadziesiąt ról – klasycznych, współczesnych, komediowych i dramatycznych, w tym Burza Williama Shakespeare’a (1991) w reż. Krzysztofa Zaleskiego w roli Adriana, Kupiec wenecki Shakespeare’a (1996) w reż. Waldemara Śmigasiewicza jako Lorenzo, Opowieści Lasku Wiedeńskiego Ödöna von Horvátha (1998) w roli Oskara w reż. Agnieszki Glińskiej,Ja, Feuerbach Tankreda Dorsta (2013) jako bezduszny asystent reżysera w reż. Piotra Fronczewskiego, Nastazja Filipowna Fiodora Dostojewskiego (2013) w roli Myszkina w reż. Andrzeja Domalika, Demon teatru, czyli mniejsza o to Bogusława Schaeffera (2015) w reż. Andrzeja Domalika w roli inspektora Ruchu Teatralnego, Gra w życie Maxa Frischa (2018) w reż. Aleksandra Kaniewskiego w roli Hannesa Kürmanna, Ława przysięgłych Ivana Klímy (2020) w reż. Jakuba Krofty jako Lobbysta, Wzrusz moje serce Hanocha Levina (2023) w reż. Artura Tyszkiewicza jako Pszoniak i Wariacje enigmatyczne Érica-Emmanuela Schmitta (2023) w reż. Artura Tyszkiewicza w roli Erika Larsena. W kameralnej przestrzeni dialogu łączącego widzów i aktorów Teatr Scena na Krakowskim Przedmieściu w Warszawie wziął udział w spektaklu Psalmy Króla Dawida (2016), gdzie wyboru tekstów dokonał Piotr Matywiecki i wystąpili: Anna Seniuk, Małgorzata Kaczmarska, Krzysztof Gosztyła i Andrzej Ferenc. Zadebiutował na kinowym ekranie w dramacie historycznym Juliusza Machulskiego Szwadron (1992). Potem zagrał niewielką rolę hauptscharführera Kundera w dramacie wojennym Stevena Spielberga Lista Schindlera (Schindler’s List, 1993), Włodka w komediodramacie Andrzeja Barańskiego Horror w Wesołych Bagniskach (1995) według powieści Michała Choromańskiego, adwokata Bourgesa w dramacie biograficznym Jerzego Antczaka Chopin. Pragnienie miłości (2002) i Wacława Paszkowskiego w dramacie Jana Jakuba Kolskiego Pornografia (2003) na podstawie powieści Witolda Gombrowicza. Grał także w serialach, w tym Dom Jana Łomnickiego (2000) jako Artur, partner Danusi (Magdalena Stużyńska) w szkole tańca, Defekt Macieja Dutkiewicza (2005) w roli dziennikarza Andrzeja Krauza, narzeczonego prokurator Elżbiety Gintner (Magdalena Cielecka), Czas honoru (2012) jako major Zwonariew vel „Bocian”, Bodo (2016) jako dyrektor „Czarnego Kota” Feliks Lande, Belfer (2016) w roli Grzegorza Molendy, ojca Sebastiana, Jaśka i Julki czy Nieobecni (2020) jako Paweł Borkowski. Brał udział w realizacjach Teatru Telewizji i słuchowiskach Teatru Polskiego Radia, a także nagrywał role dubbingowe. == Życie prywatne == W 1991 poślubił kostiumolożkę i scenografkę Dominikę Laskowską, z którą ma syna, Antoniego, i córki-bliźniaczki: Aleksandrę i Janinę (ur. 2017). W 2025 rozwiódł się z żoną, a kilka lat wcześniej rozpoczął związek z aktorką Magdaleną Schejbal. == Filmografia == == Dubbing == 2000: 102 dalmatyńczyki – Kevin Shepherd 2004: Lemony Snicket: Seria niefortunnych zdarzeń – Lemony Snicket 2005: Opowieści z Narnii: Lew, czarownica i stara szafa – pan Tumnus 2008: Przygody Sary Jane (nowsza wersja dubbingu) – Haresh Chandra 2012: Avengers – Bruce Banner / Hulk 2013: Iron Man 3 – Bruce Banner 2013: Thor: Mroczny świat – Fandral 2014: Syn Boży – Jan 2015: Avengers: Czas Ultrona – Bruce Banner / Hulk 2015: Kraina jutra – Eddie Newton 2015: Gwiezdne wojny : Przebudzenie mocy – Snoke 2017: Thor: Ragnarok – Bruce Banner / Hulk 2017: Gwiezdne wojny: Ostatni Jedi – Snoke 2018: Avengers: Wojna bez granic – Bruce Banner 2019: Kapitan Marvel – Bruce Banner 2019: Avengers: Koniec gry – Bruce Banner/ Professor Hulk 2020: Naprzód – Iwo Mrygacz 2021: A gdyby…? – Bruce Banner / Hulk 2021: Shang-Chi i legenda dziesięciu pierścieni – Bruce Banner == Nagrody i wyróżnienia == 1991: Wyróżnienie jury IX Przeglądu Przedstawień Dyplomowych Szkół Teatralnych w Łodzi za rolę w spektaklu Fredraszki 2007: Nagroda Feliks Warszawski za rolę drugoplanową w spektaklu Teatru Ateneum Album rodzinny 2022: tytuł Mistrz Mowy Polskiej == Zobacz też == Anita Dymszówna Grażyna Brodzińska == Przypisy == == Linki zewnętrzne == Grzegorz Damięcki w bazie IMDb (ang.) Grzegorz Damięcki w bazie Filmweb Grzegorz Damięcki w bazie filmpolski.pl Grzegorz Damięcki (osoba), [w:] Encyklopedia teatru polskiego [dostęp 2021-04-09] . Grzegorz Damięcki na zdjęciach w bazie Filmoteki Narodowej „Fototeka”