Editors – brytyjski zespół rockowy z Birmingham w Anglii, założony w 2002 roku w Stafford. Grupę tę, wcześniej znaną pod nazwami Pilot, The Pride i Snowfield tworzą obecnie: wokalista i gitarzysta Tom Smith, basista Russell Leetch, perkusista Ed Lay, gitarzysta Justin Lockey oraz keyboardziści Elliott Williams i Benjamin John Power. Zespół wydał do tej pory siedem albumów studyjnych. Ich debiutancka płyta The Back Room ukazała się w 2005 roku. Zawierała ona przeboje „Munich” i „Blood”, a w kolejnym roku otrzymała nominację do Mercury Prize. Ich kolejny album An End Has a Start w czerwcu 2007 roku znalazł się na pierwszym miejscu listy przebojów w Wielkiej Brytanii i przyniósł zespołowi nominację do Brit Awards 2008 w kategorii najlepszy brytyjski zespół. Trzeci album Editors, In This Light and on This Evening, ukazał się w październiku 2009 roku i od razu znalazł się na pierwszym miejscu listy przebojów w Wielkiej Brytanii. Zespół wydał swój czwarty album studyjny, The Weight of Your Love, w lipcu 2013 roku, a w październiku 2015 roku ukazał się In Dream. W 2018 roku premierę miał szósty album Violence, a ich siódma płyta, EBM, ukazała się we wrześniu 2022 roku. Oprócz uznania krytyków i dużego sukcesu na brytyjskiej liście przebojów, zespół regularnie odbywał wyprzedane trasy koncertowe i występował jako gwiazda na licznych festiwalach. Ich odmiana mrocznego indie rocka jest często porównywana do brzmienia takich zespołów jak: Echo & the Bunnymen, Joy Division, Interpol, The Chameleons czy U2. == Historia == === Założenie zespołu (2002–2004) === Członkowie późniejszego zespołu Editors poznali się podczas studiów nad technologią muzyczną na Staffordshire University, a byli to: wokalista i gitarzysta Tom Smith, gitarzysta prowadzący Chris Urbanowicz, basista Russell Leetch i perkusista Geraint Owen. Zespół początkowo znany był pod nazwą Pilot i to pod nią zagrał swój pierwszy koncert w 2002 roku. Członkowie grupy będąc jeszcze na studiach opracowali strategię marketingową, która polegała na naklejeniu setek naklejek promocyjnych na ścianach Stafford z pytaniem „Who’s the Pilot?” (ang. Kim jest Pilot?). Po tym jak się dowiedzieli, że nazwa ta była już używana przez szkocką grupę popową z lat 70. XX wieku, przemianowali się na The Pride. Jako zespół The Pride promowali się utworami „Come Share the View” i „Forest Fire” oraz udostępnili piosenki w programie Onemusic Unsigned w BBC Radio 1. W recenzji ich piosenek napisano: „The Pride utrzymuje rzeczy podprogowo lo-fi. Odświeżająco proste i powściągliwe Come Share The View to lekcja łączenia hipnotycznych pejzaży dźwiękowych z białym szumem, jednocześnie pokazując wierność szkole zwolnionego tempa w Forest Fire”. Zespół następnie wycofał swoją muzykę z sieci, aby zachęcić większą liczbę przedstawicieli A&R do obejrzenia ich występów na żywo. Perkusista Ed Lay zastąpił Owena, który zaczął skupiać się na swoim walijskim zespole The Heights. W tym składzie zespół stał się znany jako Snowfield, a swój debiutancki koncert pod tą nazwą zagrali w marcu 2003 roku w Coventry na prośbę Fused Magazine. Następnego lata zespół wydał własnym sumptem sześcioutworową EP-kę, z część stało się później utworami na debiutanckiej płycie Editors. Jesienią tego samego roku, już po ukończeniu studiów, członkowie grupy przenieśli się do Birmingham, siedziby swojego managementu i najbliższego dużego miasta. W wywiadzie w 2015 roku Smith powiedział: „Birmingham jest bardzo ważne. Kiedy teraz o tym myślę, to właśnie tam mieszkaliśmy razem na początku naszej działalności, graliśmy na wszystkich koncertach Flapper i Jug of Ale, a potem podpisaliśmy kontrakt płytowy. Zawsze mówiliśmy, że chociaż tylko jeden z nas tam się wychował, Birmingham było domem zespołu”. Przez cały następny 2004 rok członkowie Snowfield, oprócz gry w zespole, pracowali także na pół etatu. Po regularnym występowaniu w Midlands nie minęło dużo czasu zanim poczta pantoflowa pomogła im stać się popularnym zespołem bez kontraktu. Wypuścili demo z utworem „Bullets”, które przyciągnęło zainteresowanie kilku brytyjskich wytwórni, w tym trzydziestu przedstawicieli A&R, którzy przyjechali zobaczyć ich występ w Birmingham. Wkrótce potem grupa podpisała kontrakt z niezależną wytwórnią płytową Kitchenware Records z siedzibą w Newcastle, a we wrześniu tego samego roku zmienili nazwę swojego zespołu na Editors. === The Back Room (2005–2006) === Po występach u boku takich zespołów, jak Puressence i Oceansize, Editors wydał swój debiutancki singel „Bullets”, który został nagrany z producentem Gavinem Monaghanem w limitowanej edycji tysiąca kopii za pośrednictwem Kitchenware Records 24 stycznia 2005 roku. Utwór ten był wcześniej grany przez Zane’a Lowe’a w BBC Radio 1, gdzie został uznany za „singel tygodnia”. Limitowana edycja wyprzedała się już w dniu premiery, a jeszcze w tym samym tygodniu egzemplarze sprzedały się na eBayu za ponad 30 funtów. Brzmienie singla było porównywane do atmosfery takich współczesnych zespołów, jak Interpol czy Bloc Party bądź starszych, jak Joy Division czy Echo & the Bunnymen. W kwietniu tego samego roku ukazał się singel „Munich”, który zapewnił zespołowi pierwszy przebój w pierwszej 20. na brytyjskich listach, wyprzedaną trasę koncertową po Wielkiej Brytanii i miejsce w programie MTV Spanking New Music w Manchesterze. Ze względu na rosnącą popularność zespołu, Editors i Kitchenware Records podpisali umowę na wyłączną dystrybucję z Sony BMG. Singel „Blood” ukazał się 11 lipca tego samego roku i już w pierwszym tygodniu osiągnął 18. miejsce na brytyjskiej liście przebojów, sprzedając się w ciągu siedmiu dni w nakładzie 5286 egzemplarzy. 25 lipca 2005 roku ukazał się ich debiutancki album studyjny The Back Room, który spotkał się z uznaniem krytyków i odniósł sukces komercyjny. W pierwszym tygodniu znalazł się on na 13. miejscu brytyjskich list przebojów, sprzedając się w nakładzie 17 627 egzemplarzy. Po ponownym wydaniu we wrześniu tego samego roku singla „Bullets” i osiągnięciu kolejnego przeboju w pierwszej trzydziestce, Editors zyskał miejsce jako support, wspierając szkocką grupę Franz Ferdinand na ich koncertach w Wielkiej Brytanii i kontynentalnej Europie. W styczniu 2006 roku grupa Editors wznowiła wydanie singla „Munchen”, sprzedając się w nakładzie o półtora tysiąca egzemplarzy większym niż poprzednio. Został on także pierwszym singlem zespołu notowanym w pierwszej dziesiątce brytyjskich list przebojów, a także zapewnił występ zespołu w programie Top of the Pops. Dzięki ponownemu wydaniu albumu The Back Room znalazł się on po raz kolejny na szczycie list przebojów, docierając do 2. miejsca zestawiania UK Albums Charts. Sprzedano dodatkowe 40 tys. egzemplarzy albumu, co pozwoliło jemu uzyskać status platynowej płyty. Wspólna trasa koncertowa po Ameryce Północnej ze Stellastarr* zbiegła się z amerykańską premierą płyty The Back Room w marcu 2006 roku. Została ona wydana przez wytwórnię Fader i sprzedała się w nakładzie 35 tys. egzemplarzy po 20 tygodniach. Zespół wystąpił na znanych amerykańskich festiwalach, jak Coachella i Lollapalooza w 2006 roku, a 30 marca tego samego roku wykonali utwór „Munich” w amerykańskim programie telewizyjnym Late Night with Conan O’Brien. 27 marca zespół Editors wydał w Wielkiej Brytanii singel „All Sparks”, który osiągnął 21. miejsce na brytyjskiej liście przebojów. Po trasie koncertowej po Europie, która obejmowała m.in. trzy kolejne wieczory w Brixton Academy, ponownie wydali limitowaną edycję singla „Blood”, co pozwoliło awansować płycie The Back Room na 45. miejsce brytyjskiej listy albumów. Niedługo potem The Back Room osiągnął sprzedaż przekraczającą milion egzemplarzy na całym świecie, a zespół został nominowany do nagrody Mercury Prize w 2006 roku. Po serii występów na festiwalach w całej Europie w 2006 roku, m.in. na T in the Park, V Festival i Isle of Wight Festival, Editors rozpoczął pracę nad swoim drugim albumem. === An End Has a Start (2007–2008) === Zespół Editors nagrał swój drugi album An End Has a Start wraz z producentem Jacknifem Leem w studiu Grouse Lodge w Irlandii. Album ten ukazał się 25 czerwca 2007 roku nakładem Kitchenware Records i od razu znalazł się na pierwszym miejscu listy przebojów w Wielkiej Brytanii, sprzedając się w nakładzie 59 405 egzemplarzy w pierwszym tygodniu. Album został poprzedzony singlem „Smokers Outside the Hospital Doors”, który był w tamtym czasie najlepiej sprzedającym się singlem Editors, osiągając 7. miejsce na brytyjskich listach przebojów. Singel ten zyskał także własny odcinek w programie Making the Video na kanale MTV. Tuż po wydaniu albumu Editors zagrał na festiwalu w Glastonbury, występując na scenie The Other Stage. W kolejnych tygodniach grali na wielu innych festiwalach, m.in. Oxegen, Lowlands i Pukkelpop, a także odbyli swoją pierwszą trasę koncertową w Australii i Nowej Zelandii. 3 września 2007 roku wydali kolejny singel – tytułowy „An End Has a Start” nakładem Kitchenware Records. Premiera zbiegła się z ich trasami koncertowymi po Ameryce Północnej, a suppoprtował ich na niej zespoły Hot Hot Heat i Louis XIV. Zespół Editors grał piosenkę „An End Has a Start” na żywo w amerykańskich programach telewizyjnych, takich jak m.in. Jimmy Kimmel Live!. Po powrocie do Wielkiej Brytanii zespół nagrał cover utworu „Lullaby” zespołu The Cure na album kompilacyjny Radio 1 Established 1967, która ukazała się 1 października 2007 roku nakładem Universal Music TV. Niedługo potem, 24 października 2007 roku zespół Editors zagrał 75-minutowy set w ramach BBC Electric Proms w londyńskim Koko, którym towarzyszył klasyczny kwartet smyczkowy. 26 listopada tego samego roku ukazał się trzeci singel z albumu zatytułowany „The Racing Rats”. Zespół zagrał tę piosenkę na żywo 16 grudnia w programie Friday Night with Jonathan Ross, co pomogło jej osiągnąć 26. miejsce na brytyjskiej liście przebojów. Utwór dotarł także do 12. miejsca na holenderskiej liście Top 40, będąc dotychczas najwyższym notowanym singlem zespołu p