Maciej Henryk Orłoś (ur. 16 lipca 1960 w Warszawie) – polski dziennikarz i prezenter telewizyjny, sporadycznie także aktor filmowy i telewizyjny. W latach 1991–2016 i od 2024 prezenter Telewizji Polskiej i prowadzący program informacyjny Teleexpress; w przerwie od pracy w telewizji publicznej był związany zawodowo z telewizją WP (w latach 2016–2018), Radiem Zet (2019–2020) i Radiem Nowy Świat (2020–2022). == Życiorys == Jest synem inżynier ogrodnictwa Teresy z Czerniewiczów i pisarza Kazimierza Orłosia, a także wnukiem Seweryny Wilhelminy Orłosiowej z Mackiewiczów (siostry Józefa i Stanisława „Cata” Mackiewiczów) i mykologa Henryka Orłosia oraz Janiny i Olgierda Czerniewiczów, zaś jego prapradziadkiem był konspirator i zesłaniec Ksawery Pietraszkiewicz. Ma młodszą o dziewięć lat siostrę, Joannę. W 1979 zdał maturę w XLII Liceum Ogólnokształcącym im. Marii Konopnickiej w Warszawie, a w 1983 ukończył studia w Akademii Teatralnej im. Aleksandra Zelwerowicza w Warszawie. Ukończył kurs aktorstwa w Teatrze Laboratorium we Wrocławiu. Umiejętności aktorskie rozwijał podczas rocznego stypendium w London Academy of Music and Dramatic Art (LAMDA), odbył także stypendialny kurs dla młodych dramaturgów w Eugene O'Neill Theater Center w Waterford (Connecticut). Był działaczem Niezależnego Zrzeszenia Studentów i przewodniczącym Komitetu Strajkowego na warszawskiej Akademii Teatralnej w okresie strajków. W okresie stanu wojennego pracował w Niezależnej Oficynie Wydawniczej „NOWA” – opozycyjnym wydawnictwie, w którym zajmował się kolportowaniem książek podziemnych. W trakcie stypendium w LAMDA pracował w polskim wydawnictwie opozycyjnym „Puls” w Londynie, a po ukończeniu kursu dla dramaturgów w USA dorabiał jako handlarz koszulkami na molo w Seaside Heights i sprzedawca w food trucku. W latach 1990–1991 zajmował się sprzedażą i dystrybucją konturówek po warszawskich perfumeriach i drogeriach. === Kariera zawodowa === Kariera aktorska W okresie nauki w szkole podstawowej został aktorem dubbingowym w Studiu Opracowań Filmów; jako aktor głosowy zadebiutował filmem Jeże rodzą się bez kolców. Jako aktor filmowy zadebiutował rolą królewicza Kazimierza w filmie historycznym Ewy i Czesława Petelskich Kazimierz Wielki (1976). Zafascynowany teatrem, uczęszczał na zajęcia do kółka teatralnego w Domu Kultury „Centrum Łowicka” w Warszawie. Był aktorem w teatrach warszawskich: Teatrze Nowym (1982–1983), Teatrze Ateneum (1983–1989) i Teatrze Popularnym (1984). W 1983 wystąpił na 1. Festiwalu Szkół Teatralnych w Łodzi ze spektaklem Czekając na Godota (reż. Antoni Libera), w którym zagrał Vladimira. W 1987 zagrał kapitana Riese’a, szefa Abwehrstelle Stettin w serialu Pogranicze w ogniu. W latach 90. zagrał jedną z głównych ról w serialu Andrzeja Kotkowskiego Zespół adwokacki (1994–1995) i filmie Krzysztofa Zanussiego Opowieści weekendowe: Słaba wiara (1997). W 2009 okazjonalnie powrócił do aktorstwa rolą scenarzystę w spektaklu Teatru Telewizji Prezent dla towarzysza Edwarda G. (reż. Janusz Dymek). W 2020 został ambasadorem ekologicznego teatru Bohema House, w którym występował także jako narrator w spektaklu Calineczka. Magia tkwi w naturze. Kariera dziennikarska Na początku lat 90. przeprowadzał wywiady w programie TVP2 Telewizja śniadaniowa Alicji Resich-Modlińskiej. Od 15 czerwca 1991 do 31 sierpnia 2016 prowadził program informacyjny Teleexpress w TVP1. Prowadził dla TVP1 także autorskie formaty: Oko w oko (1994–1998) i A to Polska właśnie! (1999–2004), a także magazyny kulturalne: Trochę kultury, Pociąg do kultury i Cooltura oraz program dla niepełnosprawnych Przyjaciele. W czerwcu 1998 współprowadził (z Barbarą Górską) weekendowe wydania Wiadomości w TVP1. W latach 2001–2007 podawał wyniki polskiego głosowania podczas finałów Konkursu Piosenki Eurowizji, a także prowadził studio eurowizyjne w TVP1. Od września 2008 do lipca 2009 prowadził teleturniej 300 procent normy. W latach 2012–2016 prowadził Wielkie Testy w TVP. Od czerwca 2012 do listopada 2015 współprowadził (z Anną Karną) program turystyczny Nie ma jak Polska. Od marca 2014 do sierpnia 2016 prowadził Teleexpress Extra w TVP Info. W 2014 prezentował przegląd prasy w magazynie porannym Kawa czy herbata? w TVP1. W latach 1991–2015 prowadził Festiwale Polskich Filmów Fabularnych w Gdyni i towarzyszące mu studio telewizyjne. W 1995 i 1997 poprowadził Międzynarodowy Festiwal Piosenki w Sopocie, którego był także rzecznikiem prasowym. W 1995 razem z Andrzejem Kotlowskim przygotował i poprowadził widowisko telewizyjne 50. urodziny Daniela Olbrychskiego, które zostało wyemitowane w TVP. Od 2000 kilkukrotnie był jednym z prowadzących Krajowy Festiwal Piosenki Polskiej w Opolu. Po odejściu z TVP w 2016 dołączył do zespołu Telewizji WP, kanału telewizyjnego portalu Wirtualna Polska, w której prowadził serwisy informacyjne: #dziejesię 16:50 (2016–2017) i InfoTeka (2017), a także był gospodarzem late night show Orłoś Kontra (2017–2018) i programu rozrywkowego Mistrzowie kabaretu (2018). Wiosną 2018 zakończył współpracy z TV WP. 12 lutego tego samego roku uruchomił swój kanał w serwisie internetowym YouTube, na którym do końcówki 2024 publikował kolejne wydania programów publicystycznych: Okiem Orłosia i W telegraficznym skrócie, a także cykl filmów edukacyjnych „Ty śmieciu! Ekocyklicznie o gospodarce…”. Od 9 września 2019 do 27 marca 2020 współprowadził (z Michałem Zielińskim) program satyryczny ZETexpress w Radiu Zet. Od kwietnia do czerwca 2020 był gospodarzem audycji Tak gra w internetowej rozgłośni Radiospacja. Od 31 lipca tego samego roku do 31 sierpnia 2022 prowadził poranne pasmo Nowy świt w Radiu Nowy Świat. 29 maja 2021 poprowadził muzyczno-satyryczny program informacyjny PKS Press, który opublikował w serwisie YouTube; magazyn doczekał się jednak tylko jednego odcinka. Od 22 lutego 2023 współprowadzi (z Pauliną Koziejowską) podcast W związku. 4 stycznia 2024 powrócił do prowadzenia serwisu Teleexpress w TVP1 i programu Teleexpress Extra w TVP Info. Jesienią 2024 i wiosną 2025 prowadził talk-show Daję słowo. Maciej Orłoś w TVP1. Jest członkiem Stowarzyszenia Wolnego Słowa. Poza działalnością dziennikarstwo-prezenterską prowadzi szkolenia z autoprezentacji i jest konferansjerem na wydarzeniach biznesowych. == Życie prywatne == Kiedy miał 22 lata, ożenił się z Moniką Jóźwik, z którą rozstał się po dwóch i pół roku małżeństwa. W 1989 ożenił się z Ewą, z którą ma dwóch synów: Rafała i Antoniego (ur. 1990). Z małżeństwa z dziennikarką Joanną Twardowską ma syna Jakuba i córkę Melanię, którzy są pierwowzorami bohaterów czterech książek Orłosia: Kuba i Mela dają radę (2012), Kuba i Mela. Dodaj do znajomych (2012), Tajemnicze przygody Kubusia (2015) i Tajemnicze przygody Meli (2016). Latem 2025 ożenił się z dziennikarką Pauliną Koziejowską, z którą jest związany od 2022. == Filmografia == == Dyskografia == Kompilacje 2016: Teleexpress. 30 lat minęło (oraz Marek Sierocki) == Twórczość muzyczna == 2002: Użyczył swojego głosu do jednego z utworów z płyty Tabasko łódzkiego rapera O.S.T.R.-a == Twórczość literacka == Moje spotkania oko w oko, 1998 Tajemnicze przygody Kubusia, 2007 Tajemnicze przygody Meli, 2008 Kuba i Mela. Dodaj do znajomych, 2012 Kuba i Mela dają radę, 2013 Jak występować i zabłysnąć, 2015 Teleexpress. 30 lat minęło (z Markiem Sierockim), 2016 O sztuce wystąpień publicznych, 2020 Wystąpienia bez stresu. Jak dobrze wypaść na żywo, w mediach i internecie, 2025 Poza scenariuszem. Maciej Orłoś w rozmowie z Adrianem Jasińskim, 2025 == Odznaczenia == Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski (2014) Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski (2008). Inne wyróżnienia 2015 – Laureat ŻyRafki, przyznanej na Interdyscyplinarnym Festiwalu Sztuk Miasto Gwiazd w Żyrardowie, za bycie ambasadorem akcji Cała Polska czyta Dzieciom i za cykl książek o przygodach Kuby i Meli. == Przypisy == == Bibliografia == Maciej Orłoś, Adrian Jasiński: Poza scenariuszem. Warszawa: Wydawnictwo Agora, 2025. ISBN 978-83-8380-349-4. == Linki zewnętrzne == Maciej Orłoś w bazie Filmweb Maciej Orłoś w bazie filmpolski.pl