Michał Jerzy Winiarski (ur. 28 września 1983 w Bydgoszczy) – polski siatkarz i trener siatkarski, grający na pozycji przyjmującego, w latach 2004–2014 reprezentant Polski. == Życie prywatne == 13 maja 2006 roku poślubił Dagmarę Stęplewską, z którą ma dwóch synów. Oliwier urodzony 28 listopada 2006 roku oraz Antoni, który urodził się 13 marca 2014 roku. Oliwier również jest siatkarzem. Gra na pozycji rozgrywającego. Wraz z klubem Eco-Team AZS-u Stoelzle Częstochowa został mistrzem Polski juniorów w marcu 2024 roku. 24 marca 2024 roku jego syn Oliwier zadebiutował w rozgrywkach PlusLigi w sezonie 2023/2024 w 27. kolejce pod koniec 4 seta w meczu z PGE GiEK Skrą Bełchatów z powodu problemów zdrowotnych podstawowego rozgrywającego Aluronu CMC Warty Zawiercie Miguela Tavaresa. Syn Michała Winiarskiego mógł dołączyć awaryjnie do klubu z Zawiercia, gdyż oba kluby i Eco-Team AZS Stoelzle Częstochowa współpracują ze sobą. == Kariera siatkarska == Już jako junior był kapitanem reprezentacji, która w 2003 sięgnęła po tytuł mistrza świata juniorów. W kadrze seniorskiej zadebiutował 7 stycznia 2004 w meczu z Rosją (0:3) podczas turnieju kwalifikacyjnego do igrzysk w Atenach. W reprezentacji Polski rozegrał 240 spotkań. Stephane Antiga mianował go kapitanem kadry. Pod koniec sierpnia 2009 rozwiązał kontrakt z klubem Itas Diatec Trentino, z którym wygrał Ligę Mistrzów (2009) oraz zdobył mistrzostwo Włoch (2008) – i podpisał trzyletni kontrakt z mistrzem Polski – Skrą Bełchatów. W 2009 roku przeszedł operację barku i był wyłączony z gry na kilka miesięcy co spowodowało, że nie pojechał na Mistrzostwa Europy do Turcji. 3 maja 2013 podpisał dwuletni kontrakt z rosyjskim klubem Fakieł Nowy Urengoj, opuszczając po czterech latach PGE Skrę. Po rocznej grze w klubie Fakieł Nowy Urengoj, powrócił do Skry Bełchatów. 21 września 2014, wraz z reprezentacją Polski, wywalczył złoty medal Mistrzostw Świata 2014. Tego samego dnia ogłosił zakończenie kariery reprezentacyjnej. Pauzował na początku sezonu 2015/2016 z powodu kontuzji kręgosłupa, gdzie wtedy pojechał na konsultację do byłego lekarza Bayernu Monachium – Hansa-Wilhelma Müllera-Wohlfahrta. Niemiec zastosował terapię polegającą na kilkudziesięciu zastrzykach w okolice kręgosłupa. Winiarski szybko poczuł się dobrze i wrócił na boisko. W styczniu 2016 roku odnowiła się mu kontuzja kręgosłupa i 19 stycznia w Krakowie przeszedł operację kręgosłupa. W sezonie 2016/2017 wrócił do gry, lecz po jego ukończeniu w związku z kolejnym odnowieniem się kontuzji kręgosłupa ogłosił zakończenie kariery. == Kariera trenerska == Po zakończeniu kariery jako zawodnik, został drugim trenerem PGE Skry Bełchatów. 4 czerwca 2019 roku został oficjalnie zaprezentowany jako nowy trener Trefla Gdańsk, w którym był trenerem do sezonu 2021/2022. W 2022 został trenerem reprezentacji Niemiec. Poprowadził reprezentację Niemiec przez eliminacje do Igrzysk Olimpijskich w Paryżu. Wygrywając swoją grupę reprezentacja Niemiec zakwalifikowała się do turnieju w Paryżu. Podczas Gali Polskiej Ligi Siatkówki 2024 został Trenerem Sezonu 2023/2024 PlusLigi. 12 listopada 2025 ogłosił rezygnację z pracy w Niemczech z powodów osobistych. == Reklamy == W 2016 roku reklamował kosmetyki dla mężczyzn marki Luksja. === Reprezentacja Polski === Powołania do reprezentacji Polski 2003 – przez Grzegorza Rysia do kadry na mistrzostwa świata juniorów 2006 – przez Raúla Lozano do kadry na Ligę Światową i na mistrzostwa świata 2006 w Japonii 2007 – przez Raúla Lozano do kadry na Ligę Światową i na mistrzostwa Europy 2007 w Rosji 2008 – przez Raúla Lozano do kadry na Turniej kwalifikacyjny do igrzysk olimpijskich 2008 i na Ligę Światową 2008 – przez Raúla Lozano do kadry na igrzyska olimpijskie 2008 2010 – przez Daniela Castellaniego do kadry na Ligę Światową 2010 – przez Daniela Castellaniego do kadry na mistrzostwa świata 2010 we Włoszech 2011 – przez Andreę Anastasiego do kadry na Puchar Świata w Japonii 2012 – przez Andreę Anastasiego do kadry na Ligę Światową 2012 – przez Andreę Anastasiego do kadry na Igrzyska Olimpijskie w Londynie 2013 – przez Andreę Anastasiego do kadry na Ligę Światową 2014 – przez Stephana Antigę do kadry na Mistrzostwa świata. == Jako siatkarz == === Sukcesy klubowe === Mistrzostwo Polski: 2006, 2010, 2011 2003, 2012, 2017 2004, 2005, 2015, 2016 Puchar Polski: 2006, 2011, 2012, 2016 Mistrzostwo Włoch: 2008 2009 Liga Mistrzów: 2009 2012 2010 Klubowe Mistrzostwa Świata: 2009, 2010 2012 Superpuchar Polski: 2012, 2014 === Sukcesy reprezentacyjne === Mistrzostwa Świata Juniorów: 2003 Mistrzostwa Świata: 2014 2006 Puchar Świata: 2011 Liga Światowa: 2012 === Nagrody indywidualne === 2005: Najlepszy przyjmujący Polski 2006: Najlepszy zagrywający turnieju finałowego Pucharu Polski 2007: Najlepszy przyjmujący Ligi Światowej 2007: Najlepszy przyjmujący Memoriału Huberta Jerzego Wagnera 2007: Siatkarz roku w plebiscycie Siatkarskie Plusy 2008: Najlepszy siatkarz i przyjmujący w plebiscycie magazynu „Super Volley” 2008: Najlepszy przyjmujący Igrzysk Olimpijskich w Pekinie 2009: Najlepszy blokujący turnieju finałowego Ligi Mistrzów 2009: Najlepszy siatkarz i przyjmujący w plebiscycie magazynu „Super Volley” 2011: Najlepszy przyjmujący turnieju finałowego Pucharu Polski 2012: Najlepszy przyjmujący turnieju finałowego Pucharu Polski 2012: Najlepszy przyjmujący turnieju finałowego Ligi Mistrzów 2012: Najlepszy przyjmujący Memoriału Huberta Jerzego Wagnera == Jako trener == === Sukcesy klubowe === Aluron CMC Warta Zawiercie Puchar Polski: 2024 PlusLiga: 2024, 2025 Superpuchar Polski: 2024 Liga Mistrzów: 2025 Klubowe Mistrzostwa Świata: 2025 == Odznaczenia == Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski (2014) Złoty Krzyż Zasługi (2006) == Zobacz też == Itas Diatec Trentino w sezonie 2007/2008 Mecze reprezentacji Niemiec w piłce siatkowej mężczyzn prowadzonej przez Michała Winiarskiego == Przypisy == == Linki zewnętrzne == Sylwetka Michała Winiarskiego. reprezentacja.net. [zarchiwizowane z tego adresu (2012-02-23)].