Sharon Tate (ur. 24 stycznia 1943 w Dallas, zm. 9 sierpnia 1969 w Los Angeles) – amerykańska aktorka i modelka. Zaczynała w latach 60. XX wieku od małych ról telewizyjnych, po czym zagrała w kilku filmach. Zyskawszy pozytywne głosy krytyków na temat swoich umiejętności komediowych, okrzyknięta została jedną z najbardziej obiecujących aktorek młodego pokolenia w Hollywood i była nominowana do Złotego Globu za rolę w Dolinie lalek (1967). Często pojawiała się także w czasopismach o modzie jako modelka lub dziewczyna z okładki. W 1968 wyszła za mąż za reżysera filmowego Romana Polańskiego. Będąc w dziewiątym miesiącu ciąży, zginęła w swoim domu w Beverly Hills. Sharon Tate, wraz z czworgiem swoich przyjaciół, została brutalnie zamordowana przez członków sekty przewodzonej przez Charlesa Mansona. == Życiorys == === Dzieciństwo i początki aktorstwa === Sharon Tate przyszła na świat w Dallas w stanie Teksas jako pierwsza z trzech córek Paula Tate’a, oficera amerykańskiej armii, oraz jego żony Doris. Już jako półroczne niemowlę, Sharon zdobyła główną nagrodę w konkursie piękności dla dzieci organizowanym w jej rodzinnym mieście. Mimo tego sukcesu, rodzice nie wiązali przyszłości córki z show-biznesem. Paula Tate’a kilkakrotnie awansowano i przenoszono, w związku z czym rodzina często się przeprowadzała. Do 16. roku życia Sharon mieszkała w sześciu różnych miastach, co utrudniało jej zawiązywanie stałych przyjaźni. W oczach najbliższych Sharon była nieśmiała i nieco płochliwa; ona sama, będąc już osobą dorosłą, mówiła, że jej nieśmiałość bywa często brana za wyniosłość, dopóki ktoś nie pozna jej lepiej. Dorastającą Tate komplementowano za urodę, zaczęła więc przystępować do konkursów piękności, co w 1959 zwieńczył tytuł „Miss Richland”. Jej ambicją było podjąć studia na wydziale psychiatrii; wspominała również o zamiarze stanięcia do wyborów „Miss stanu Waszyngton 1960”. Plany te zrewidowało kolejne przeniesienie ojca i związany z nim wyjazd całej rodziny do Włoch. Po przybyciu do Werony Sharon odkryła, że cieszy się tam już sporą popularnością z racji zamieszczenia jej zdjęcia w kostiumie kąpielowym na okładce żołnierskiego czasopisma Stars and Stripes. Szybko odnalazła również duchowe pokrewieństwo ze swoimi nowymi kolegami z amerykańskiej szkoły w pobliskiej Vicenzy, których łączyło podobieństwo środowisk, z jakich pochodzili, oraz kolei losów, a także wynikające z niego podobne poczucie wyobcowania; wśród ludzi tych Sharon po raz pierwszy w życiu zaczęła nawiązywać trwałe przyjaźnie. Tate i jej znajomi zwrócili na siebie uwagę ekipy filmowej, która w okolicy kręciła ujęcia do Przygód młodego człowieka (Hemingway’s Adventures of a Young Man) z udziałem Paula Newmana, Susan Strasberg i Richarda Beymera – wkrótce też udało im się dostać role statystów w tym filmie. Tate przyciągnęła swoją osobą uwagę Beymera, który podszedł do niej na planie, by się przedstawić; między nimi rozwinęła się bliższa znajomość i była ona kontynuowana przez cały okres trwania zdjęć do filmu. Beymer zachęcał Tate do spróbowania swoich sił w aktorstwie. W 1961 roku Tate została zatrudniona przez piosenkarza Pata Boone’a do występu u jego boku w telewizyjnym widowisku muzycznym inscenizowanym w scenerii Wenecji. Jeszcze tego samego roku Tate została zaangażowana do statystowania w Barabaszu (Barabbas), włosko-amerykańskiej superprodukcji realizowanej nieopodal Werony. Swoim występem oraz podejściem do pracy zrobiła wrażenie na aktorze Jacku Palance, mimo iż rola, jaką grała, była zbyt mała, aby w pełni umożliwić ocenę jej zdolności. Palance zorganizował dla niej próbę kamerową w Rzymie, lecz nie poszły za tym żadne propozycje. Tate podjęła wówczas decyzję o pozostawieniu rodziców i sióstr we Włoszech i samotnym powrocie do Ameryki. Postanowienie to tłumaczyła pragnieniem podjęcia w kraju studiów, jednakże będąc na już na miejscu zaczęła poszukiwać możliwości angażu do filmu. Po kilku miesiącach od wyjazdu córki Doris Tate doznała silnego rozstroju nerwowego na tle obaw o jej bezpieczeństwo i rodzinie udało się, z pewnym trudem, namówić Sharon do ponownego przybycia do Włoch. Gdy w 1962 Tate’owie wrócili razem do Stanów, Sharon postanowiła osiąść w Los Angeles. Tam nawiązała kontakt z agentem Richarda Beymera, Haroldem Gefskim, który od razu na pierwszym spotkaniu zgodził się pracować również dla niej. Gefsky zorganizował Tate zatrudnienie w telewizji oraz w reklamie prasowej, zaś w 1963 udało mu się przedstawić ją szefowi wytwórni filmowej Filmways, Martinowi Ransonhoffowi, który podpisał z nią kontrakt na siedem lat. Tate brano pod uwagę przy obsadzie głównych ról w nowym serialu komediowym Petticoat Junction, ale Ransonhoff uznał, że do zagrania postaci pierwszoplanowej brakuje jej jeszcze doświadczenia. Aby mogła go nabrać, dostała mniejsze role w serialach Ed, koń, który mówi (Mister Ed) oraz The Beverly Hillbillies. Podpisawszy z młodą aktorką siedmioletni kontrakt na wyłączność, Ransonhoff postanowił nie spieszyć się z wystawieniem jej do ważnych ról i odczekać z tym do chwili, gdy będzie, w jego przekonaniu, odpowiednio przygotowana. „Pan Ransonhoff nie chciał, by publiczność mnie zobaczyła zanim będę gotowa”, cytowano jej słowa w artykule Playboya z 1967. W początkowym okresie samodzielnego życia w Los Angeles, Tate poznała francuskiego aktora Philippe’a Forqueta i zaczęła się z nim spotykać. Romans doprowadził do zaręczyn, lecz związek ten był burzliwy i obfitował w kłótnie. Jedno z takich starć zakończyło się dla Tate obrażeniami wymagającymi opatrzenia w szpitalu; w następstwie tego zajścia Tate zerwała z Forquetem. W 1964 Tate spotkała Jaya Sebringa, byłego marynarza, cenionego stylistę fryzur, uważanego za jednego z najlepszych w Hollywood. O Sebringu Sharon mówiła w późniejszym czasie, że był człowiekiem nadzwyczajnej łagodności; tym niemniej, kiedy się jej oświadczył, odrzuciła jego propozycję. Tłumaczyła, że małżeństwo wiązałoby się dla niej z koniecznością porzucenia aktorstwa, zaś jej wówczas zależało na rozwijaniu aktorskiej kariery. === Role filmowe === W 1964 Tate brała udział, u boku Steve’a McQueena, w próbie kamerowej do Cincinnati Kid. Jednak producent Ransohoff i początkowo mający reżyserować film Sam Peckinpah zgodnie uznali, że onieśmielenie i brak doświadczenia dziewczyny sprawią, iż nie udźwignie tak dużej roli, co spowodowało odrzucenie jej kandydatury na korzyść Tuesday Weld. Tate nadal zdobywała aktorskie doświadczenie w produkcjach telewizyjnych, a po zakończonym niepowodzeniem przesłuchaniu do roli Liesl w Dźwiękach muzyki, Rasenhoff zdecydował się mimo wszystko pokazać ją wreszcie również na dużym ekranie – dostała niewielkie, pozbawione tekstu role w Amerykanizacji Emily oraz w Brodźcu (The Sandpiper). W końcu, w 1965, Rasenhoff postanowił powierzyć Tate rolę filmową z prawdziwego zdarzenia i obsadził ją w Oku diabła, gdzie towarzyszyli jej David Niven, Deborah Kerr, Donald Pleasence oraz David Hemmings. Wspólnie z Sebringiem Tate wyjechała do Londynu, aby tam przygotowywać się do zdjęć. W ramach kampanii promocyjnej Ransonhoff zaaranżował produkcję krótkiego filmu dokumentalnego pt. All Eyes on Sharon Tate, którego pojawienie się na ekranach miało zgrać się z czasem premiery Oka diabła. Na dokument ten składają się m.in. fragmenty wywiadów z reżyserem Oka diabła, J. Lee Thompsonem, który w jednym z nich wspomina o początkowych obawach odnośnie do możliwości Tate: „Ustaliliśmy nawet, iż jeśli dwa pierwsze tygodnie pokażą, że Sharon nie bardzo sobie radzi, to umieścimy ją z powrotem w przechowalni”; podsumowując stwierdza jednak, iż wkrótce Tate objawiła się jako „niezwykle porywająca dziewczyna”. W filmie Tate wcieliła się w postać Odile, młodej wiedźmy, której tajemniczemu oddziaływaniu ulega najpierw pewien właściciel majątku ziemskiego, grany przez Nivena, a potem jego żona, którą zagrała Kerr. Mimo mniejszej liczby kwestii rola Tate miała w powszechnej opinii kluczowe znaczenie dla filmu i to na jej barkach w największym stopniu spoczęło zadanie wytworzenia aury niesamowitości. Niven określił młodą aktorkę jako „wielkie odkrycie”, a Kerr wypowiedziała się, że przy „stosownym udziale szczęścia”, Tate odniesie wielki sukces. Z kolei Tate w swoich wywiadach często zwracała uwagę na pomyślność losu, którego zrządzeniem dane jej było w swoim aktorskim debiucie współpracować z takiej klasy profesjonalistami, i mówiła, że odebrała istotną lekcję aktorstwa poprzez samą możliwość podpatrywania, jak gra Kerr. Duża część zdjęć do filmu realizowana była we Francji, tymczasem zawodowe zobowiązania Sebringa zmusiły go do powrotu do Los Angeles. Ukończywszy swój udział w pracach przy filmie Tate pozostała w Londynie, gdzie wciągnął ją świat mody i nocne życie miasta. Tam też, latem 1966, poznała Romana Polańskiego. Patrząc z perspektywy czasu, Tate i Polański zgodnie twierdzili, że przy pierwszym spotkaniu żadne z nich nie zrobiło na drugim większego wrażenia. Polański przygotowywał się do kręcenia Nieustraszonych pogromców wampirów, których współproducentem miał być Ransonhoff, i był nastawiony na obsadzenie w głównej roli kobiecej rudowłosej aktorki Jill St. John. Ransonhoff zaczął jednak nalegać, by obsadził Tate, a Polański po spotkaniu z nią uznał, iż może się nadać, pod warunkiem, że będzie występować w rudej peruce. Ekipa filmowa wyruszyła na zdjęcia do Włoch, gdzie biegła znajomość języka włoskiego u Tate okazała się bardzo pomocna przy współpracy z miejscowymi pracownikami planu. Z początku, będący perfekcjonistą Polański z trudem znajdował cierpliwość dla wykazującej brak doświadczenia Tate i w jednym z wywiadów narzekał, że dla nakręcenia pewnej sceny w zadowalający sposób koniecznych było siedemdziesiąt dubli. Oprócz reżyserowania Polański był w filmie odtwórcą jednej z głównych ról – prostodusznego młodzieńca, który ulega urokowi i zakochuje się w dziewczynie granej przez Tate. W miarę postępu zdjęć Polański coraz częściej chwalił pracę Tate, co dodawało jej wiary w siebie. Ich znajomość przei