Robert Józef Kubica (ur. 7 grudnia 1984 w Krakowie) – polski kierowca wyścigowy i rajdowy. Mistrz Formuły Renault 3.5 z 2005. W latach 2006–2009 był kierowcą zespołu BMW Sauber, rozpoczynając swoją karierę w Formule 1 od roli kierowcy testowego. W czerwcu 2008, podczas Grand Prix Kanady, odniósł swoje pierwsze zwycięstwo w Formule 1, stając się pierwszym Polakiem w historii, który tego dokonał. W tamtym sezonie przez jeden etap prowadził w klasyfikacji generalnej, a ostatecznie zakończył go na 4. miejscu, co jest jego najlepszym wynikiem w karierze. W 2010 dołączył do zespołu Renault. Jego obiecująco zapowiadającą się karierę przerwał poważny wypadek podczas rajdu Ronde di Andora w 2011, w którym omal nie stracił prawej ręki. W latach 2013–2016 startował w Rajdowych Mistrzostwach Świata, a w debiutanckim sezonie, za kierownicą Citroena DS3 RRC, wraz z pilotem Maciejem Baranem, został mistrzem świata klasy WRC 2. W 2018 powrócił do padoku Formuły 1 i został kierowcą rezerwowym i rozwojowym zespołu Williams. W sezonie 2019, po ośmiu latach przerwy wrócił na fotel wyścigowy jako kierowca brytyjskiego zespołu. W latach 2020–2022 był kierowcą rezerwowym i rozwojowym zespołu Alfa Romeo Racing. W 2020 w barwach Orlen Team ART startował w serii DTM. W 2021 rozpoczął karierę w wyścigach długodystansowych i w barwach W Racing Team został mistrzem Europy European Le Mans Series w kategorii LMP2. W sezonie 2022 występując z zespołem Prema Orlen Team w serii World Endurance Championship, zajął drugie miejsce w wyścigu 24h Le Mans w kategorii LMP2. W sezonie 2023 zdobył z zespołem WRT mistrzostwo świata WEC w kategorii LMP2 oraz ponownie zajął drugie miejsce w 24h Le Mans w tej kategorii. W 2025 jako pierwszy Polak w historii zwyciężył z zespołem AF Corse w klasyfikacji generalnej 93. edycji wyścigu 24h Le Mans. Pierwszy w historii i jedyny Polak startujący w Formule 1, w której zadebiutował podczas Grand Prix Węgier 2006, a po raz ostatni wystąpił podczas Grand Prix Włoch 2021. Laureat Trofeum Lorenzo Bandiniego za rok 2007, Sportowiec Roku 2008 w plebiscycie Przeglądu Sportowego. Za swój powrót do sportu uznany „Człowiekiem Roku 2012” przez magazyn „Top Gear”. W 2013 uhonorowany tytułem „Osobowość Roku” FIA. W 2021 wyróżniony „Złotą Kierownicą”, najstarszą nagrodą motoryzacyjną w Czechach. Założyciel zespołu kartingowego RK Kart Team. == Życiorys == === Karting === Karierę zaczynał od wyścigów na gokartach. Treningi zaczął w wieku sześciu lat, początkowo trenował na asfaltowym placyku obok stadionu żużlowego Wandy Kraków. Po dwóch latach jeżdżenia kartem ojciec zakupił mu do treningu 100 gumowych pachołków. Później trenował na torach w Wyrazowie i w Kielcach, gdzie jeździł dwa razy w tygodniu. W 1994 uzyskał licencję kartingową. Jego pierwszym oficjalnym startem były zawody w Poznaniu, w których odniósł zwycięstwo. W ciągu trzech lat startów w kraju, zdobył tytuł mistrza w różnych kategoriach wiekowych, w sumie sześciokrotnie. W debiutanckim sezonie 1995 wygrał w kategorii Młodzik 02, w kolejnym – w trzech kategoriach (Junior 100, Kadet 60 i Młodzik 02). Jednym z jego głównych rywali na krajowej arenie był Jacek Henschke. Kiedy miał 12 lat, po raz pierwszy jako kibic obejrzał wyścig Formuły 1 – Grand Prix Węgier 1997. W 1997 przeprowadził się do Włoch. W debiutanckiej rundzie juniorskich mistrzostw Włoch zdobył pole position i dwukrotnie zajął drugie miejsce. Nie zwyciężył ze względu na błąd doboru przełożenia. Po zawodach pojazd Polaka był dokładnie sprawdzany przez sędziów, ze względu na podejrzenie oszustwa. Po czterech rundach podpisał kontrakt z zespołem CRG, co umożliwiło mu kontynuację startów (wcześniej ojciec Kubicy musiał zaciągnąć kredyt, by umożliwić synowi ściganie się). W 1998 został juniorskim mistrzem Włoch (jako pierwszy zagraniczny kierowca w historii) i wicemistrzem Europy, wygrał też Monako Kart Cup. W następnym sezonie został zwycięzcą Elf Masters, ponownie zwyciężył też w Monako. Zdobył tytuły Międzynarodowego Mistrza Niemiec i Włoch, był piąty na Mistrzostwach Europy. W części z tych serii startował w teamie Opel Kart Team Holzer. Był też kierowcą testowym producenta opon Vega. Do wyścigu Andrea Margutti Trophy w Parmie zakwalifikował się na odległej pozycji. Po starcie wyprzedził jednak wielu zawodników swojej kategorii i jechał na dziesiątym miejscu, a przed nim znajdowała się światowa czołówka. Polak zajął drugie miejsce, zwyciężając zdecydowanie swoją kategorię. Znakiem rozpoznawczym Kubicy w tamtym czasie był niemalowany biały kask. W 2000 rozpoczął starty jako senior. Ukończył na czwartej pozycji Mistrzostwa Świata i na tej samej mistrzostwa Europy, po czym postanowił zakończyć karierę kartingową. Ostatnim jego wynikiem w gokarcie była 26. pozycja w Andrea Maragutti Trophy. Głównymi rywalami Polaka z czasów startów w seriach kartingowych byli Nico Rosberg i Lewis Hamilton. === Niższe serie wyścigowe === Przed sezonem 2001 Kubica wziął udział w kwalifikacjach do programu rozwojowego Toyoty, jednak nie zakończyły się one dla niego sukcesem. W 2001 przeszedł do Europejskiego Pucharu Formuły Renault 2000, gdzie jeździł w barwach zespołu EC Motorsport. Mimo dobrych wyników w przedsezonowych testach, nie zajmował wysokich pozycji w większości wyścigów. Na A1 Ring udało mu się zdobyć pierwsze pole position w rywalizacji bolidami, nie ukończył jednak wyścigu. W ostatniej rundzie, na Autódromo do Estoril stanął na drugim stopniu podium. W klasyfikacji generalnej zajął 14. miejsce. Równolegle startował we włoskiej edycji serii, gdzie jednokrotnie stanął na podium. W grudniu 2001 został wybrany do programu Renault Driver Development. W 2002 w europejskiej Formule 2000 stanął dwukrotnie na podium – pierwszy raz było to drugie miejsce na Magny-Cours, kiedy to startował z pole position, jednak minimalnie przegrał start i nie udało mu się wyprzedzić Érica Salignona do końca wyścigu, drugi raz zaś to trzecie miejsce na Scandinavian Raceway. W drugiej połowie sezonu miał problemy techniczne z samochodem, finalnie uplasował się na 7. lokacie w klasyfikacji generalnej. Kubica zajął drugie miejsce we włoskiej odsłonie Formuły 2000, zwyciężając w czterech wyścigach. Podczas wyścigu w Misano, gdzie Kubica jechał na drugim miejscu, został zepchnięty z toru przez Christiana Montanariego. Gdyby nie ten incydent, prawdopodobnie Polak zdobyłby tytuł mistrzowski, który trafił ostatecznie do José Maríi Lópeza. Zwyciężył też w Mistrzostwach Brazylii na torze Interlagos. Po sezonie odszedł z programu rozwojowego Renault, by startować w wyścigach Formuły 3. ==== 2003–2004: Formuła 3 ==== Debiut w Formule 3 Euroseries został opóźniony przez wypadek samochodowy, w którym Kubica uczestniczył jako pasażer. Kość ręki zawodnika została złamana w pięciu miejscach. Po błędnym złożeniu uszkodzonej kończyny w Polsce, Kubica nie mógł ruszać dłonią. Rehabilitację przeszedł we włoskiej klinice Formula Medicine. 21 czerwca 2003 zadebiutował w tej serii wyścigowej na Norisringu w barwach zespołu Prema Powerteam. Jechał wówczas z osiemnastoma śrubami w ramieniu, nie będąc w stanie całkowicie zgiąć ręki w stawie łokciowym. Po udanym starcie, na dohamowaniu do pierwszego zakrętu wyprzedził Alexandre Prémata. Na drugim okrążeniu próbował wyprzedzić Oliviera Pla, jednak musiał zrezygnować z manewru ze względu na żółte flagi. Dwa okrążenia później, po błędzie na dohamowaniu Prémat zbliżył się znacznie do Kubicy. Na jedenastym okrążeniu Polak wyprzedził Pla, jadąc po wewnętrznej i zwyciężył wyścig. Podczas drugiego wyścigu na tym torze zajął drugie miejsce. W pozostałych wyścigach udało mu się zapunktować jeszcze pięć razy. W klasyfikacji generalnej zajął 12. miejsce, z dorobkiem 31 pkt, startując w sumie w 14 wyścigach. Kubica wygrał wyścig Sardinia Master na torze ulicznym w Palermo. Podczas rywalizacji na Zandvoort Circuit, rundzie Formuły 3 International Trophy Kubica zajął 33. miejsce, jadąc w barwach Premy. W 2003 wystartował w pierwszym w karierze Grand Prix Makau, w zespole Target Racing. W wyścigu kwalifikacyjnym finiszował na szóstym miejscu, jednak w głównym doprowadził do wypadku z Lewisem Hamiltonem i nie został sklasyfikowany. W obu wyścigach Korea Superpix zajął 6. pozycję. W 2004 również startował w Euroseries, tym razem w niemieckim zespole Mücke Motorsport. Wystartował w dwudziestu wyścigach, trzykrotnie stanął na podium – zajął trzecie miejsce na Pau, a także drugie na Pau i Nürburgringu. Uplasował się na 7. miejscu w klasyfikacji generalnej z dorobkiem 53 punktów. Kubica uznał sezon za nieudany. W Grand Prix Makau 2004, gdzie był partnerem zespołowym Lewisa Hamiltona wygrał kwalifikacje, a w wyścigu kwalifikacyjnym zajął 4. pozycję. W głównym wyścigu dochodziło do częstych neutralizacji, a Polak miał problemy z dogrzewaniem opon. Zdobył podium dla swojego zespołu Manor Motorsport, kończąc go na drugim miejscu, przegrywając tylko z Alexandre Prématem. Wyścig skończył się dwa okrążenia wcześniej, niż planowano; Kubica stwierdził, że „zabrakło mu okrążeń” na wyprzedzenie lidera. W grudniu 2004 wystartował z pilotem Jakubem Gerberem w Rajdzie Barbórka, korzystając z samochodu Mitsubishi Lancer Evolution VI oznaczonego nr 11. Zajęli 7. miejsce ze stratą 32,5 s do zwycięskiej załogi. ==== 2005: Formuła Renault 3.5 ==== Na początku roku zdobył tytuł mistrza Polski w grze rajdowej Colin McRae Rally 2005. Sezon rozpoczął jako zawodnik Formuły Renault 3.5, będąc pierwszym kierowcą baskijskiego zespołu Epsilon Euskadi. Jego sponsorem został Allianz Polska. Do obu wyścigów na torze Zolder wystartował z piątej pozycji. Podczas pierwszego z nich w trakcie pierwszego okrążenia udało mu się awansować na trzecią pozycję, którą utrzymał do końca wyścigu, zdobywając także najszybsze okrążenie. W drugim z nich zwyciężył, dzięki wczesnemu pit-stopowi i utrzymaniu przewagi po neutralizacji, ponownie zostając najszybszym kierowcą na torze. W kwalifikacjach w Monte Carlo zajął czwartą pozycję, którą zdołał utrzymać na starcie wyścigu. Po w