Cilia Adela Flores de Maduro (ur. 15 października 1956 w Tinaquillo) – wenezuelska prawniczka i polityk, Pierwsza dama Wenezueli jako żona Nicolása Maduro w latach 2013–2026. == Życiorys == Urodziła się w 1956 roku w Tinaquillo w północno-zachodniej Wenezueli jako najmłodsza z sześciorga rodzeństwa. Dorastała w trudnej sytuacji finansowej. Ukończyła prawo karne na prywatnym uniwersytecie w Caracas. Pracowała na komendzie policji i jako adwokat w prywatnej firmie. Jej pierwszy mąż Walter Ramón Gavidia był prywatnym detektywem. Miała z nim trzech synów. W 1992 broniła w sądzie Hugo Cháveza, który został aresztowany w wyniku nieudanej próby zamachu stanu. Jej działania znacząco przyczyniły się do wypuszczenia go z powrotem na wolność w roku 1994. Następnie brała udział w jego kampanii wyborczej w roku 1998. Między 2006 a 2011 jako pierwsza kobieta na tym stanowisku stała na czele Zgromadzenia Narodowego, w którym zasiadała od roku 2000. Podczas urzędowania obsadziła co najmniej 37 stanowisk swoimi krewnymi i zaufanymi ludźmi. Jej stronnictwo było określane mianem „kwiaciarni” (hiszp. floristería). W latach 2009–2011 pełniła też funkcję drugiej wiceprzewodniczącej Zjednoczonej Partii Socjalistycznej Wenezueli. W 2013 roku wyszła za prezydenta Wenezueli Nicolása Maduro, którego poznała w 1992 roku podczas procesu Cháveza. Zamiast tytułu pierwszej damy jej mąż nadał jej miano „pierwszej bojowniczki” Wenezueli. W 2015 roku jej dwoje siostrzeńców, Efrain Campos Flores i Francisco Flores de Freitas, zostało zatrzymanych na Haiti przez amerykańskie władze, które oskarżyły ich o przemyt kokainy, a następnie osadziły w więzieniu. Podczas przesłuchania wyznali, że dochody z ich działalności finansowały aktywność polityczną Flores. 3 stycznia 2026 roku podczas ataków Stanów Zjednoczonych na Wenezuelę została wraz z mężem schwytana i wywieziona z kraju. Przez amerykańskie władze zostali oni oskarżeni o terroryzm i wspieranie handlu narkotykami. Jako pierwsza dama posiadała znaczący wpływ na politykę państwa oraz obsadę urzędów państwowych. Była uważana za najbliższą doradczynię prezydenta. Przez niektórych przeciwników bywała określana jako „Lady Makbet”. == Przypisy ==