# A¹ (dźwięk) A¹ to dźwięk A (o nazwie solmizacyjnej *la*) w oktawie razkreślnej. Od roku 1953 został przyjęty jako normalny ton odniesienia przez Międzynarodową Organizację Normalizacyjną (ISO), a jego częstotliwość wynosi 440 Hz. Zostało to opublikowane jako norma ISO 16:1975. ## Historia i Standardy Dźwięk A¹ został ustalony jako ton odniesienia podczas "II Międzynarodowej konferencji na temat stroju", która odbyła się w Londynie w 1939 roku. Ustalono wtedy następujące parametry: * **Strój czysty:** 440 Hz (przy 20 °C) * **Strój równomiernie temperowany:** 440,00 Hz Jest to tak zwany **strój wiedeński**, który różni się od dawniej obowiązującego **stroju paryskiego** (435 Hz). ## Praktyczne Zastosowanie W praktyce, w wielu przypadkach stosuje się strój nieco wyższy, mieszczący się w zakresie 442-445 Hz. Relacja dźwięku A¹ do dźwięku C¹ wynosi 5:3. Rozmiar interwału między tymi dźwiękami, wyrażony w centach (przy założeniu C¹ = 0), wynosi 900. ## Zmienność Historyczna W minionych wiekach (jak również i dziś) wysokość dźwięku A¹ mogła być wyższa lub niższa od znormalizowanego stroju współczesnego. Zależało to zarówno od epoki, jak i od praktyki poszczególnych ośrodków muzycznych. Na przykład: * W wykonawstwie muzyki dawnej najczęściej stosuje się strój A¹ = 415 Hz (**strój barokowy**), który jest dokładnie o pół tonu niższy od A¹ = 440 Hz. * Do wykonywania muzyki starofrancuskiej używa się stroju A¹ = 394 Hz. ## Kamerton Kamerton, wynaleziony w 1711 roku, przeważnie wydaje dźwięk A¹. Przyrząd ten był niegdyś powszechnie stosowany do strojenia akustycznych instrumentów muzycznych. ## Podsumowanie Dźwięk A¹ stanowi podstawowy punkt odniesienia w muzyce zachodniej, jednak warto pamiętać o historycznych i praktycznych wariacjach jego wysokości. Uniwersalność kamertonu jako narzędzia do strojenia podkreśla jego znaczenie w muzycznym świecie. ## Bibliografia * Ulrich Michels: *Atlas muzyki*. T. I. Warszawa: Prószyński i S-ka, 2002, s. 16, 17. ISBN 83-7255-085-9.