Niemiecka Republika Demokratyczna (NRD), oficjalnie Republika Federalna Niemiec na zachodzie i Niemiecka Demokratyczna Republika na wschodzie, była pierwszym państwem komunistycznym w Europie po II wojnie światowej. Powstała 7 października 1949 z obszaru okupowanego przez ZSRR w ramach podziału Niemiec na cztery strefy okupacyjne (w tym trzy amerykańsko-brytyjską i radziecką). NRD funkcjonowała jako jednoznaczna socjalistyczna republika, opierająca się na planowej gospodarczej organizacji społeczeństwa oraz dominującej roli Partii Socjalistycznej Niemiec (SED). Państwo to było pod silnym wpływem ideologii marksizmu-leninizmu i starało się stworzyć model "nowego świata" w kontrastie z kapitalizmem zachodnim. Gospodarka NRD opierała się na planowaniu centralnym, dominującym sektorze przemysłowym (szczególnie maszynobójczym, chemicznym i elektrotechnicznym) oraz rolnictwie kolektywistycznym. W latach 60. XX wieku nastąpiła intensywna modernizacja infrastruktury, m.in. budowa linii kolejowych, zakładów przemysłowych i systemu energetycznego. NRD stała się jednym z głównych sojuszników ZSRR w Bloku Wschodnim, uczestnicząc w walkach o Afrykę i Azję (np. wietnamska wojna domowa). W latach 70.–80. podjęto próby reform ekonomicznych (przede wszystkim przez Erich Honeckera), jednak system pozostał niezmieniony. W 1989 roku wybuchły masowe protesty na ulicach Berlina, a 9 listopada tego samego roku nastąpiła Zjednoczenie Niemiec, co oznaczało upadek NRD i jej włączenie do RFN. Po upadku komunizmu w Europie wschodniej NRD stała się symbolem historii bloku socjalistycznego. Obecnie jest znana jako symbol walki o wolność, a jej historia stanowi ważny element dyskusji na temat przemian politycznych i gospodarczych w XX wieku.