Guns N’ Roses – amerykański zespół hard rockowy założony w 1985 w Los Angeles. W klasyczny skład formacji weszli: Axl Rose (śpiew), Slash (gitara prowadząca), Izzy Stradlin (gitara rytmiczna), Duff McKagan (gitara basowa) i Steven Adler (perkusja). Zespół wydał sześć albumów studyjnych sprzedanych w ponad 100 mln egzemplarzy na całym świecie, w tym 45 mln w Stanach Zjednoczonych. Zespół w 1986 podpisał kontrakt muzyczny z wytwórnią Geffen Records, pod której szyldem wydał debiutancki album pt. Appetite for Destruction (1987). Rok po premierze płyta zajęła pierwsze miejsce na liście Billboard 200, a promujący ją przebój „Sweet Child O’ Mine” dotarł do pierwszego miejsca w rankingu Billboard Hot 100. Album sprzedał się w nakładzie 28 mln egzemplarzy na całym świecie, w tym 18 mln tylko w USA, ustanawiając go najlepiej sprzedającym się debiutanckim albumem wszech czasów. W 1988 zespół wydał drugi album pt. G N’ R Lies, zawierający osiem piosenek, w tym m.in. „Patience”, „Used to Love Her” i „One in a Million” oraz utwory z minialbumu pt. Live ?!*@ Like a Suicide (1986). W 1991 zespół wydał podwójny album: Use Your Illusion I i Use Your Illusion II, który zadebiutował odpowiednio na drugim i pierwszym miejscu listy Billboard 200 i został łącznie sprzedany w liczbie 35 mln egzemplarzy na świecie, w tym 14 mln tylko w USA. W 1993 premierę miał album pt. The Spaghetti Incident? (1993), zawierający covery piosenek innych punk rockowych i glam rockowych zespołów. Było to ostatnie wydawnictwo nagrane i wydane przez Guns N’ Roses w dotychczasowym składzie. Wytwórnia Geffen Records w 2004 wydała kompilację największych przebojów Guns N’ Roses pt. Greatest Hits, która uzyskała certyfikat potrójnej platynowej płyty za wysoką sprzedaż w USA. W 2008, po wielu wewnętrznych zmianach i 14 latach tworzenia, zespół wydał album pt. Chinese Democracy, który zadebiutował na trzecim miejscu na liście Billboard 200. Klasyczny skład Guns N’ Roses oraz późniejsi członkowie zespołu, czyli Dizzy Reed i Matt Sorum, w 2012 zostali włączeni do Rock and Roll Hall of Fame. W 2016 do składu grupy wrócili Slash i McKagan. == Historia == === 1985–1986: Formowanie zespołu === W 1984 Tracii Guns (założyciel grupy L.A. Guns) mieszkał wspólnie z Izzym Stradlinem, grającym wówczas w zespole Hollywood Rose. Gdy L.A. Guns potrzebował nowego wokalisty, Stradlin zaproponował swojego kolegę z Hollywood Rose, Axla Rose’a. W marcu 1985 powstał nowy zespół o nazwie Guns N’ Roses, w którego skład weszli: wokalista Axl Rose, Izzy Stradlin, grający na gitarze rytmicznej, oraz członkowie L.A. Guns: gitarzysta Tracii Guns, basista Ole Beich, perkusista Rob Gardner. Nazwa zespołu jest połączeniem nazw dwóch poprzednich zespołów muzyków. Pierwszy koncert zagrali 26 marca 1985 w klubie Troubadour, na który sprzedano jedynie dwa bilety. Po dwóch lub trzech koncertach Beich odszedł z zespołu, a jego miejsce zajął Duff McKagan, który odpowiedział na ogłoszenie grupy umieszczone w lokalnej gazecie muzycznej „Music Connection”. Tracii Guns odszedł z zespołu po sprzeczce z Rose’em, a jego miejsce zajął Slash, który wcześniej grał z Rose’em i Stradlinem w Hollywood Rose. Wkrótce z gry w zespole zrezygnował również Gardner, a nowym perkusistą został Steven Adler, również były członek Hollywood Rose , którego Slash i McKagan z kolei znali z zespołu Road Crew . W tym okresie muzycy rozważali zmianę nazwy grupy na Heads of Amazon i AIDS, jednak ostatecznie pozostali przy Guns N’ Roses. W czerwcu 1985, cztery dni po tym, jak zakończyli zmiany w składzie, udali się w krótką, odznaczającą się całkowitym brakiem organizacji trasę koncertową po Zachodnim Wybrzeżu, od Sacramento po Seattle, rodzinne miasto McKagana. Pomimo licznych trudności „Piekielna trasa”, jak ją później ochrzczono, scementowała pierwszy stabilny skład zespołu, co McKagan skomentował następująco: Ta wycieczka ustanowiła dla nas nową poprzeczkę – do czego byliśmy zdolni, na co mogliśmy się zdobyć, aby osiągnąć nasze cele jako zespół . Na ich koncertach często dochodziło do aktów przemocy między rozemocjonowanymi widzami. W początkowym okresie działalności grali na koncertach własne piosenki, m.in. numery (m.in. „Welcome to the Jungle”, „Paradise City” i „Anything Goes” z czasów Hollywood Rose, a także „Don’t Cry” czy „Back Off Bitch”) oraz covery utworów, takich jak np. „Mama Kin” Aerosmith, „Heartbreak Hotel” Elvisa Presleya, „Jumping Jack Flash” The Rolling Stones czy „Nice Boys Don’t Play Rock’n’Roll” Rose Tattoo. Pisali też nowe piosenki (np. „It’s So Easy”, „Nightrain” czy „You’re Crazy”), a materiał zarejestrowani na demo w studiu Blacka Randy’ego. Regularnie występowali w klubie Troubadour, poza tym grali m.in. lokalach: Stardust Ballroom, Roxy, Whisky A Go-Go, The Water Club, Scream i The Radio City. W miarę wzrostu aktywności na scenie Hollywoodu zainteresowały się nimi ogólnokrajowe media (m.in. redakcja magazynu „Los Angeles Times”, która na początku 1986 okrzyknęła ich jednym z dobrze zapowiadających się lokalnych zespołów) i duże wytwórnie płytowe. Odrzucili oferty firmy Chrysalis Records, która oferowała im 750 tys. dol. zaliczki w zamian za przyszłe tantiemy, a w marcu 1986 podpisali kontrakt z Geffen Records, uzyskując z góry kwotę 75 tys. dolarów. Niedługo później Vicky Hamilton, ich ówczesna agentka i organizatorka koncertów, pozwała ich do sądu, domagając się spłaty 1 mln dol., które wydała podczas współpracy z zespołem; strony zawarły ugodę, a muzycy wraz z wytwórnią wypłaciły menedżerce 30 tys. dol. W sierpniu podpisali umowę z firmą menedżerską Stravinsky Brothers Alana Nivena i zaczęli pracować nad debiutancką płytą w nowo wynajętym przez nich bungalowie nieopodal Santa Monica Boulevard przy Griffith Park. 24 grudnia 1986 wydali w nakładzie 10 tys. egzemplarzy koncertowy minialbum pt. Live ?!*@ Like a Suicide, który miał podtrzymać zainteresowanie fanów na czas pracy w studiu nagraniowym. Wydawnictwo zawierało covery „Nice Boys” grupy Rose Tattoo i „Mama Kin” Aerosmith oraz dwie własne kompozycje: punkową „Reckless Life” i inspirowaną klasycznym rockiem „Move to the City”. Choć podano, że utwory były zarejestrowane na żywo, w rzeczywistości wszystkie cztery pochodziły z taśm demo zespołu, zmiksowanych z hałasem tłumu. Album zyskał uznanie krytyków w USA i Wielkiej Brytanii. === 1987–1989: Wzrost popularności === ==== Appetite for Destruction ==== W grudniu 1986 muzycy zakończyli nagrania debiutanckiej płyty w Rumbo Studios w Canoga Park na przedmieściach Los Angeles, gdzie jako producent pracował z nimi Mike Clink. W czerwcu zagrali trzy koncerty w Anglii (w tym w klubie Marquee przy Wardour Street) oraz wydali na brytyjskim rynku singla z piosenkami „It’s So Easy” i „Mr. Brownstone”, a 31 lipca 1987 wydali album studyjny pt. Appetite for Destruction. Początkowy projekt okładki autorstwa Roberta Williamsa, przedstawiający surrealistyczną scenę z potworem atakującym robota-gwałciciela, został uznany za zbyt kontrowersyjny, a wiele amerykańskich sieci handlowych odmówiło ekspozycji, a nawet sprzedaży płyty. Zespół uważał, że odrzucona okładka była „symboliczna, z robotem reprezentującym przemysł, który dokonuje gwałtu na naszym środowisku, zanieczyszczając je”. Nową okładkę zaprojektował Andy Engell, opierając się na dziele tatuażysty Billa White’a, który rok wcześniej wykonał tatuaż dla Axla Rose’a – okładka przedstawiała czaszki pięciu członków zespołu ułożone na krzyżu. Album zyskał mieszane recenzje wśród krytyków. W Stanach Zjednoczonych pierwszym singlem promującym album był „Welcome to the Jungle”, do którego ukazał się teledysk. Choć tekst utworu opowiada o Los Angeles, teledysk kręcony był w Nowym Jorku. Inspiracją do tekstu piosenki było również zdarzenie z Nowego Jorku – Rose z przyjacielem wysiadali z autobusu, gdy bezdomny człowiek miał krzyknąć do nich, że przybyli do dżungli i zaraz zginą. Zespół promował pierwszy album podczas trwającej 16 miesięcy trasy koncertowej pod hasłem Appetite for Destruction Tour, którą rozpoczęli w sierpniu 1987 sześciotygodniowymi występami w Stanach Zjednoczonych. Niektóre koncerty grali jako support m.in. zespołów The Cult i Mötley Crüe. Wystąpili również w Europie – zagrali w Hamburgu i Amsterdamie oraz w kilku miastach Wielkiej Brytanii (m.in. w Nottingham, Manchesterze i Londynie). W trakcie trasy po raz pierwszy wystąpili na scenie MTV, goszcząc w październiku 1987 w programie Headbanger’s Ball. Podczas trasy Steven Adler złamał rękę w bójce i przez osiem koncertów zastępował go Fred Coury z grupy Cinderella. Przez prawie cały pierwszy rok po wydaniu zarówno singel „Welcome to the Jungle”, jak i album osiągał umiarkowane sukcesy (do drugiej połowy 1987 rozszedł się w nakładzie 200 tys. egzemplarzy), dopóki David Geffen nie został poproszony o wsparcie zespołu. Producent muzyczny osobiście przekonał Toma Frestona, dyrektora naczelnego MTV, do nadawania „Welcome to the Jungle”. Choć teledysk wyemitowano tylko raz, w niedzielę o godz. 3:00 (czasu nowojorskiego), fani rocka i heavy metalu natychmiast go zauważyli i zaczęli domagać się częstszej obecności utworu na ekranie. Dzięki emisji teledysku w MTV sprzedaż albumu znacznie wzrosła – w krótkim czasie osiągnęła wynik 500 tys. sprzedanych kopii, co zapewniło zespołowi pierwszą w karierze złotą płytę, za to w kwietniu 1988 odnotowano sprzedaż 1 mln egzemplarzy krążka, dzięki czemu grupa uzyskała platynową płytę; z kolei przez półtora roku od premiery rozszedł w 9 mln kopii w USA, przynosząc wytwórni Geffen Records ok. 13 mln dol. brutto zysku. Numer „Welcome to the Jungle” został wykorzystany w Puli śmierci (1988), filmie z cyklu o Brudnym Harrym, w którym zespół wystąpił w scenie cameo. Również w 1988 za utwór „Welcome to the Jungle” odebrali MTV Video Music Award dla wschodzącej gwiazdy. Jeszcze w trakcie trasy, jako drugi singel w Stanach Zjednoczonych wydano „Sweet Child O’ Mine”, balladę rockową, napisaną przez Rose’a dla swojej ówczesnej sympatii, Erin Everly. Singel zaczął często po