The Rolling Stones [ðɘ rɘʊlɪŋ stɘʊnz] – brytyjski zespół rockowy, założony 12 lipca 1962 w Londynie. Czwarty zespół rockowy z największą liczbą sprzedanych wydawnictw muzycznych w historii – szacuje się, że sprzedali ok. 250 milionów egzemplarzy swoich płyt na całym świecie. == Historia == === Powstanie i ugruntowanie zespołu === W maju 1962 gitarzysta bluesowy Brian Jones zamieścił ogłoszenie w czasopiśmie muzycznym („Jazz News” lub “Melody Maker”), że poszukuje muzyków do nowo powstającego zespołu. Jako pierwszy na anons odpowiedział pianista Ian Stewart, który po próbie w klubie White Bear został przyjęty do składu. Wkrótce do zespołu dołączyli także gitarzysta Geoff Bradford i Brian Knight, który grał na harmonijce. Propozycję zostania wokalistą odrzucił Paul Jones, który uznał śpiewanie w bluesowym zespole za niewystarczająco dochodowe. Pod koniec czerwca 1962 na jednej z prób pojawili się muzycy zespołu Little Boy Blue (występującego też pod nazwą The Blue Boys): Mick Jagger, Keith Richards i Dick Taylor, których Jones poznał po jednym ze swoich występów w Ealing Jazz Club. Jagger, który zdobył uznanie na próbach, postawił warunek, że razem z nim do zespołu musi zostać przyjęty Richards. Na początku lipca muzycy przenieśli próby do sąsiedzkiego klubu Bricklayer’s Arms. Wtedy też do składu dołączył perkusista Tony Chapman. Richards, zatwardziały rockandrollowiec i fan Chucka Berry’ego, szybko spowodował w grupie różnice artystyczne, w których wyniku odeszli z niej preferujący bluesa Bradford i Knight. W tym czasie do czwórki dołączył Taylor, który przeszedł z pozycji gitarzysty na basistę zespołu. 10 lipca członkowie grupy zapisali się do Federacji Jazzowej, w czym upatrywali większych możliwości otrzymania pracy. 12 lipca 1962 muzycy zagrali pierwszy wspólny koncert w Marquee Club w zastępstwie za zespół Blues Incorporated. W tym czasie jeszcze nie mieli nazwy, dlatego – decyzją Jonesa – mieli wystąpić jako Rollin’ Stones (inspiracją stał się utwór Muddy’ego Watersa „Rollin’ Stone”), ale ostatecznie zagrali jako The Rolling Stones. Z Jaggerem, Jonesem, Richardsem, Taylorem i Stewartem zagrał Mick Avory, który czasem grywał z zespołem. Podczas koncertu zaprezentowali utwory: „Kansas City”, „Honey What’s Wrong”, „Confessin’ the Blues”, „Bright Lights, Big City”, „Dust My Broom”, „Down the Road Apiece”, „I Want to Love You”, „Bad Boy”, „I Ain’t Got You”, „Hush Hush”, „Ride’em on Down”, „Back in the USA”, „Up All Night”, „Tell Me that You Love Me” i „Happy Home”. Wciąż co czwartek grali w Marquee Clubie aż do bójki Richardsa z właścicielem klubu, Harrym Pendletonem. Grali też w Ealing Jazz Club w Londynie, gdzie zostali zauważeni przez lokalną prasę i zdobyli wąskie grono słuchaczy zaintrygowanych ekspresyjnym śpiewem Jaggera. Najwcześniej zauważył ich Alexis Korner, promotor brytyjskiego bluesa i założyciel Blues Incorporated, który kilkakrotnie zaprosił muzyków na występy do Crawdaddy Club, gdzie sam występował. Jones, Jagger i Richards od jesieni 1962 do lata 1963 mieszkali razem w mieszkaniu przy Edith Grove 102 w Chelsea (Londyn). Żyli w złych warunkach i nie mieli środków do życia, dlatego utrzymywali się m.in. z drobnej kradzieży jedzenia. Przez blisko rok poświęcali dużo czasu na naukę gry na instrumentach i stworzeniu własnego stylu; Richards i Jones potrafili tak dalece zintegrować swoje gitary, że z czasem stało się to „znakiem firmowym” zespołu. 27 października 1962 wzięli udział w swojej pierwszej sesji nagraniowej w studiu, podczas której zarejestrowali piosenki: „You Can’t Judge a Book by the Cover” Bo Diddleya, „Soon Forgotten” Muddy’ego Watersa i „Close Together” Jimmy’ego Reeda. Nagrania wysłali do Neville’a Skrimshire’a z wytwórni EMI, ale ten je odrzucił, podobnie jak znajomy Chapmana z Decca Records, który stwierdził, że kapela jest „znakomita”, ale „daleko zajdzie z tym wokalistą”. Dick Taylor w listopadzie opuścił zespół, ponieważ obraził się na Jonesa i był zawiedziony, że nie może grać na gitarze, tym samym pozostawił resztę muzyków bez basisty. Basistą grupy chwilowo był Ricky Fensen. Na koncertach czasami grał z nimi perkusista Carlo Little. W grudniu 1962 do składu dołączył basista Bill Wyman, a po zwolnieniu dotychczasowych perkusistów (Chapmana, Avory’ego i Little’a) nowym bębniarzem w styczniu 1963 został perkusista Charlie Watts. Pierwszy koncert w ostatecznym składzie – Jagger, Jones, Richards, Wyman, Watts i Stewart – zagrali 14 stycznia 1963 we Flamingo Club. Wcześniej, przez cały okres formowania się składu zespołu, występowali m.in. w klubach: Red Lion, Piccadilly Jazz Club, Eel Pie Island, The Railway Club, Giorgia i The Station Hotel, gdzie grali głównie bluesowe covery. Pod koniec stycznia 1963 wzięli udział w sesji nagraniowej w IBC Studios, na której zarejestrowali sześć coverów (trzech piosenek Bo Diddleya, dwóch Jimmy’ego Reeda i jednej Williego Dixona), ale nagrania i tym razem nie wzbudziły zainteresowania wytwórni muzycznych. Od lutego do kwietnia ich menedżerem był Giorgio Gomelsky, założyciel Piccadilly Blues Club, który miał rozległe kontakty w świecie klubów muzycznych londyńskiej dzielnicy Richmond. Gomelsky silnie zaangażował się w promocję zespołu, m.in. zakontraktował muzykom serię koncertów w Richmond i cykliczne występy w Crawdaddy Club. 14 kwietnia na ich koncert w Crawdaddy Club przyszli członkowie zespołu The Beatles, z którymi po występie spędzili wspólny wieczór w mieszkaniu przy Edith Grove, słuchając muzyki. W maju 1963, bez wiedzy Gomelskiego, który przebywał w Szwajcarii na pogrzebie ojca, nowym menedżerem The Rolling Stones został Andrew Loog Oldham, który świadomie podsycał rywalizację zespołu z grupą The Beatles (często wbrew woli Stonesów), wymyślając chwytliwe hasła prasowe i – niekiedy – aranżując skandale. Do ulubionych haseł menedżera należało: Rolling Stones to grupa, którą rodzice uwielbiają nienawidzić. Od dnia podpisania kontraktu z Oldhamem w zespole zaczęła rosnąć rola Jaggera i Richardsa, którzy w podpisaniu kontraktu z młodym agentem zaczęli upatrywać szansy na uniezależnienie się od Jonesa, dlatego w krótkim czasie weszli z nowym menedżerem w dobre stosunki koleżeńskie, a w 1964 zamieszkali razem. Za namową menedżera ze składu odszedł Ian Stewart (uznany przez Oldhama za niewystarczająco przystojnego), który jednak pozostał kierowcą i muzykiem sesyjnym grupy. === Debiut fonograficzny === W maju 1963 podpisali kontrakt z wytwórnią Decca Records i rozpoczęli nagrania debiutanckiej płyty w studiu Regent Sound. Muzycy odkupili także, za 106 funtów, prawa do swoich nagrań z IBC Studios. 7 czerwca wydali swój pierwszy singiel, na którym znalazł się cover utworu „Come On” Chucka Berry’ego. Singiel rozszedł się w nakładzie prawie 100 tys. egzemplarzy i dotarł do 21. miejsca na liście przebojów. Piosenkę wykonali podczas gościnnego występu w programie telewizyjnym Thank Your Lucky Stars w ATV. 16 czerwca zagrali ostatni koncert w hotelu „Station” przed 500 osobami, a dwa tygodnie później wystąpili na stadionie lekkoatletycznym w Richmond. Zagrali też cykl koncertów w salach baletowych w Wisbech, Dunstable i Margate. W swoim repertuarze mieli m.in. piosenki: „Poison Ivy”, „Fortune Teller” i „You Better Move On”. Jagger i Richards, zachęceni przez Oldhama, zaczęli pisać nowe piosenki dla zespołu. We wrześniu Stonesi odbyli trasę koncertową po Anglii. W listopadzie wydali singiel „I Wanna Be Your Man”, który podarowali im John Lennon i Paul McCartney. Z piosenką dotarli do 12. miejsca na liście przebojów. Umieszczony na stronie B singla utwór „Stoned” (niemal w pełni instrumentalny, z Jaggerem wtrącającym kilka pojedynczych słów) był pierwszą wydaną autorską kompozycją zespołu. Poprzez działania Oldhama już pod koniec roku Jagger i Richards stali się mocno faworyzowani w zespole, przejawiało się to m.in. forsowaniem przez menedżera spółki autorskiej Jagger/Richards przy jednoczesnym bojkotowaniu piosenek Jonesa. Z początkiem 1964 ich popularność w kraju wzrosła dzięki trzymiesięcznej trasie koncertowej po Anglii i Szkocji. Jagger zaczął słynąć z tego, że podczas koncertów nieustannie szokował purytańską Anglię wyzywającym zachowaniem, jawnie seksualnymi podtekstami i niezwykłą ekspresją sceniczną. Żywiołowe koncerty The Rolling Stones niekiedy przeradzały się w awantury i bójki, czasem z udziałem członków zespołu, z tego powodu po koncertach byli eskortowani przez policję. W lutym 1964 wydali singiel z coverem piosenki Buddy’ego Holly’ego „Not Fade Away”, z którym dotarli do trzeciego miejsca na liście przebojów. Na stronie B singla umieścili utwór „Little by Little”, ich pierwszą piosenkę napisaną pod pseudonimem Nanker Phelge (używanego dla określenia wszystkich członków grupy). W kwietniu wydali swój debiutancki album studyjny, zatytułowany po prostu The Rolling Stones, za który zyskali uznanie wśród krytyków i słuchaczy. Płyta zadebiutowała na pierwszym miejscu listy sprzedaży z wynikiem 110 tys. sprzedanych egzemplarzy w osiem dni po premierze. W kwietniu 1964 dzięki singlowi „Tell Me” po raz pierwszy trafili na amerykańską listę przebojów Hot 100 – zadebiutowali na 24. miejscu notowania i pozostała w zestawieniu przez 10 tygodni. W następnym miesiącu wydali swój debiutancki album na amerykańskim rynku pod nową nazwą – England’s Newest Hit Makers. W czerwcu zagrali trasę koncertową po USA; po przylocie do Nowego Jorku na lotnisku powitało ich 500 fanek. W ramach trasy wystąpili w ośmiu miastach, m.in. w San Bernardino, Minneapolis, Detroit, Los Angeles i Nowym Jorku, gdzie zagrali w Carnegie Hall. W trakcie pobytu za oceanem nagrali trzy piosenki do programu Deana Martina The Hollywood Palace Show. Poza tym wzięli udział w sesji nagraniowej w studiu Chess Records, gdzie nagrali część materiału na swój drugi album, w tym utwory „It’s All Over Now” i „Time Is on My Side”. Trasa poniosła porażkę frekwencyjną, np. na ich koncert na stadionie w Detroit mieszczącym 13 tys. osób przyszło tylko 800 słuchaczy. 22 czerwca 1964 wrócil