Stowarzyszenie Rzeźników i Wędliniarzy Rzeczypospolitej Polskiej (SRW RP) - polska ponadcechowa organizacja branżowa, założona w 1922 roku. Według własnych deklaracji jest największą i najstarszą organizacją w tym sektorze. Do celów statutowych stowarzyszenia należą m.in. integracja środowiska branżowego, reprezentacja oraz ochrona interesów członków, a także przedstawianie ich opinii i osiągnięć zawodowych wobec organów administracji państwowej. SRW RP zajmuje się również działalnością informacyjną skierowaną do zrzeszonych podmiotów. Od grudnia 1998 roku organizacja jest członkiem Międzynarodowego Stowarzyszenia Rzeźników i Wędliniarzy (International Confederation of Butchers) z siedzibą w Brukseli. == Cele == Realizacja postawionych celów odbywa się przez: dokonywanie ocen i analiz problemów technicznych, organizacyjnych i ekonomiczno-finansowych oraz określanie wniosków i postulatów związanych z działalnością gospodarczą rzeźników i wędliniarzy, m.in. dla usprawniania tej działalności i doskonalenia zawodowego, udzielanie pomocy w programowaniu doskonalenia zawodowego oraz wymiany doświadczeń zawodowych, popieranie i rozwijanie ruchu racjonalizatorskiego i wynalazczego, stwarzanie warunków dla współdziałania członków SRW przez organizowanie konferencji, narad, spotkań dyskusyjnych, odczytów, wykładów itp., współpracę z instytucjami, stowarzyszeniami i innymi organizacjami w kraju i za granicą, upowszechnianie nowoczesnych metod gospodarowania surowcami, maszynami i urządzeniami w procesie produkcji, jak i indywidualnych osiągnięć zawodowych, udzielanie pomocy zawodowej, organizacyjnej, prawnej oraz porad ekonomiczno-finansowych członkom SRW, czuwanie nad przestrzeganiem przez członków etyki zawodowej, wydawanie prasy i wydawnictw zawodowych - zgodnie z przepisami prawa, jak i współpracę z wydawnictwami o tematyce branżowej, inicjowanie opracowywania i zmiany aktów prawnych dotyczących rzeźnictwa i wędliniarstwa oraz działalności gospodarczej w tym zakresie. == Działalność == Stowarzyszenie Rzeźników i Wędliniarzy Rzeczypospolitej Polskiej (SRW RP) prowadzi działania na rzecz promocji spożycia mięsa oraz jego przetworów w Polsce i za granicą. Działania krajowe finansowane są ze środków Funduszu Promocji Mięsa Wieprzowego, Wołowego oraz Owczego. Od 2007 roku organizacja realizuje również programy współfinansowane przez Unię Europejską na rynkach pozaeuropejskich, co ma na celu wsparcie eksportu polskiego mięsa świeżego, schłodzonego i mrożonego. === Prowadzone programy promocyjne === 2008-2009: Meat-in-Europe.eu - Rosja, Japonia i Chińska Republika Ludowa 2010-2012: European Table.eu - Ukraina, Chińska Republika Ludowa, Singapur, Rosja i Tajlandia 2013-2015: European Meat - Zjednoczone Emiraty Arabskie, Chińska Republika Ludowa, Hongkong oraz Federacja Rosyjska 2015-2018: Flavors of Europe - Algieria, Chiny, Hongkong i Białoruś 2019-2023: Tasteful Europe - Korea Południowa, Japonia, Chiny, Hongkong i Wietnam 2023-2026: Smak Europy - Japonia, Singapur i Wietnam W 2023 roku Stowarzyszenie wystosowało m.in. pismo do Prezesa UOKiK w sprawie praktyk handlowych stosowanych przez sieci handlowe oraz do Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi w sprawie zaniżania cen mięsa przez sieci handlowe, przyczyniającego się do upadku polskich zakładów mięsnych i prywatnych sklepów. Działalność stowarzyszenia obejmuje również popularyzację tradycji masarskich oraz edukację kulinarną. SRW RP jest organizatorem lub współorganizatorem takich wydarzeń jak: „Mięsna Arena”, „Uczta u Neptuna” czy udziału branży w Dożynkach Prezydenckich. Organizacja inicjuje konkursy kulinarne dla uczniów szkół zawodowych; w ramach konkursu na targach SUFFA w Stuttgarcie polskie reprezentacje szkolne zdobyły brązowe medale. Stowarzyszenie prowadziło także kampanie medialne, m.in. „Z drobiem za pan brat”. Z inicjatywy SRW RP złożono wnioski o wpisanie kiełbasy bydgoskiej oraz rawickiej na listę produktów chronionych. Organizacja jest również pomysłodawcą „Biało-czerwonej konferencji branży mięsnej” odbywającej się w Warszawie. Od grudnia 1998 roku SRW RP należy do Międzynarodowej Konfederacji Rzeźników (fr. Confédération Internationale de la Boucherie et de la Charcuterie – CIBC) z siedzibą w Brukseli. Organizacja ta zrzesza podmioty z krajów Unii Europejskiej, reprezentuje ich interesy przed Komisją Europejską oraz opiniuje projekty aktów prawnych w Parlamencie Europejskim. Przystąpienie stowarzyszenia do struktur międzynarodowych nastąpiło przed oficjalną akcesją Polski do Unii Europejskiej. === Korzyści z członkostwa === Działalność stowarzyszenia skupia się na następujących obszarach: konsultowanie projektów aktów prawnych dotyczących branży mięsnej oraz reprezentowanie interesów członków wobec organów administracji państwowej i unijnej, prowadzenie kampanii promujących spożycie polskiego mięsa w kraju i za granicą, organizacja konferencji, warsztatów oraz szkoleń branżowych, dostarczanie zrzeszonym podmiotom aktualnych informacji o zmianach w przepisach prawa polskiego i wspólnotowego, działania na rzecz podtrzymywania tradycji rzeźniczych i wędliniarskich, integrowanie środowiska branżowego oraz popularyzacja osiągnięć zawodowych członków w mediach, === Współpraca === Stowarzyszenie współpracuje m.in. z Ministerstwem Rolnictwa i Rozwoju Wsi, Głównym Inspektorem Weterynarii, Głównym Inspektorem Sanitarnym, Główną Inspekcją Jakości Artykułów Rolno-Spożywczych, Urzędem Ochrony Konkurencji i Konsumentów, Krajowym Ośrodkiem Wsparcia Rolnictwa, Ośrodkami Doradztwa Rolniczego, Instytutem Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej, rolniczymi i gastronomicznymi szkołami i uczelniami oraz organizacjami branżowymi. == Historia == === Okres międzywojenny === Rozwój branży mięsnej w okresie dwudziestolecia międzywojennego charakteryzował się postępem technologicznym, obejmującym m.in. upowszechnienie bezsprężarkowych chłodziarek absorpcyjnych, wprowadzenie białkowych osłonek wędlin oraz sterylizację konserw w ocynkowanych puszkach. Mechanizacja procesów przetwórczych wymusiła na rzemieślnikach podnoszenie kwalifikacji zawodowych. W tym okresie odnotowano wzrost liczebności cechów rzeźniczo-masarskich, mimo braku ustawowego obowiązku przynależności do tych organizacji. Profesor Wincenty Pezacki, autor książki Gospodarka mięsna w Polsce - zarys dziejów, oceniał ogólną liczbę cechów rzeźnicko-wędliniarskich II Rzeczypospolitej Polskiej na ok. 500, stwierdzając: Geneza organizacji sięga końca 1918 roku, kiedy rzeźnicy z rejonu Bydgoszczy utworzyli Polskie Zrzeszenie Rzeźników. W 1919 roku organizację przekształcono w Towarzystwo Samodzielnych Rzeźników. Z powodu braku uprawnień tożsamych z uprawnieniami cechowymi, towarzystwo zostało rozwiązane w 1920 roku. Inicjatywa ta stała się jednak impulsem do tworzenia ogólnokrajowych struktur zawodowych w branży mięsnej. W okresie międzywojennym polska szynka pasteryzowana stała się jednym z głównych produktów eksportowych branży, rozpoznawalnym na rynkach międzynarodowych. Na pozytywny wizerunek polskich wyrobów mięsnych wpływała działalność rzemiosła rzeźniczo-wędliniarskiego. W tym czasie polscy wędliniarze uczestniczyli w międzynarodowych wystawach żywności; kroniki odnotowują m.in. udział pięciu przedstawicieli branży, którzy za swoje wyroby otrzymywali główne nagrody. ==== Powstanie organizacji w Poznaniu ==== Koncepcja powołania ogólnopolskiej organizacji branżowej powstała w środowisku poznańskiego Cechu Rzeźników po odzyskaniu przez Polskę niepodległości. W sierpniu 1921 roku w Poznaniu odbył się zjazd konstytucyjny, podczas którego powołano Polski Związek Cechów Rzeźnickich i Wędliniarskich. Pierwszym przewodniczącym organizacji został Ignacy Alankiewicz. Oficjalna rejestracja związku nastąpiła w 1922 roku. Od tego momentu do wybuchu II wojny światowej funkcję przewodniczącego sprawował Kazimierz Syller. ==== Pierwsze zadania Związku ==== Statut organizacji zakładał m.in. opiekę zawodową nad członkami, reprezentowanie środowiska wobec władz państwowych i samorządowych, wspieranie oświaty zawodowej oraz pozyskiwanie rynków zbytu. W 1927 roku związek liczył 7 tysięcy członków. Od początków działalności organizacja dysponowała własnym organem prasowym - wydawaną w Poznaniu „Gazetą Przemysłu Rzeźnickiego”. W tym okresie powstawały również inne organizacje branżowe, m.in. Stowarzyszenie Przemysłowe Rzeźników i Wędliniarzy we Lwowie (1922), Polski Związek Bekonowy (1929) oraz Polski Związek Wytwórców i Eksporterów Wędlin (1930). Na przełomie lat 20. i 30. XX wieku w Polskim Związku Cechów Rzeźnickich i Wędliniarskich nastąpił kryzys wewnętrzny na tle dążeń do rozdzielenia struktur rzeźniczych i wędliniarskich. W 1928 roku zmieniono nazwę organizacji na Polski Związek Chrześcijański Cechów Rzeźnicko-Wędliniarskich. === Okres powojenny i transformacja === Po II wojnie światowej zmiana systemu politycznego ograniczyła swobodę zrzeszania się. Choć struktury ponadcechowe zostały rozwiązane, przetrwały lokalne cechy rzemieślnicze, podlegające jednak centralnemu nadzorowi państwowemu. Proces odtwarzania ogólnokrajowej organizacji branżowej rozpoczął się w okresie transformacji ustrojowej na przełomie lat 80. i 90. XX wieku. Inicjatywa wyszła od środowisk rzeźniczych z Poznania i Warszawy, zyskując poparcie przedstawicieli izb rzemieślniczych z Katowic i Łodzi. W gronie założycieli organizacji nawiązującej do tradycji przedwojennych znaleźli się m.in.: Aleksander Tecław, Janusz Bielesz, Zbigniew Kośla, Kazimierz Stańczyk, Ryszard Majchrzak oraz Jan Serwatka. Na dyrektora biura powołano Bronisława Wesołowskiego. Reaktywowany związek przyjął nazwę „Stowarzyszenie Rzeźników i Wędliniarzy Rzeczypospolitej Polskiej” z siedzibą w Warszawie (w gmachu Związku Rzemiosła Polskiego). W początkowym okresie działalność stowarzyszenia finansowana była ze składek założycieli. Pierwszym prezesem organizacji po jej reaktywacji został Kazimierz Stańczyk. W czasie jego kadencji liczba członków wzrosła do ponad 200 zakładów z ter