Club Atlético de Madrid (wym. [kluβ aðˈletiko ðe maˈðɾið]) – hiszpański klub piłkarski, grający obecnie w Primera División i mający siedzibę w Madrycie. Domowe mecze, od sezonu 2017/2018, rozgrywa na stadionie Rijadh Air Metropolitano, który może pomieścić 70 692 widzów. Klub został założony 26 kwietnia 1903 roku jako Athletic Club de Madrid, a 20 lutego 1907 roku kierownictwo Athletic Bilbao uznało pełną niezależność klubu z Madrytu. W lidze hiszpańskiej klub zadebiutował 10 lutego 1929 roku. 14 września 1939 połączył się z Aviación Nacional zmieniając nazwę na Athletic Aviación Club de Madrid. W 1942 roku nazwa została zmieniona na Atlético Aviación de Madrid, a 14 stycznia 1947 roku na Club Atlético de Madrid. Ta nazwa obowiązuje do dzisiaj. 2 października 1966 roku klub przeniósł się ze stadionu Estadio Metropolitano do Estadio Vicente Calderón, gdzie grał do końca sezonu 2016/2017. Zespół należy do najbardziej utytułowanych w Hiszpanii, z 11 tytułami mistrzowskimi i 10 wicemistrzostwami klub zajmuje trzecie miejsce w klasyfikacji drużyn według ilości mistrzostw w Primera División, a biorąc pod uwagę zdobyte punkty klub również zajmuje 3. miejsce z 3597 punktami (stan po sezonie 2018/2019). Poza 10 tytułami mistrzowskimi klub dziesięciokrotnie zdobywał Puchar Króla i pięciokrotnie Superpuchar Hiszpanii. Osiągał także sukcesy w rozgrywkach międzynarodowych: w 1962 roku wygrał Puchar Zdobywców Pucharów, w 1974, 2014 i w 2016 roku grał w finale rozgrywek o Puchar Europy, w 2010 i 2012 klub wygrał Ligę Europy, w tych samych latach zespół zdobywał też Superpuchar Europy. W 1974 roku Atlético wygrywając dwumecz o Puchar Interkontynentalny z argentyńskim Independiente 2:1 zostało najlepszą drużyną klubową świata. W swojej historii Atlético nosiło wiele przydomków, jak np. „Los Colchoneros” (w dosłownym tłumaczeniu „wytwórcy materacy”), gdyż pierwsze koszulki klubu przypominały wzór materaca. W latach 70. piłkarzy madryckiego klubu nazywano „Los Indios”. Wówczas w kadrze drużyny Atlético było wielu zawodników z Ameryki Południowej. Natomiast z powodu barw klubowych Atlético nazywa się też „Los Rojiblancos”, czyli „czerwono-biali”. == Historia == === Założenie i początki klubu Atlético === 26 kwietnia 1903 roku grupa studentów szkoły Escuela Especial de Ingenieros de Minas pochodzących z Kraju Basków zdecydowała się założyć nowy klub sportowy w Madrycie. Ramón de Arancibia y Lebarri, Ignacio Gortázar y Manso, Ricardo Gortázar y Manso oraz Manuel de Goyarrola y Alderna mieli w planach utworzyć filialny zespół Athletic Bilbao i nowy twór nazwano Athletic Club de Madrid. Pierwszym prezydentem klubu został Enrique Allende i jeszcze w tym samym roku został zastąpiony przez Eduarda de Achę. Swoje pierwsze spotkanie Athletic rozegrał 2 maja na boisku w pobliżu dzielnicy Vallecas, przy ulicy Menéndeza Pelayo. Mecz został rozegrany pomiędzy członkami klubu, a arbitrem spotkania był skarbnik Athletic Enrique Goiriki. Pierwsze stroje drużyny Athletic były w biało-czerwone pasy, a więc inne niż macierzystego Athletic Bilbao (czarne lub niebieskie). W 1904 roku Athletic po raz pierwszy wystąpił przeciwko drużynie Athletic Bilbao, ale wynik meczu nie jest znany. Natomiast 28 lutego 1905 roku rozegrano drugie spotkanie pomiędzy tymi klubami, które zakończyło się remisem 1:1. 20 lutego 1907 roku kierownictwo Athletic Bilbao uznało pełną niezależność madryckiego Athletiku. Dokument podpisał prezydent tego drugiego zespołu Eduardo de Acha. Zostało ono również oficjalnie zaakceptowane przez Hiszpański Związek Piłki Nożnej. W tym samym roku nastąpił również wybór nowego prezydenta klubu. Został nim Ricardo de Gondra. Dzięki podpisanemu porozumieniu z klubem z Bilbao, Athletic Club de Madrid mógł występować w rozgrywkach o Puchar Króla, jedynych wówczas rozgrywkach w całym kraju. === Lata 1910–1919: Początkowe lata funkcjonowania klubu === W 1911 roku zmieniono po raz pierwszy barwy zespołu. Biało-niebieskie stroje zostały zastąpione przez czerwono-białe paski, których używano wówczas do produkcji materacy. Stąd też wywodzi się przydomek Atlético – „Los Colchoneros”. 22 grudnia 1911 piłkarze Athletic rozegrali swój pierwszy mecz w nowych barwach o Puchar Manuela Rodrígueza Arzuagi. W 1912 roku nastąpiła kolejna zmiana na stanowisku prezydenta klubu. Ramóna de Cárdenasa zastąpił Julián Ruete. Ruete wsławił się owocnymi próbami wybudowania nowego stadionu dla Athletic i ostatecznie zespół przeniósł się z Ronda Vallecas na Campo de O’Donnell. 9 lutego 1913 roku rozegrano na nim pierwsze spotkanie. Obiekt ten liczył 10 tysięcy widzów. W 1916 roku Athletic dotarł do finału mistrzostw Hiszpanii a w drużynie brylowali wówczas tacy zawodnicy jak Beguiristain, Iturbe, Belaunde, Buylla, Villaverde i Muguruza. W finałowym meczu zespół Athletic uległ jednak Realowi Madryt 2:3. Po tym nieudanym spotkaniu kilku czołowych zawodników odeszło z klubu i do 1918 roku trwała przebudowa składu. W 1919 roku trenerem został Anglik Frederick Pentland, który utworzył drużynę rezerw. W tym samym roku nastąpiła także kolejna zmiana na stanowisku zarządcy klubu – Ruete został zastąpiony przez Álvaro de Aguilara. === Lata 20.: Gra na stadionie Estadio Metropolitano === Rok 1920 był rokiem Letnich Igrzysk Olimpijskich w Antwerpii, w których reprezentacja Hiszpanii zdobyła srebrny medal. Dostępu do bramki Hiszpanów bronił wówczas bramkarz Athletic Madrid Pancho Belauste. W 1921 roku nastąpiła zmiana trenera i Pentlanda zastąpił jego rodak Hayes. Pod jego wodzą Athletic po raz pierwszy w historii wygrał Campeonato del Centro, czyli regionalne rozgrywki środkowej Hiszpanii. 13 maja 1923 roku zespół Athletic po raz drugi przeniósł się na nowy stadion. Otwarto wówczas Estadio Metropolitano de Madrid. W meczu otwarcia zespół z Madrytu podejmował Real Sociedad i wygrał z nim 2:1. W 1924 roku utworzono w stolicy kraju nowe rozgrywki Copa del Madrid, czyli Puchar Madrytu. W tym samym roku Athletic doszedł do finału tego pucharu, jednak uległ w nim 2:6. W 1925 roku piłkarze „Los Colchoneros” po raz drugi w swojej historii wygrali rozgrywki regionalne. Następnie wystąpili w Pucharze Króla, ale odpadli w półfinale po trzech spotkaniach z FC Barcelona (2:3, 2:1 i 1:2). W 1926 roku Athletic zajął 2. miejsce w Campeonato del Centro, jednak na skutek nowych przepisów dotyczących liczby uczestników Pucharu Hiszpanii wystąpił w tym pucharze. Zespół z Madrytu dotarł do finału, a w nim spotkał się z FC Barcelona. Zawodnicy Athletic prowadzili 2:0, jednak to piłkarze z Barcelony wygrali 3:2 i zdobyli tamto trofeum. W 1927 roku w Hiszpanii podejmowano rozmowy na temat utworzenia piłkarskiej ligi, ale kompromis pomiędzy klubami i federacją piłkarską osiągnięto dopiero w 1928 roku. 23 listopada uchwalono, iż liga hiszpańska składać się będzie z dziesięciu drużyn. Sześć z nich mieli stanowić wygrani w turnieju Copa Espana a czterech – najlepsi finaliści tych turniejów. Ostatecznie w skład nowej pierwszej ligi weszły takie kluby jak: Athletic Bilbao, FC Barcelona, Real Madryt, Arenas Getxo, Real Unión Irún, Real Sociedad, Espanyol Barcelona, Athletic Madryt, Europa de Barcelona oraz Racing Santander. Athletic wystąpił w niej dzięki dotarciu do finału Copa Espana, a zespół poprowadził Anglik Frederick Pentland. 10 lutego 1929 roku Athletic rozegrał swój pierwszy mecz w historycznym premierowym sezonie hiszpańskiej ligi, w którym pokonał 3:2 na wyjeździe Arenas Getxo. Bramki dla „Los Colchoneros” w tym spotkaniu zdobyli Palacios, Marin i Cosme. Na koniec sezonu 1929/1930 Athletic zajął 4. miejsce w lidze, a w 1930 roku zakończył sezon na ostatnim miejscu i spadł do drugiej ligi. W latach 20. dwukrotnie dochodziło do zmiany prezydenta klubu. W 1923 roku Juliána Ruete zastąpił Juan de Estefanía, a w 1926 roku jego miejsce zajął Luciano Urquijo, który sprawował władzę do 1931 roku. === Lata 30.: Fuzja z Aviación Nacional i problemy finansowe === W drugiej lidze zespół Athletic grał przez cztery lata. Już w 1931 roku był bliski powrotu do pierwszej ligi, jednak zajął wówczas drugie miejsce za Valencią, a do pierwszej ligi wchodziła tylko jedna drużyna. Jeszcze w tym samym roku wymieniono cały zarząd, a na stanowisku prezydenta Luciano Urquijo został zastąpiony przez Rafaela Gonzáleza. Jednym z pierwszych posunięć Gonzáleza było zatrudnienie na stanowisku trenera Antonia de Miguela. Jednak w sezonie 1932/1933 drużyna znów zajęła 2. miejsce, tym razem tracąc dystans trzech punktów do Realu Oviedo. Również i w 1934 roku zespół z Madrytu był drugi w lidze za Sevillą. Jednak 16 lipca 1934 Hiszpański Związek Piłki Nożnej postanowił powiększyć pierwszą ligę Hiszpanii z 10 do 12 zespołów i dzięki tej decyzji Athletic powrócił w szeregi pierwszoligowców. W najwyższej klasie rozgrywkowej w kraju zawodnicy „Los Rojiblancos” spędzili jednak tylko dwa sezony. W 1935 roku zajęli w niej 7. miejsce, jednak w 1936 roku, po zmianie trenera Pentlanda na Josepa Samitiera, zakończyli sezon na przedostatniej 11. pozycji oznaczającej kolejną degradację do drugiej ligi. W 1936 roku nowym prezydentem klubu został José María Fernández, w Hiszpanii zaś wybuchła wojna domowa. Z tego też powodu związek piłki nożnej zawiesił wszystkie rozgrywki sportowe w kraju na okres trzech lat. W 1939 roku rozgrywki ligi piłkarskiej zostały przywrócone, jednak zespół Athletic przeżywał duże kłopoty finansowe. Wystąpiły kłopoty zarówno ze znalezieniem środków na wypłaty dla zawodników, ale także na sprawy związane z organizacją i funkcjonowaniem klubu. Początkowo zdecydowano, że zespół nie przystąpi do rozgrywek drugiej ligi, jednak 14 września 1939 postanowiono podpisać umowę, w wyniku której zespół Athletic połączył się z drużyną Hiszpańskich Sił Powietrznych, grającą w lokalnych rozgrywkach okręgu madryckiego. Oficjalna rejestracja nowego klubu nastąpiła 4 października 1939, a nowy twór nazwano Athletic Aviación Club de Madrid. Zmieniono także klubowe logo, do którego dodano skrzydła symbolizujące wojska powietrzne. Athleti