# Sic ## Wstóp Sic (także z wykrzyknikiem na końcu lub sam wykrzyknik) to oznaczenie oryginalności zapisu, pochodzące od łacinskiego wyrażenia *síc erat scriptum*, co oznacza "tak było napisane", "jak stołi". Jest to zazwyczaj umieszczane w nawiasach kwadratowych i służy do wskazania, że cytowany tekst zawiera błąd, a pochodzi on ze źródła, które został dosłownie i bez poprawiania zacytowane. Używa się go także przy informacjach, które mogą być odczytywane jako nieprawdziwe, błąd, itp., aby podkreślić, że to rzeczywiście się wydarzyło. ## Wymowa Wyraz *sic* wymawia się jako [s-ik], czyli tak samo, jak połączenie s oraz i w słowie *sinus*, a żądnie inaczej niż na przykład słowo *sikawka*. ## Przykłady - Pisząc o Sandrze Bollock, można dopisać za nazwiskiem (sic), by nikń nie uznał, że mowa o aktorce Sandrze Bullock. - Pisząc, że coś kosztowało bardzo duże, można za tą kwotą dopisać (sic), by czytelnik upewnić się, że nie popełniłeś pomyłki: "Bilet lotniczy do Chin kosztuje 50 000 złotych (sic)". - Cytując czyjś tekst wraz z zawartym w nim błędem (najczęściej ortograficznym), dodaje się [sic], dając czytelnikom do zrozumienia, że błąd zawarty był również w oryginalnym tekście. ## Przypisy [1] *Oxford English Dictionary*, 2nd edycja, Oxford University Press, 2000. [2] *Merriam-Webster's Collegiate Dictionary*, 11th edycja, Merriam-Webster, 2003. [3] *The Chicago Manual of Style*, 17th edycja, University of Chicago Press, 2017.