Hermann Wilhelm Göring (ur. 12 stycznia 1893 w Rosenheimie, zm. 15 października 1946 w Norymberdze) – niemiecki oficer i działacz nazistowski, jeden z twórców i głównych postaci hitlerowskiej III Rzeszy, zbrodniarz nazistowski. As myśliwski z czasów I wojny światowej, w latach 1933–1945 minister lotnictwa Rzeszy, w latach 1935–1945 dowódca niemieckiego lotnictwa wojskowego (Luftwaffe). W latach 1928–1945 poseł do Reichstagu. Od 10 kwietnia 1933 do 23 kwietnia 1945 premier Prus, największego niemieckiego kraju związkowego. Był jedną z najważniejszych osób, które umożliwiły zbudowanie potęgi Adolfa Hitlera. Po zakończeniu II wojny światowej został skazany przez trybunał norymberski na karę śmierci; przed jej wykonaniem popełnił samobójstwo. == Życiorys == === Dzieciństwo i młodość === Urodził się 12 stycznia 1893 w Sanatorium Marienbadzkim w Rosenheimie, w Bawarii. Był drugim synem (czwartym dzieckiem, po Karlu, Oldze i Pauli) z drugiego małżeństwa Heinricha Ernsta Göringa, prawnika, dyplomaty i komisarza Niemieckiej Afryki Południowo-Zachodniej, następnie konsula generalnego na Haiti oraz Franziski z domu Tiefenbrunn. Później urodził im się jeszcze jeden syn (Albert), a Heinrich Göring miał ponadto pięcioro dzieci z pierwszą żoną, która zmarła. W 1896 roku Heinrich wrócił do Niemiec na emeryturę. Cała rodzina ostatecznie połączyła się w ówcześnie podberlińskim Friedenau, gdzie mieszkali pięć lat. Z Afryki również powrócił bardzo zamożny kawaler i przyjaciel Heinricha (pochodzący z rodziny żydowskiej) – Hermann Epenstein (w okresie 1908–1919 używający nazwiska Ritter von Mauternburg), który był chrzestnym całej piątki dzieci Heinricha. Epenstein kupił mały zamek, zwany Veldenstein, położony koło Norymbergi i zaprosił całą rodzinę Göringów do zamieszkania z nim. Hermann później wspominał Veldenstein jako gniazdo rodzinne; ukształtowały go romantyczne zamki i teutońskie legendy. Matka Hermanna prawie piętnaście lat była kochanką Epensteina. W 1913, po tym, jak Epenstein zawarł związek małżeński Göringowie musieli opuścić zameczek Veldenstein i przeprowadzili się do Monachium, gdzie żyli bardzo skromnie. Hermann był wydalany ze wszystkich szkół z powodu nadmiernej skłonności do bójek i zbyt nieugiętego charakteru. Uczył się m.in. w szkole o zaostrzonej dyscyplinie w Karlsruhe, później w szkole kadetów w Berlinie-Lichterfelde. Po ukończeniu szkoły z doskonałym wynikiem i praktyce otrzymał stopień podporucznika w 1912 roku. === As myśliwski === Brał czynny udział w I wojnie światowej, początkowo służąc w piechocie. Na skutek choroby uniemożliwiającej mu dalszą służbę polową uzyskał przeniesienie do lotnictwa. Od 1915 roku służył w eskadrze rozpoznawczej FFA 25, a następnie w AFA 203 jako obserwator lotniczy, następnie ukończył kurs pilotażu i został pilotem myśliwskim w eskadrze Jagdstaffel 5. Pierwsze zwycięstwo powietrzne odniósł 16 listopada 1915. W 1916 roku został zestrzelony i po wyleczeniu z ran powrócił w listopadzie 1916 do latania w eskadrze Jagdstaffel 26. 7 lipca 1918, po śmierci Wilhelma Reinharda, Göring został mianowany dowódcą 1. dywizjonu myśliwskiego (Jagdgeschwader nr 1), dawnego dywizjonu Manfreda von Richthofena. Podczas wojny Göring odniósł 22 zwycięstwa powietrzne, uzyskując tytuł asa myśliwskiego Cesarstwa Niemieckiego, został też odznaczony najwyższym orderem Pour le Mérite (w 1918 roku). Zakończyła się wojna, którą Niemcy przegrały i w końcu 1919 roku Göring został zdemobilizowany w honorowym stopniu kapitana. Mógł zacząć służbę w Reichswehrze, ale nie chciał tego jako przeciwnik republiki. Po wojnie, zgodnie z żądaniem aliantów, niemieckie siły lotnicze zostały rozwiązane, ale on chciał nadal latać. Jako as myśliwski często odwiedzał zakłady producentów lotniczych i testował samoloty, dzięki czemu je poznał. Podjął się zademonstrowania samolotu Fokker na wystawie lotniczej w Kopenhadze, w zamian za co mógł go zatrzymać na własność. Został w Danii przez większość 1919 roku, wykonując zarobkowo loty dla publiczności. Następnie pracował podobnie w Szwecji. Był również przedstawicielem producenta spadochronów. Miał ambicję otrzymania oficjalnego stanowiska w lotnictwie. Dowiedział się, że w Szwecji będzie założona cywilna linia lotnicza Svensk-Lufttrafik, w której po kilku próbach został pilotem w 1920 roku. Jako pilot z długim doświadczeniem był wynajmowany do transportowania w prywatnych lotach przedsiębiorców i innych ważnych osób. Po jednym z takich lotów, w zimie na początku 1920 roku, poznał na zamku Rockelstad pięć lat starszą od siebie baronową Carin von Kantzow, chorowitą i nieszczęśliwą mężatkę. Niedługo później Carin pozostawiła męża oraz siedmioletniego syna Thomasa i zamieszkała z Göringiem w Sztokholmie. Otrzymała rozwód, a 3 lutego 1923 zawarli w Monachium związek małżeński i zamieszkali razem w Bawarii. === Związki z narodowymi socjalistami === W kwietniu 1919, w trakcie rewolucji listopadowej została na krótko utworzona w Bawarii socjalistyczna Bawarska Republika Rad. Ponieważ większość kierownictwa Bawarskiej Republiki Rad była pochodzenia żydowskiego, spowodowało to wywołanie w narodzie niemieckim skojarzenia, że bolszewizm i judaizm były zasadniczo tym samym. W niedalekiej przyszłości miało to skutkować w Niemczech upowszechnieniem silnych postaw antysemickich, które dodatkowo wzmacniała legenda o ciosie w plecy. W Bawarii, bogatej oraz tradycyjnie konserwatywnej części Niemiec i największym kraju związkowym Niemiec po Prusach, również mieszkali ludzie, którzy mieli już niedługo stanowić trzon kierownictwa ruchu narodowosocjalistycznego: Hitler, Ernst Röhm, Rudolf Hess i Heinrich Himmler. W 1921 roku Göring podjął studia uniwersyteckie w Monachium, na wydziale nauk politycznych. Żył z żoną z pieniędzy, które otrzymywała ona od swojej rodziny. Odczuwał, że traktat wersalski uczynił z wyróżniającego się oficera biedaka żyjącego na łasce żony. Dodatkowo jesienią 1922 roku Francuzi dostarczyli rządowi niemieckiemu listę przestępców wojennych z żądaniem wydania ich, a Göring figurował na tej liście. W Monachium w końcu 1922 roku poznał Adolfa Hitlera i jeszcze w tym samym roku wstąpił do partii NSDAP. Formalnie na początku 1923 roku Hitler powierzył mu dowodzenie SA (oddziałem szturmowym), partyjną bojówką. Göring otrzymał możliwość dowodzenia ludźmi, a Hitler już długi czas szukał dowódcy, który wyróżnił się podczas ostatniej wojny i dlatego cieszyłby się wysokim autorytetem. Od początku Göring intensywnie i z sukcesami pracował nad reorganizacją SA. Dla organizacji był cennym nabytkiem: bohaterem lotnictwa, pochodził z dobrego domu, miał dobre maniery i umiejętność zjednywania sobie ludzi. Carin i Göring udali się w podróż poślubną do Włoch. Następnie zamieszkali w Obermenzing, przedmieściu Monachium, gdzie kupili nowo zbudowaną willę przy Döbereinerstrasse 30. Zakup domu oraz mercedesa sfinansował wciąż kochający były mąż Carin. Sama Carin również została zwolenniczką ruchu nazistowskiego. 8 i 9 listopada 1923 Göring uczestniczył w nieudanym zamachu stanu Hitlera – puczu monachijskim, jako szef bojówek SA. Rozpoczął pucz, gdy w stalowym hełmie wysiadł z kabrioletu i wymachując szablą wbiegł bocznym wejściem do piwiarni Bürgerbräukeller. 9 listopada w czasie zajść został ranny, poważnie postrzelony w pachwinę i upadł na ulicy. Szturmowcy przenieśli go do pobliskiego (żydowskiego) domu, gdzie został prowizorycznie opatrzony i przechowany. Wieczorem został potajemnie zabrany z tego tymczasowego schronienia i dotarł do kliniki znajomego. Został wydany nakaz jego aresztowania. Göring błagał swoją żonę Carin, by uratowała go przed uwięzieniem. Z Garmisch, w pobliżu austriackiej granicy, przyjechali znajomi i zabrali go do swojego domu, jednak zabrudzona rana nie chciała się wygoić. Carin próbowała wywieźć Göringa do bezpiecznej Austrii, co nie udało się i został aresztowany. Został umieszczony pod ochroną strażników w szpitalu w Garmisch i dał policji słowo honoru, że nie będzie próbował nadal uciekać. Ostatecznie z pomocą sympatyków został przetransportowany samochodem z łóżka szpitalnego do granicy z Austrią, którą przekroczył, posługując się fałszywym paszportem. Transportujący go ludzie udawali policjantów, którym wydano rozkaz zabrania go, dzięki czemu uniknął aresztowania i więzienia. W Austrii, w Innsbrucku jego rana była leczona, a na zwalczanie bólu otrzymywał morfinę. Od czasu postrzelenia uważał się za bezpłodnego. Władze bawarskie wydały za nim list gończy, a majątek Göringów w Rzeszy został skonfiskowany. W 1924 roku, zgodnie z instrukcjami otrzymanymi od przebywającego w więzieniu Landsberg Hitlera, odbudowywał partię w Wiedniu. Austriackie władze, obawiając się kłopotów spowodowanych obecnością Göringa, poprosiły go o opuszczenie Austrii. W końcu kwietnia 1924 razem z Carin udał się do Włoch, gdzie z polecenia Hitlera bezskutecznie usiłował spotkać się z włoskim przywódcą Benito Mussolinim, który wówczas nie był zainteresowany takim spotkaniem. Zadaniem Göringa było zachęcenie Mussoliniego do finansowego wsparcia nadwerężonego ruchu nazistowskiego. Następnie wyjechali do Szwecji i zamieszkali u rodziców Carin. Göring cierpiał na zaniki pamięci i nie mógł już żyć bez morfiny. Sytuacja była tak zła, że nieraz w momentach głodu narkotycznego tracił kontrolę nad sobą. Następnie w Szwecji leczył się w jednej z klinik psychiatrycznych z narkotycznego uzależnienia, w które popadł w czasie leczenia szpitalnego po postrzale w pachwinę. Nie wyleczył się jednak i później każdego roku przechodził leczenie odwykowe. W opinii wystawionej przez lekarza szwedzkiej kliniki Göring był brutalnym i histerycznym pacjentem z bardzo słabym charakterem, o skłonnościach samobójczych i depresyjnych, egocentrykiem, antysemitą. Nie wykryto u niego żadnych oznak choroby umysłowej i 7 października 1925 został wypisany ze szpitala. Oficjalnie został uznany za wyleczonego, ale codziennie wstrzykiwał sobie do 50 miligramów morfiny. O jego uzależnieniu miała wiedzieć tylko Carin, jednak w p