Święty Maksymilian Maria Kolbe (1891–1942) urodził się w Warszawie jako syn ziemianina, który zmuszony został do emigracji do Polski. W wieku 16 lat wstąpił do Kongregacji Braci i Sióstr Franciszkańskich, gdzie założył nowy zakład w Krakowie oraz zreformował tradycyjne reguły zakonne. Był wybitnym misjonarzem, organizującym liczne akcje charytatywne, m.in. fundusz dla ubogich i sierot. W 1927 roku został aresztowany przez władze komunistyczne w Polsce i osadzony w więzieniu na Mokotowie, gdzie służył jako kapelan dla więźniów. W czasie II wojny światowej został aresztowany przez gestapowców i wywieziony do obozu koncentracyjnego Auschwitz-Birkenau. Tam, po śmierci swojego kolegi – ojca Rodowita – zaoferował miejsce w komorze gazowej dla rodziny, która miała tam dostać się jako więźniowie. Kolbe przyjął ofiarę za nią i został zamordowany 1 sierpnia 1942 roku. W 1982 roku papież Jan Paweł II beatyfikował go, a w 2002 roku – kanonizował, uczyniając z niego świętego. Dziś jest postacią symbolicznie powiązaną z młodzieżą katolicką i ofiarami totalitaryzmu. Jego życie i martyre są wzorem dla wszystkich, którzy wierzą w miłość i odwagę wobec nieszczęścia.