Lady Pank – polski zespół muzyczny założony w 1981 we Wrocławiu przez Jana Borysewicza i Andrzeja Mogielnickiego. Pierwszy oficjalny koncert pod szyldem Lady Pank zagrali 14 sierpnia 1982 w Warszawie z okazji otwarcia studenckiego klubu Park, wystąpili w składzie: Jan Borysewicz – wokal i gitara; Edmund Stasiak – gitara; Paweł Mielczarek – gitara basowa; Andrzej Polak – perkusja. Od tamtej pory skład zespołu wielokrotnie ulegał zmianie, a grupa wydała ponad 20 płyt studyjnych i wylansowała liczne przeboje, m.in. „Tańcz głupia, tańcz”, „Kryzysowa narzeczona”, „Mniej niż zero”, „Fabryka małp”, „Wciąż bardziej obcy”, „Sztuka latania”, „Zawsze tam, gdzie ty”, „Zostawcie Titanica”. Za sprzedaż albumów uzyskali dwie platynowe płyty i sześć złotych. Lady Pank pozostaje jednym z najpopularniejszych zespołów muzycznych w historii polskiego rocka. == Geneza nazwy == Nazwa zespołu została zaczerpnięta z tytułu pierwszego utworu nagranego przez zespół – „Mała Lady Punk”, która została skrócona o pierwszy człon, a słowo „punk” zostało zapisane fonetycznie, aby nie sugerować powiązań ze stylem punk rockowym i subkulturą punkową. == Historia == === Początki (1981–1982) === Zespół Lady Pank został założony pod koniec 1981, tuż po odejściu z Budki Suflera Jana Borysewicza i Andrzeja Mogielnickiego. Pierwszy utwór – „Mała Lady Punk” – Borysewicz nagrał z basistą Wojciechem Bruślikiem i perkusistą Andrzejem Dylewskim w grudniu 1981 w krakowskim studio Teatru STU podczas sesji nagraniowej do płyty Układy Izabeli Trojanowskiej. Borysewicz i Mogielnicki rozważali także nazwę zespołu – wśród propozycji padł m.in. „Żuzel”. Ostatecznie przyjęli nazwę „Lady Pank”. W marcu 1982 Borysewicz, Bruślik i Dylewski odbyli pierwsze wspólne próby przed koncertami. Pod koniec kwietnia wystąpili z Tadeuszem Nalepą na Rawa Blues Festival w Katowicach, a w tym czasie współpracowali też z Izabelą Trojanowską, towarzysząc jej na koncertach w charakterze akompaniatorów. Tego samego roku, Borysewicz rozstał się z sekcją rytmiczną, a do zespołu dołączył perkusista Andrzej Polak i basista Paweł Mielczarek oraz drugi gitarzysta – Edmund Stasiak. W tym składzie muzycy zrealizowali nagrania w studiu Teatru STU w Krakowie. Wsparci finansowo przez Stanisława Cejrowskiego z Polskiego Stowarzyszenia Jazzowego, nagrali instrumentalne wersje utworów: „Minus 10 w Rio”, „Tańcz, głupia, tańcz”, „Vademecum skauta” i „Mniej niż zero”. Ścieżki wokalne do piosenek jeszcze w tym samym roku dograł, zaproszony przez Mogielnickiego, Janusz Panasewicz, który po ukończeniu zasadniczej służby wojskowej został głównym wokalistą grupy. W sierpniu 1982 w warszawskim klubie Park odbył się pierwszy oficjalny występ zespołu w składzie – Borysewicz, Stasiak, Mielczarek i Polak. W tej konfiguracji zagrali łącznie pięć koncertów; przed występem w Parku zagrali na Rock Arenie w Poznaniu, następnie w Świnoujściu i w warszawskim klubie Akcent, a ostatni koncert w tym składzie zagrali w Jaśle. Do grupy dołączył Wojciech Kwapisz w charakterze menedżera. W Warszawie założono pierwszy fanklub zespołu pod nazwą „Kilimandżaro”, inspirowaną kolejną piosenką z repertuaru zespołu – „Moje Kilimandżaro”. W tym czasie nakładem wytwórni Tonpress ukazał się pierwszy singel grupy – „Mała Lady Punk” / „Minus 10 w Rio”, a oba utwory dotarły do pierwszego miejsca na Radiowej liście przebojów Programu I. Po odejściu Polaka i Mielczarka z zespołu Borysewicz zaproponował współpracę kolejnym muzykom, wśród nich byli basista Mieczysław Jurecki i perkusista Wojciech Morawski. Ostatecznie do Borysewicza, Panasewicza i Stasiaka dołączyli basista Paweł Mścisławski i perkusista Jarosław Szlagowski, którzy odeszli z Oddziału Zamkniętego. Jesienią 1982 występem w Kaliszu zespół rozpoczął koncerty w nowym składzie. W grudniu wystąpił na festiwalu Zderzenia rockowe w Katowicach. W tym okresie ich muzyka oscylowała wokół rozwijającej się wówczas nowej fali. === Największa popularność (1983–1985) === Szczyt popularności Lady Pank przypadł na rok 1983. Zespół zagrał wiele koncertów – ich liczbę szacuje się między 200 a 400. Muzycy wystąpili m.in.: na Rock Arenie w Poznaniu, na koncercie podczas 20. Krajowego Festiwalu Piosenki Polskiej w Opolu oraz na festiwalu Rock na Wyspie we Wrocławiu. Ponadto wystąpili w filmie Pawła Karpińskiego To tylko rock (1984). W marcu rozpoczęli nagrania debiutanckiej płyty, poprzedzone dwutygodniowymi próbami. Album, zatytułowany po prostu Lady Pank, ukazał się w czerwcu 1983 nakładem Tonpressu. Płyta była przez krytyków porównywana brzmieniowo do popularnej wówczas grupy The Police, a kilka utworów z albumu osiągnęło status radiowych przebojów; sześć z nich – „Kryzysowa narzeczona”, „Mniej niż zero”, „Moje Kilimandżaro”, „Wciąż bardziej obcy”, „Zamki na piasku” i „Fabryka małp” – dotarło do pierwszego miejsca na Liście przebojów Programu Trzeciego. Zespół na listach przebojów konkurował głównie z Republiką, ale też z innymi grupami rockowymi, m.in. Perfectem, Oddziałem Zamkniętym, Lombardem, Bajmem czy Maanamem. Zdobył uznanie w ogólnopolskich plebiscytach podsumowujących rok 1983 w muzyce – w konkursie magazynu „Non Stop” zwyciężył w kategoriach: „zespół wokalno-instrumentalny” i „przebój roku” (za „Mniej niż zero”), a Borysewicz został uznany najlepszym, kompozytorem, wokalistą i instrumentalistą. Grupa wygrała plebiscyt na zespół roku, organizowany przez tygodnik „Razem”, a jej muzycy triumfowali w kategoriach: gitarzysta, basista i perkusista. W listopadzie zespół zagrał galowy koncert w Hali Gwardii w Warszawie, który zarejestrowała Telewizja Polska. W kwietniu 1984 wystąpił w Sali Kongresowej z okazji 100. wydania Listy przebojów Programu Trzeciego. W tym samym roku grupa wystąpiła na Rock Arenie w Poznaniu i na festiwalu Rock nad Bałtykiem, a na 21. KFPP w Opolu zaprezentowała m.in. premierowy utwór „To jest tylko rock and roll” . Latem nakładem Savitoru ukazał się album pt. Ohyda, który zespół nagrał jeszcze w 1983. Na listach przebojów znalazły się utwory, m.in.: „Zabij to”, „A to ohyda” czy „Tango stulecia”. W ramach promocji płyty muzycy nakręcili z reżyserem Jerzym Fedakiem telewizyjny program fabularyzowany pt. Blady pank to ohyda, podczas którego zaprezentowali utwory z albumu. Program został wyemitowany premierowo przez katowicki oddział TVP. Oprócz tego, na prośbę Marii Koterbskiej, która wówczas obchodziła swoje 60. urodziny, nagrali swoją interpretację jej „Augustowskich nocy”; piosenka dotarła do szóstego miejsca Listy przebojów Programu Trzeciego. Poza tym wykonali cover „Białej flagi” Republiki. Wówczas zaczęła tworzyć się rywalizacja fanów Lady Pank z fanami zespołu Republika. Muzycy zespołów znali się prywatnie i nie wywoływali konfliktów, co w 1987 przypieczętowano tekstami Grzegorza Ciechowskiego do albumu pt. Tacy sami. W 1984 kontynuowali serię licznych koncertów po Polsce. 23 listopada na koncercie w Katowicach odebrali złote płyty za albumy Lady Pank i Ohydę; pierwszy sprzedał się w nakładzie 220 tys. oficjalnych sztuk, a drugi – 150 tys. egzemplarzy. W tym czasie trójmiejska firma Karolina we współpracy z Polskim Stowarzyszeniem Jazzowym wydała kasetę pt. Live, zawierającą zapis filmowy koncertu Lady Pank w Hali Gwardii w 1983. Zespół triumfował w plebiscycie magazynu „Non Stop”, wygrywając w kategorii „zespół wokalno-instrumentalny”. Również w 1984 premierę miał pierwszy odcinek serialu TVP O dwóch takich, co ukradli księżyc, do którego Borysewicz, wspomagany wokalnie przez Panasewicza, nagrał muzykę. Na początku 1985 zespół nagrał utwór „Sztuka latania”, z którym dotarł do pierwszego miejsca Listy przebojów Programu Trzeciego i który – obok utworu „Banalna rzecz – C’est la vie” – ukazał się na kompilacji utworów różnych wykonawców, także zatytułowanej Sztuka latania. W tym czasie muzycy Lady Pank nagrali także utwór „Raport z N.” i pracowali nad anglojęzycznymi wersjami utworów z pierwszej płyty, które przygotowali z myślą o koncertach za granicą. === Próba kariery za granicą (1985–1986) === Efektem sesji nagraniowej był album pt. Drop Everything, będący anglojęzyczną wersją ich debiutu z 1983, nad którą pracowali z tłumaczem, Tomem Wachtelem. Po zaprezentowaniu płyty przez promotora Grzegorza Kuczyńskiego na targach muzycznych „Midem” w Cannes zespołowi zaproponowano wydanie płyty w Stanach Zjednoczonych. W marcu muzycy wyjechali do USA, gdzie odbyli trzytygodniową trasę promocyjną obejmującą kilka koncertów (m.in. dwa w Los Angeles) oraz serię wywiadów i występ w programie American Bandstand. Wydaną na amerykańskim rynku płytę promowali singlem „Minus Zero”, do którego zrealizowali teledysk w reż. Zbigniewa Rybczyńskiego. O ich pobycie w USA pisała amerykańska prasa, m.in. „Newsweek” i „The Washington Post”. W tym okresie management Lady Pank odrzucił propozycję wspólnej trasy koncertowej zespołu z Madonną, ze względu na różnice stylistyczne obu muzycznych bytów. Po powrocie do Polski zespół promował utwór „Someone’s Round the Corner”, który dotarł do pierwszego miejsca na Liście przebojów Programu Trzeciego. Jeszcze w pierwszej połowie 1985 muzycy wystąpili na Rock Arenie w Poznaniu oraz podczas koncertu „Mikrofon i Ekran” w ramach 22. KFPP w Opolu, gdzie zagrali utwory „Raport z N.” i „Czas na mały blues”. W drugiej połowie roku, w ramach promocji za granicą, zagrali koncert w Camden Palace w Londynie i wystąpili na festiwalu Ruisrock w Finlandii oraz na 7. Festiwalu Młodzieży i Studentów w Moskwie. Po okresie promocji w USA z zespołu odszedł Jarosław Szlagowski, który przeszedł do Maanamu. W sierpniu zespół wystąpił gościnnie na festiwalu w Sopocie, gdzie zagrał z perkusistą Andrzejem Dylewskim, który wcześniej wziął udział w nagraniu debiutanckiego utworu zespołu – „Mała Lady Punk”. Ponadto w roli saksofonisty jako muzyk towarzyszący pojawił się Wojciech Szczęch znany z występów w grupie Jan Kowalski. Na festiwalu wykonali 15 piosenek, w tym premierowy utwór „On Top”; występ był nagrywany przez telewizję, a jego zapis wideo traktowany był prz